Η ώρα της κρίσης έφτασε για την Ιντλίμπ, το τελευταίο οχυρό των Σύρων ανταρτών, αλλά και ύστατο καταφύγιο για περίπου τρία εκατομμύρια «αντιφρονούντες», παγιδευμένους αμάχους. Η κλεψύδρα της διπλωματίας δείχνει να έχει αδειάσει, μετά και το «φιάσκο» της συνόδου κορυφής στην Τεχεράνη, όπου ο Ταγίπ Ερντογάν μάταια προσπάθησε να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο για λογαριασμό των περικυκλωμένων από τρεις πλευρές ανταρτών.
Κι έτσι, σήμερα, ο Ερντογάν πετάει εκτάκτως για το Σότσι της Μαύρης Θάλασσας, για μια τελευταία «ζαριά» με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Θα συζητήσουν, λέει, «τα προβλήματα που υπάρχουν στη Συρία»…
Σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ του Associated Press, στο εσωτερικό της Ιντλίμπ επικρατεί αγωνία μεταξύ των αμάχων, αλλά και πυρετός πολεμικών προετοιμασιών: χιλιάδες -φανατικοί σουνίτες στην πλειονότητά τους- μαχητές της τζιχαντιστικής οργάνωσης Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ σκάβουν νυχθημερόν ορύγματα και τούνελ σε στρατηγικά σημεία, στρατολογούν χιλιάδες αμούστακους νέους στις γραμμές τους και ορκίζονται πως δεν πρόκειται ποτέ να παραδοθούν στον στρατό του Ασαντ και τους «άπιστους» Ρώσους ή τους «αποστάτες» Ιρανούς συμμάχους του.
«Στο τελευταίο της αυτό κεφάλαιο, όπως συνέβαινε σε όλη τη διάρκεια αυτού του πολυετούς, αιματηρού πολέμου, η τύχη της συριακής εξέγερσης κρέμεται από ξένα χέρια. Αυτή τη φορά, όμως, οι διχασμένοι αντάρτες έχουν μείνει πια να ελπίζουν μόνο στην Τουρκία», γράφει το AP.
«Ολος ο κόσμος μάς παράτησε, αλλά η Τουρκία δεν θα το κάνει!», δηλώνει στους ξένους δημοσιογράφους ο «καπετάνιος» Ναμπίτζ αλ-Μουστάφα, εκπρόσωπος του Ταχρίρ αλ – Σαμ.
Πράγματι, οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το ρεπορτάζ δείχνουν εφοδιοπομπές του τουρκικού στρατού που ενισχύουν με τεθωρακισμένα άνδρες και πυρομαχικά τα 12 τουρκικά οχυρά στα σύνορα της Τουρκίας, αλλά και του κατεχόμενου πλέον Αφρίν με την Ιντλίμπ: και όλοι γνωρίζουν ότι τα σύνορα αυτά είναι «πορώδη» και πως οι αντάρτες ενισχύονται συνεχώς με εφόδια, αλλά και εκπαιδευμένους και οπλισμένους από την Τουρκία μαχητές, αρκετοί από τους οποίους, προ διετίας, πολεμούσαν τους Κούρδους, τον Ασαντ και τους Ιρακινούς, κάτω από τα μαύρα λάβαρα του «Ισλαμικού κράτους».
Στην πραγματικότητα, βέβαια, τα σύνορα δεν είναι πορώδη με την κλασική έννοια, αλλά… ημιδιαπερατά προς Νότο και «σφραγισμένα» προς Βορρά, αφού τόσο η «προστάτιδα» Αγκυρα όσο και οι αντάρτες εμποδίζουν τη ροή των προσφύγων προς Βορρά, παγιδεύοντας εκατομμύρια ανθρώπους στην εμπόλεμη ζώνη.
«Στα μυαλά των ανταρτών, η τελευταία ελπίδα είναι ότι, χάρη στην τουρκική στήριξη, μπορούν να αποκτήσουν ένα κράτος στη βόρεια Συρία υπό τουρκική προστασία, σαν τη Βόρεια Κύπρο», εξηγεί ο Φαμπρίς Μπαλανσέ, ειδικός σε μεσανατολικά θέματα για το «Washington Institute for Near East Policy»: ελπίζουν δηλαδή πως, ακόμη κι αν ο Ερντογάν δεν καταφέρει να πείσει τον Πούτιν να ανακαλέσει την προαποφασισμένη επίθεση και οι αντάρτες νομοτελειακά ηττηθούν στην Ιντλίμπ, ο «σουλτάνος» θα ανοίξει τα προσωρινά σύνορα και θα δεχτεί στο νέο του «προτεκτοράτο» τους κυνηγημένους.
Αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου βέβαιο, ιδίως μετά την πρόσφατη απόφαση του Ερντογάν να χαρακτηρίσει επισήμως «τρομοκρατική οργάνωση» την Χαγιάτ αλ-Σαμ, δηλαδή την «αναβαπτισμένη» αλ-Νούσρα. Θα γίνουν άραγε οι ισλαμιστές μαχητές και τα εκατομμύρια των αμάχων της Ιντλίμπ η θυσία που θα «δέσει» την πολυθρύλητη εσχάτως ρωσο-τουρκική συμμαχία;
«Πάντως, και ο Ασαντ με τη Ρωσία είναι ξεκάθαροι, στο «τελεσίγραφό» τους προς την Τουρκία και τη διεθνή κοινότητα», συμπληρώνει ο Μπαλανσέ: «Αν θέλετε να προστατεύσετε την Ιντλίμπ, τότε να αναλάβετε αυτούς τους ανθρώπους [σ.σ. τους ισλαμιστές] που θεωρείτε τόσο καλούς… Μπορεί να ακούγεται κυνικό, αλλά θέτει τη διεθνή κοινότητα προ των αντιφάσεων και των ευθυνών της».
Και ο Ερντογάν, λοιπόν, είναι πολύ στριμωγμένος και αυτό φαίνεται από τις όλο και λιγότερο διπλωματικές δηλώσεις του απέναντι στη… σύμμαχο Δύση. Μιλώντας, το Σάββατο, σε αξιωματούχους του κόμματός του, ο Τούρκος πρόεδρος έκανε λόγο για «απεχθή οικονομική επίθεση που δέχεται η χώρα του από τις Ηνωμένες Πολιτείες», χαρακτηρίζοντας την πτώση της λίρας έναντι του δολαρίου σαν «μια προσπάθεια οικονομικής δολοφονίας» και προσθέτοντας ότι «η υπομονή έχει και τα όριά της»!
