Η πρόταση για εγκατάσταση έξι αρπακτικών (λύγκες) στο δάσος του Κίλντερ (Νορθάμπερλαντ, Βρετανία), προκειμένου να μειωθεί ο πληθυσμός των ελαφιών και, έτσι, να μπορέσει να αναζωογονηθεί το δάσος, έχει προκαλέσει μεγάλη ταραχή στην περιοχή. Περιβαλλοντολόγοι, από τη μια, και κτηνοτρόφοι, από την άλλη, δεν μπορούν να συμφωνήσουν και οι συζητήσεις μεταξύ τους συχνά καταλήγουν σε άγριους διαπληκτισμούς.
Η λύση του λύγκα –μια πολύ μεγάλη «γάτα», που θέλει περίπου 2,5 κιλά κρέας για την καθημερινή της τροφή– έχει δοκιμαστεί σε γερμανικά δάση με επιτυχία: και τα ελάφια μειώθηκαν και τα δάση προστατεύτηκαν και αναγεννήθηκαν.
Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της λύσης αυτής στη Βρετανία, στο δάσος του Κίλντερ ζουν σήμερα περίπου 10.000 έως 20.000 ελάφια, που ως φυτοφάγα δεν αφήνουν τίποτα να ανθίσει, προτιμώντας τα τρυφερά βλαστάρια.
Κατά τους υπολογισμούς, οι 6 λύγκες θα μείωναν τον αριθμό των ελαφιών κατά 1.000 τον χρόνο, ώστε σε βάθος μιας δεκαετίας –και με την αύξηση του αριθμού των αρπακτικών αυτών που δεν έχουν αντίπαλο– θα έμεναν μόνο τόσα ελάφια όσα θα μπορούσε να «σηκώσει» το δάσος χωρίς να απειλείται με καταστροφή.
Οι κτηνοτρόφοι, όμως, έχουν άλλη άποψη, πιστεύοντας ότι ο λύγκας, αντί να κυνηγάει τα ελάφια, θα προτιμήσει να αρπάξει ένα αρνί από τα κοπάδια τους, κάτι που γι’ αυτόν είναι ευκολότερο: το αρνί δεν έχει κανένα όπλο για προστασία, σε αντίθεση με το ελάφι, που, εκτός από τα κέρατα, διαθέτει και πολύ γρήγορα πόδια, κάνοντας επικίνδυνο και κουραστικό για τον λύγκα το κυνήγι του.
Οι περιβαλλοντολόγοι απαντούν ότι οι κτηνοτροφικές μονάδες απέχουν πολύ από το δάσος και ότι είναι απίθανο ο λύγκας να βγει στην ανοιχτή πεδιάδα για να αρπάξει αρνιά.
Υποστηρίζουν, μάλιστα, ότι ένα τόσο μεγάλο δάσος (400 τετραγωνικά χλμ.) θα μπορούσε να φιλοξενήσει ακόμα και 50 λύγκες χωρίς κανένα πρόβλημα.
Αντίθετα, τα οφέλη θα ήσαν πολλά: και το δάσος θα ξαναγεννιόταν, και τα ελάφια θα λιγόστευαν και, τέλος, η περιοχή θα γέμιζε τουρίστες.
