Ο ιερέας Φραγκίσκος Ολβέιρα ήθελε να ζει με τους φτωχούς, να δώσει τη μάχη για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων λαών. Στα είκοσι δύο του άφησε τη μαγευτική Μάλαγα και πήγε στην Αργεντινή, εκεί που ο κόσμος πεινάει. Συνδέει [ταυτίζει] την πίστη του με την κοινωνική βοήθεια. Δεν αιθεροβατεί. Λέει [και ας τον ακούσουν οι μεγαλόφωνοι λειτουργοί της δικής μας χώρας]: «Δεν μπορώ να ευλογώ την ψυχή ενός ανθρώπου που πεθαίνει από την πείνα. Αυτό είναι εναντίον της αξιοπρέπειας του ανθρώπου».
Επειδή πολύς λόγος γίνεται για την εκκλησία και την ανάγκη να διαχωριστεί από το κράτος. Να γίνει ο διαχωρισμός. Θα δοθεί έτσι η ευλογημένη ευκαιρία σε όσους ιερουργούν να αφοσιωθούν στις επιταγές του Ιησού περί αγάπης και συμπόνιας, που πρέπει να είναι έμπρακτες βεβαίως. Να γίνει η εκκλησία ένας παράλληλος θεσμός με τον πολιτειακό και όχι να είναι πολιτειακός θεσμός η ίδια.
Να εξευγενιστεί η εκκλησία, να αναπληρώσει [και αυτό να το κάνει με έντονα πολιτικό τρόπο] την αδυναμία ή την αδιαφορία της κυβέρνησης για τα πάσχοντα λαϊκά στρώματα, για τους αποκλεισμένους, για τους παρίες, γι’ αυτούς που δεν έχουν πού να πλαγιάσουν, αλλά και δεν έχουν ένα ζεστό σκέπασμα στους δρόμους που τους «φιλοξενούν».
Αυτό δεν είναι υπεκφυγή ή διαστρέβλωση της πραγματικότητας, η εκκλησία δηλαδή να γίνει το υποκατάστατο της πολιτείας. Η κοινωνική δράση της εκκλησίας σημαίνει να δώσει παραδείγματα σε όσους πιστεύουν αλλά και σε όσους δεν πιστεύουν. Ενόσω οι άνθρωποι διακατέχονται από θρησκευτικά ορμέμφυτα [ή κατασκευάσματα, δεν έχει σημασία] η εκκλησία καλείται να τους αντιμετωπίσει ως κοινωνία και όχι σαν ποίμνιο. Να μετατρέψει την αμύθητη περιουσία της σε ασταμάτητο αγώνα εναντίον της φτώχειας και της πείνας, αυτών των θλιβερών καταστάσεων που υποβαθμίζουν την αξιοπρέπεια του ανθρωπίνου είδους.
Τα πλουμίδια των αμφίων δεν εντυπωσιάζουν πλέον κανένα νουνεχή ή ευαίσθητο περί το νόημα της ύπαρξης. Ούτε οι πομπώδεις διαλέξεις περί έθνους-εκκλησίας ως ενός και ταυτού σώματος. Οι εποχές απαιτούν πράξεις προσφοράς και αλληλεγγύης και όχι φούμαρα εκκλησιαστικά περί σωτηρίας της ψυχής. Εάν η σωτηρία της ψυχής είναι δόγμα εκ των ων ουκ άνευ για την εκκλησία και άρα πρέπει να δώσει βαρύτητα σε αυτήν, άλλο τόσο απαραίτητο είναι να εγκύψει και στη σωτηρία του σώματος.
Διότι, άνευ σώματος… ψυχή γιοκ. Ουδείς εξάλλου γνωρίζει τι σημαίνει ψυχή και είναι απορίας άξιον πώς προέκυψε επιστήμη με πρώτο συνθετικό την ανερμήνευτη αυτή λέξη. Υπάρχει και ένα άσμα που λέει ότι «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα» -για φαντάσου· και μετά μας φταίει η εκκλησία…
Μπορεί η εκκλησία να δώσει ένα παράδειγμα [πλην των συσσιτίων]; Αυτό -όλα τα άλλα είναι περισπασμός και ακατανοησία, και ας μη γίνει λόγος για αρχομανίες εκκλησιαστικές και τρυφηλή, από ορισμένους, εκκλησιαστική ζωή. Δεν ελκύουν πλέον τα θυμιατά και οι ανέξοδες ευλογίες, απαιτείται πράξη. Η πράξη δεν είναι σκέτος υλισμός· είναι βαθύτατα ηθική πάνω απ’ όλα. Ναι στην κοινωνική εκκλησία.
