Εχει γούστο όλη αυτή η ιστορία με τα μικρά κόμματα. Οι συγκυρίες τα βοηθάνε να μπουν στη Βουλή και στη συνέχεια αδυνατούν να εκφέρουν πολιτικό λόγο τέτοιο που να δικαιολογεί την είσοδό τους στον «ναό» [και όχι σχολείο;] της Δημοκρατίας. Εν όψει εκλογών, γίνονται φύλλο και φτερό, ακριβώς γιατί εξ υπαρχής είχαν αμολήσει φτερούλι, αφού θεωρούσαν ότι μπορούσαν να αντιπροσωπεύσουν κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.
Ασυνάρτητα, όχι περισσότερο ούτε λιγότερο από τα «μεγάλα» κόμματα, χωρίς δομή, χωρίς εναλλακτικές προτάσεις, χωρίς κοινωνικό προσωπείο. Ποια η διαφορά τους από τα κόμματα εξουσίας; Ουδεμία, παρακαλώ, και ας νομίζουν οι αρχηγοί τους ότι κατέχουν τη λύση για τα προβλήματα της χώρας -και ότι, πιο πριν, κατέχουν την αλήθεια. Την αλήθεια!
Είναι δημοκρατικό η πολυκομματική Βουλή, λέμε οι περισσότεροι [όχι οι περισσότεροι· το αναφέρουμε απλώς για λόγους ευγενείας], όταν όμως έρχονται τα δύσκολα [εθνικές αποφάσεις], δώθε πάει ο τάδε βουλευτής, κείθε πάει ο δείνα.
Ενα πανηγύρι είναι μικρά και μεγάλα κόμματα, ακριβώς διότι δεν έχουν σχέση με τη δημοκρατία και ας λένε ότι αυτά τούτα τα ίδια είναι η έκφραση της δημοκρατίας. Δημοκρατία και κόμματα είναι παράδοξο, τουλάχιστον με αρχαίους όρους. Οι αρχαίοι είχαν τουλάχιστον τρόπους, και στη γλώσσα και στην τέχνη και στην πολιτική. Οι σύγχρονοί μας τι τρόπους έχουν; Πού τους βρήκαν; Ποιος τους δασκάλεψε; Πήγαν σε κανένα σχολείο δημοκρατίας; [Δεν γελάμε, διακριτικά].
Κάνω χάζι μερικά πρωινά, παρακολουθώντας μερικές, άνοστες και άνευρες, είναι αλήθεια, εκπομπές στην ελληνική τηλοψία, όπου φιλοξενούνται εκπρόσωποι [πάνω απ’ όλα η πολυφωνία στα κανάλια] των μικρών αυτών κομμάτων -και των μεγάλων, αλλά πλέον δεν υπάρχει καμία διαφορά, για τον απλούστατο λόγο ότι άπαντες, όπου κι αν ανήκουν, εκφέρουν τον ίδιο [ακριβώς τον ίδιο] «πολιτικό» λόγο.
Είναι να δυσφορεί κανείς, αλλά δεν βλέπω καμιά δυσφορία στην καθημερινότητα. Ποιος ξέρει τι βάσανα περνάει ο κόσμος και δεν έχουν, αχ, τελειωμό οι καημοί και τα βάσανα του κόσμου, που έλεγε και ο Σκιαθίτης γέρων [και όλη η θυμοσοφία πριν απ’ αυτόν -αλλά σημασία έχει ποιος μιλάει και πότε μιλάει].
Πόση ματαιοδοξία και πόση αγραμματοσύνη [πολιτική, κυρίως] παρελαύνει στην τηλοψία δεν μπορεί να διανοηθεί κανείς, καταντάει εντούτοις παθητικός δέκτης [ο τηλεθεατής], διότι και οι δημοσιογράφοι κάνουν πλάκα με τους περισσότερους.
Οι τελευταίοι, όμως, ατάραχοι -η φάτσα τους να φαίνεται στο γυαλί, το έχουν μάθει καλά το παιγνιδάκι της επικοινωνίας. Δεν είναι να δώσει κανείς βαρύτητα σε ό,τι εκστομίζεται, τώρα μάλιστα που έχει πυκνωθεί η πιθανότητα κάπως πρόωρων εκλογών. Αποστασίες, κατηγορίες, ψευδολογίες, αδολεσχίες, αχαριστίες, «γενναιοδωρίες» είναι οι έννοιες που επικρατούν -όλα αυτά με γνώμονα την αγάπη προς την πατρίδα και το εθνικό συμφέρον [μην είμαστε κι εμείς αχάριστοι, οι τηλεθεατές, παρακαλώ].
Είτε μικρών είτε μεγάλων κομμάτων είναι οι εκπρόσωποι, έχουν το ίδιο ιδανικό -τις θεσούλες τους υπερασπίζουν οι άνθρωποι, τις οικογένειές τους, το μέλλον των παιδιών τους· μην τους καταδικάζουμε αν παίρνουν και καμιά μίζα για τις σπουδές λ.χ., των παιδιών τους. Οικογενειάρχες είναι και ελόγου τους, βιοπαλαιστές, μην τους αποπαίρνουμε τους δόλιους. Σε ό,τι αφορά τα μικρά κόμματα της Αριστεράς: μάλλον δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι η ελληνική κοινωνία έχει πάρει δεξιά στροφή. Θλίψη.
