Το σύνδρομο της Βενεζουέλας

Ενα από τα περίεργα… παιγνίδια της Ιστορίας φαίνεται να καθορίζει τις «σχέσεις» της μακρινής Βενεζουέλας με τον ελληνικό Τύπο. Ετσι, από τον 19ο αιώνα (!) ελληνικές εφημερίδες «ανακαλύπτουν» αυτή τη χώρα της Νότιας Αμερικής, όταν αμφισβητούνται ή και τελικά ανατρέπονται νόμιμες κυβερνήσεις της. Κατά μια άλλη σύμπτωση (;) αυτό συνδυάζεται με «μεγάλη σύγχυση και αταξία», που η νέα κατάσταση έρχεται να… διορθώσει.

Κάτι τέτοιο αποτυπώνεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Ακρόπολις» της 6ης Οκτωβρίου 1892. Σε ένα μονόστηλο, υπό τον τίτλο «Οι εν Βενεζουέλα αγωνιζόμενοι», διαβάζουμε ότι «η πόλις Καράκας εξεπορθήθη και ο θρίαμβος του στρατηγού Κρέσπου είναι πλήρης». «Αφού ενίκησε την κυβερνητικήν στρατιάν εις Σαν Πέδρο ο στρατηγός Κρέσπο ήρξατο βαδίζων εναντίον της πρωτεύουσας μετά 3.000 εκ των υπ’ αυτών ανδρών […]. Οι πολίται του Καράκας υπεδέχθησαν ενθουσιωδώς τους στρατιώτας του Κρέσπο καθόσον μετά την αναχώρησιν του υπουργού Πουλίδο, μεγάλη σύγχυσις και αταξία επικράτει».

«Οι στρατιώται του στρατηγού Πουλίδο και τα ληστρικά στοιχεία του τόπου επωφελήθησαν της αναχωρήσεως ταύτης όπως λεηλατήσωσι την πόλιν», περιέγραφε, ακόμα, το δημοσίευμα.

Ομως, σήμερα, είναι γνωστό ότι τα πράγματα είχαν και άλλες πλευρές: Ο Πουλίδο (Guillermo Tell Villegas Pulido, 1854-1949) ήταν δικηγόρος και δημοσιογράφος και είχε επιλεγεί, στις 31 Αυγούστου 1892, από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, προσωρινός πρόεδρος του κράτους, αντικαθιστώντας τον παραιτηθέντα λόγω της νομισματικής κρίσης Ραϊμόνδο Παλάθιο (Raimundo Andueza Palacio), που ήταν ο πρώτος πολιτικός, που αναλάμβανε τα καθήκοντα του προέδρου μετά από μακρόχρονη στρατιωτική εξουσία (σ.σ. μετά τη παραίτηση Παλάθιο είχε αναλάβει για λίγες μέρες την προεδρία ο θείος του Πουλίδο).

Ο Πουλίδο είχε αναπτύξει, από νωρίς μεγάλη κοινωνική και πολιτική δράση. Από το 1890 έως το 1892 εκλέχτηκε βουλευτής της πολιτείας του Μπολιβάρ (Bolivar), μιας περιοχής με επαναστατική παράδοση και το όνομα του επαναστάτη Σιμόν Μπολιβάρ, από τον οποίο πήρε το όνομα της η «Μπολιβαριανή Επανάσταση» του Ούγκο Τσάβες.

Ο Πουλίδο παρέμεινε στην προεδρία λίγο περισσότερο από ένα μήνα, καθώς στις 7 Οκτωβρίου ανατράπηκε από τον στρατηγό Κρέσπο (Joaquín Sinforiano de Jesús Crespo Torres, 1841-1898) και εξορίστηκε στην Ευρώπη.

Ωστόσο, στη σύντομη θητεία του ο Πουλίδο βοήθησε στην ίδρυση του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου του Καράκας (Νοσοκομείο Psiquiátrico de Caracas) και έδωσε τη δυνατότητα της μεταφοράς ασθενών σε αυτό με σιδηρόδρομο.

Mε το Κρέσπο η Βενεζουέλα γνώρισε μια διεθνή κρίση, γνωστή ως κρίση του 1895, που κατέληξε με την απώλεια εδαφών της υπέρ της Βρετανικής Γουιάνας.

Ο Κρέσπο σκοτώθηκε, το 1898, σε μια ακόμα εμφύλια σύρραξη, στην οποία υπερασπιζόταν την κυβέρνηση, που είχε τοποθετήσει ο ίδιος υπό τον Ιγνάθιο Αντράντε.