Ο Μίκι, αξύριστος, τρυπιέται με μια σύριγγα, ο Γκούφι και η Μίνι κάνουν σεξ, ο Πλούτο κατουράει χαιρέκακα πάνω σε ένα πορτρέτο του Μίκι, η Τίνκερμπελ κάνει στριπτίζ δίπλα στον Τζίμινι Κρίκετ υπό το βλέμμα του Πίτερ Παν, του Κάπτεν Χουκ και του Πινόκιο που του σηκώνεται… η μύτη, ο ιπτάμενος Ντάμπο τα έχει κάνει πάνω στον Ντόναλντ, πέντε νάνοι ξεγυμνώνουν τη Χιονάτη και δύο άλλοι το κάνουν μεταξύ τους, τα τρία γουρουνάκια κάνουν το δικό τους ομαδικό όργιο, ενώ ετοιμάζεται να λάβει μέρος και ο Κακός Λύκος, τα ανιψάκια σηκώνουν τη φούστα της Νταίζυ που, ναι, έχει πρωκτό! Και όλοι περνάνε μια χαρά! Εκτός από τα διευθυντικά στελέχη της εταιρείας του Ντίσνεϊ. Οταν αντίκρισαν την εικόνα του Wally Wood υπό τον τίτλο «The Disneyland Memorial Orgy» άρχισαν να βγάζουν αφρούς.
Ηταν το 1967 και το βλάσφημο και βέβηλο underground κίνημα βρισκόταν στο ξεκίνημά του. Ο Wally Wood, κορυφαίος δημιουργός κόμικς και συνεργάτης επί σειρά ετών του Harvey Kurtzman στο MAD και σε άλλα έντυπα, είχε βάλει τα κόμικς του Ντίσνεϊ στο μάτι χρόνια πριν και τα παρωδούσε όπου και όποτε μπορούσε. Με αυτή την εικόνα που δημοσιεύτηκε στο ανατρεπτικό και χιουμοριστικό περιοδικό «The Realist» ξεπέρασε, όμως, κάθε προηγούμενο. Δεν αρκέστηκε σε δυο-τρεις χαρακτήρες που κάνουν σεξ ή μαστουρώνουν, αλλά έβαλε όλη την Ντίσνεϊλαντ στο κόλπο. Και, μάλιστα, λίγους μόνο μήνες μετά τον θάνατο του βασιλιά της διασκέδασης και των κινουμένων σχεδίων. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας δεν προχώρησαν σε μηνύσεις κατά του Wood ή του περιοδικού, αλλά επιχείρησαν να εμποδίσουν τη μαζική αναπαραγωγή της εικόνας που σύντομα έγινε cult και πουλιόταν ως αφίσα. Δεν τα κατάφεραν.
Το όργιο στην Ντίσνεϊλαντ έγινε ένα από τα πολλά εμβλήματα των φοιτητικών, νεολαιίστικων και κοινωνικών κινημάτων. Που στο πέρασμά τους δεν σεβάστηκαν ούτε ιερό ούτε όσιο ούτε Μίκι ούτε Ντόναλντ ούτε Ντίσνεϊ. Και καλά έκαναν.
