Δίχως ακόμη να έχουμε καταλάβει επακριβώς τον τρόπο διεξαγωγής του και κυρίως τι θα γίνει με τις θέσεις που οδηγούν στο EURO 2020, το Nations League αφήνει ήδη τις πρώτες ανάμικτες εντυπώσεις του.
Το περίεργο είναι ότι, ενώ τελειώνει τον άλλον μήνα, θα μας απασχολήσει ξανά στο -όχι και τόσο άμεσο- μέλλον. Δηλαδή, τον Νοέμβριο θα μάθουμε τις ομάδες που ανεβαίνουν ή πέφτουν κατηγορία, όμως τον Ιούνιο θα δούμε ποιος θα πάρει το πρώτο τρόπαιο της διοργάνωσης στην Ιστορία και βέβαια σε 17 μήνες από τώρα ποιες εθνικές ομάδες θα διεκδικήσουν τις έξτρα θέσεις στο Ευρωπαϊκό.
Η συγκεκριμένη διοργάνωση έχει τα καλά της και τα κακά της.
Ενα καλό είναι ότι βοηθάει τις ομάδες να διαπιστώνουν τις πραγματικές τους δυνατότητες. Αν, δηλαδή, ξεκινούσαν τον περασμένο μήνα τα προκριματικά του EURO (όπως γινόταν ώς τώρα) θα… κλαίγαμε με την Εθνική Ελλάδας. Βλέποντας τα άπειρα κενά της στο Nations League, έχουμε μια ελπίδα ότι ώς τον Μάρτιο θα υπάρχει βελτίωση.
Στα θετικά συμπεριλαμβάνεται και η χαρά που παίρνουν οι μικρότερες εθνικές ομάδες. Μια ζωή ήταν ο σάκος του μποξ και έπαιζαν αμυντικά, σε αυτή τη φάση όμως κοντράρονται με αντιπάλους του ίδιου σχεδόν επιπέδου και μπορούν να παίξουν ποδόσφαιρο δημιουργίας. Και φυσικά είναι και η ωραία ιστορία του Γιβραλτάρ, το οποίο έκανε δύο σερί νίκες (τις πρώτες του ever), κερδίζοντας τη συμπάθεια όλης της φίλαθλης Ευρώπης.
Παράλληλα, τουλάχιστον μία ομάδα από την Δ’ κατηγορία των αδυνάμων θα λάβει μέρος στο επόμενο EURO, αφού έχει «φυλαχτεί» μία θέση γι’ αυτό το επίπεδο μέσω του Nations League.
Ηδη η Γεωργία είναι η μία ομάδα που εξασφάλισε πρωτιά, άνοδο στη Λίγκα Γ και μία θέση στα μπαράζ, αν βέβαια δεν περάσει μέσω των κανονικών προκριματικών.
Αντίθετα, υπάρχουν και αρνητικά. Ο κόσμος δεν δείχνει να συναρπάζεται και τα περισσότερα γήπεδα δεν γεμίζουν, εκτός κι αν πρόκειται για κάποιο μεγάλο ματς της Α’ κατηγορίας.
Η δομή του τουρνουά, που αναγκάζει τους «μεγάλους» να παίζουν σε ομίλους των τριών, στερεί κάτι από τη συνοχή του. Κι αυτό γιατί κάθε εθνική ομάδα από τον… αφρό σε κάθε «παράθυρο» δίνει ένα επίσημο κι ένα φιλικό παιχνίδι. Ετσι, χάνεται η δυνατότητα να δούμε περισσότερα ντέρμπι.
Επίσης, από το 2020 θα έχουμε αρκετές «προσμίξεις» και λιγότερες ευκαιρίες για ντέρμπι. Για παράδειγμα, η Γερμανία ενδέχεται να υποβιβαστεί στη Λίγκα Β, κάτι που μπορεί να συμβεί π.χ. και με την Ιταλία.
Ενα τελευταίο αρνητικό είναι ότι οι ήττες αντιμετωπίζονται «ελαφρά τη καρδία», αφού δεν χάνεται κάτι σημαντικό όπως μια πρόκριση σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης.
Βάζοντας στο ζύγι τα συν και τα πλην, η πλάστιγγα γέρνει ελαφρά προς τα θετικά. Αντί για πολλά ανούσια φιλικά, βλέπουμε μια διοργάνωση που έχει έναν σκοπό, ενώ μελλοντικά θα αυξηθεί το ενδιαφέρον με τις θέσεις που οδηγούν στο EURO.
Το κακό είναι ότι το συμπτυγμένο πρόγραμμα των προκριματικών μπορεί να φέρει μεγαλύτερη πίεση και κούραση στις ομάδες. Αυτό θα φανεί σύντομα.
