Ελπίδες δικαίωσης για τους δανειολήπτες σε ελβετικό φράγκο

Τον δρόμο της δικαίωσης για χιλιάδες δανειολήπτες σε ελβετικό φράγκο, που βρέθηκαν υπερχρεωμένοι στις τράπεζες από τη μεγάλη μεταβολή στην ισοτιμία ευρώ/ελβετικού φράγκου, ανοίγει πρόταση του εισηγητή εισαγγελέα Ιωάννη Αγγελή στην πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

Ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αναίρεση δανειολήπτριας από τη Θεσσαλονίκη κατά της απόφασης δικαστηρίου που είχε απορρίψει την αγωγή της με την οποία στρεφόταν κατά της τράπεζας με την οποία είχε συνάψει τη σύμβαση.

Την τελική απόφαση θα πάρει βεβαίως η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, όμως η πρόταση του εισηγητή γεννά ελπίδες σε τουλάχιστον 70.000 τέτοιους δανειολήπτες και τις οικογένειές τους αλλά και τους ισάριθμους εγγυητές των δανείων ότι ανοίγει ο δρόμος της δικαίωσης. Καθώς, εάν η εισαγγελική εισήγηση γίνει δεκτή, η απόφαση θα είναι πιλοτική και για όλες τις υπόλοιπες παρόμοιες υποθέσεις.

Ειδικότερα, ο εισαγγελέας, διατυπώνοντας την εισήγησή του, επικαλέστηκε τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και ειδικά την πρόσφατη απόφαση που εκδόθηκε στις 20.9.2018 και βάσει της οποίας τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πρέπει να παρέχουν στους δανειολήπτες επαρκή πληροφόρηση, ώστε αυτοί να είναι σε θέση να λαμβάνουν συνετές και εμπεριστατωμένες αποφάσεις, δηλαδή πληροφόρηση η οποία πρέπει να περιλαμβάνει κατ’ ελάχιστον τις επιπτώσεις που θα είχε μια σοβαρή υποτίμηση του εγχώριου νομίσματος έναντι του ξένου νομίσματος.

Η προσφεύγουσα δανειολήπτρια έλαβε το 2007 δάνειο ύψους 243.225 ελβετικών φράγκων (150.000 ευρώ) κατόπιν προτροπής, όπως υποστηρίζει, των υπαλλήλων της τράπεζας, λόγω του χαμηλού επιτοκίου, και το 2015 μετά τις αλλαγές στην ισοτιμία μεταξύ ευρώ και φράγκου βρέθηκε να οφείλει 239.041 ευρώ.

Σήμερα ζητά α) να κριθεί άκυρος ως καταχρηστικός ο όρος της δανειακής συμβάσεως σε ξένο νόμισμα με ρήτρα αποπληρωμής είτε στο ξένο νόμισμα είτε σε ευρώ, με βάση την ισοτιμία αυτού προς το ξένο νόμισμα κατά τον χρόνο πληρωμής και β) να αναγνωριστεί ως μόνη ισχύουσα ρήτρα μετατροπής σε ευρώ του οφειλομένου στο ξένο νόμισμα ποσού η συναλλαγματική ισοτιμία των δύο νομισμάτων, που ίσχυε κατά τον χρόνο εκταμιεύσεως του ποσού που χορηγήθηκε από την τράπεζα.