Γύρω από τη μικρή φαλάκρα του έχει ένα αμφιθέατρο λευκών μαλλιών. Αδύνατο πρόσωπο, ευγενικά χαρακτηριστικά. Οταν σου μιλάει βυθίζει το στοχαστικό βλέμμα του στα μάτια σου και ξαφνικά νιώθεις γυμνός. Τον θαυμάζω γι’ αυτό. Μπορεί να δει πέρα από κει. Γιατί, μη νομίζετε, δεν ισχύει πια αυτό που λένε, πως τάχα τα μάτια δείχνουν την ψυχή του ανθρώπου. Εχουμε εξασκηθεί πολύ, την κρύβουμε κι από κει.
Τα απογεύματα του φθινοπώρου κάθεται έξω από τη μικρή ΕΒΓΑ της γειτονιάς και έχει πλάι του όσες παρατημένες εφημερίδες έβρισκε από δω κι από κει. Από όπου θα μπορούσαν να αφήσουν οι άνθρωποι μια χρησιμοποιημένη εφημερίδα. Τον παρατηρώ λοιπόν να τις ανοίγει μία μία και να τις εξετάζει. Υστερα βγάζει ένα ψαλιδάκι, κόβει προσεκτικά τα θέματα που τον ενδιαφέρουν. Είναι απόλυτα αφοσιωμένος σ’ αυτό, σαν να πρόκειται για το πιο σοβαρό πράγμα στον κόσμο.
Χθες, του είχαν σερβίρει ένα καυτό τσάι, δίπλα υπήρχαν δυο κάστανα. Σοδειά του «εβγατζή». Μου έδωσε και μένα. Αποφάσισα να καθίσω δίπλα στον «εφημεριδοφάγο». «Τα μαζεύω», μου λέει, «και τα πάω σπίτι το βράδυ. Αυτό δεν θα με ρώταγες;». Ναι. Συνεχίζει δίχως να ρωτώ.
«Λοιπόν, εγώ που λες, κάνω κάθε μέρα αυτή την “αποδελτίωση των σημαντικών ειδήσεων”. Μετά το δείπνο, τις διαβάζω στη γυναίκα μου. Βαρεθήκαμε κάποτε… να βλέπουμε σίριαλ και τηλεπαιχνίδια. Αυτό είναι πιο ενδιαφέρον, άσε που μιλάμε κιόλας μεταξύ μας. Μπροστά στην τηλεόραση ήμασταν σαν να είχαμε πιει αμίλητο νερό. Λέγαμε πιο αργά μια καληνύχτα και πάει, τέλειωνε η μέρα. Αμίλητοι, μόνοι ξαπλώναμε. Είχαμε ξεχάσει σχεδόν ποιον άνθρωπο παντρευτήκαμε. Εντάξει; Σε κάλυψα;», μου λέει, σηκώνει το κεφάλι, κατεβάζει τα πρεσβυωπικά γυαλιά του και με κοιτά στα μάτια.
Αποχαιρετώντας τον, σκέφτηκα εκατομμύρια μάτια ζευγαριών να κάθονται στο σαλόνι τους και να κοιτούν οθόνες. Σε παγερή σιωπή. Μου ήρθε η εικόνα ενός ζοφερού και μελαγχολικού τοπίου με ξεχασμένα σώματα στη μέση.
Ο «εφημεριδοφάγος» βρήκε έναν τρόπο να ζωντανέψει το τοπίο πηγαίνοντας κάθε βράδυ στη γυναίκα του κάτι καλύτερο από τριαντάφυλλα. Της πήγαινε έναν ολάνθιστο κήπο με συντροφικές κουβέντες, γέλια, ειδήσεις και ίσως διαφωνίες. Βρήκε τον μαγικό τρόπο να εξαφανίσει την αμείλικτη σιωπή που καταστρέφει τις σχέσεις και ερημώνει τους ανθρώπους.
Το ζήτημα είναι η θέληση, σκέφτομαι. Οπως σε όλα τα πράγματα, έτσι και εδώ, οι άνθρωποι που πάνε μπροστά τον κόσμο που ζούμε είναι αυτοί που σηκώνονται από τους καναπέδες, και ακόμα κι αν δεν υπάρχουν οι συνθήκες, τις διαμορφώνουν μόνοι τους ώστε εκεί που υπάρχει άνυδρη σιωπή να υπάρξει ξανά ζωή.
-320x213.jpg)
