Είναι πολλοί οι άνθρωποι που αγαπούν να λύνουν σταυρόλεξα. Συχνά δίνουν συγχαρητήρια για το σταυρόλεξο της εφημερίδας σαν να πρόκειται για κάτι τόσο σημαντικό όσο το κύριο άρθρο. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι η πρόκληση της μέρας.
Μια σιωπηλή συνομιλία με αυτόν που διαλέγει και φτιάχνει τα σταυρόλεξα. «Για να δούμε τι μας έχεις βάλει σήμερα; Θα σε νικήσουμε ή θα παραιτηθούμε αποκαμωμένοι με το στυλό στο χέρι;». Φαντάζομαι ότι αγαπούν τη διασταύρωση των λέξεων. Αγαπούν την τακτοποιημένη σκέψη και τη σπονδυλική στήλη που στηρίζει ένα σώμα.
Στην προκειμένη περίπτωση το σώμα αυτό είναι ένα απολύτως συμμετρικό κουτί με μαυρόασπρα τετραγωνάκια. Τα μαύρα τετράγωνα είναι τα όρια, οι νύχτες ανάμεσα στις μέρες. Θα πρέπει να μην τα παραβιάσεις ποτέ αν θέλεις να νικήσεις τον κυρίαρχο του παιχνιδιού. Τον άνθρωπο δηλαδή που έφτιαξε για σήμερα ένα μικρό σύμπαν και σε προκαλεί να βγάλεις άκρη μέσα από συναφή νοήματα.
Η επίλυση ενός σταυρόλεξου απαιτεί κάτι που είναι σχετικά δύσκολο για την εποχή μας. Απαιτεί να βρίσκεσαι στο «σκληρό λιμάνι» της μοναξιάς. Οι δυνατοί λύτες δεν κάνουν μπαγαποντιές. Δεν ρωτούν τους άλλους και δεν ψάχνουν τις λύσεις στο google.
Πίσω από την ολοκλήρωση του σταυρόλεξου αρχίζω να πιστεύω πως κρύβεται κάτι για το οποίο διψάμε όλοι από παλιά -μια αρχέγονη ανάγκη, η αρμονία. Η αρμονία ενός μικρού σύμπαντος. Ενας γερά στερεωμένος κόσμος που έχει δύο μόνο διαστάσεις: οριζόντια και κάθετα. Μόνο έτσι είναι δυνατόν να καταλάβουμε ένα σύμπαν χωρίς να χαθούμε σε άλλες πολλές διαστάσεις και ασύλληπτες παραμέτρους.
Χθες το πρωί ένας κύριος στο Καφέ βασανιζόταν προφανέστατα να βρει μια λέξη. Κοίταζε με ένταση μία το σταυρόλεξο και μία τον ουρανό. Δεν κοίταζε εμάς, δεν ήθελε να του προτείνουμε μια λέξη. Οχι.
Αυτό θα του στερούσε όλη την απόλαυση. Βλέπει τις υποψήφιες λέξεις μπροστά στην οθόνη του κοκάλινου σκελετού του; Τι να πω, δεν ξέρω, αλλά μια μικρή κραυγή του με ειδοποίησε πως επιτέλους το βρήκε. Μακάρι να ήταν τόσο απλός και ο έξω κόσμος, του είπα.
Με επικρότησε με ένα χαμογελαστό βλέμμα. Αυτός για σήμερα είχε βάλει έναν κόσμο σε τάξη. Εκεί έξω εμείς, δυνατοί ή αρχάριοι λύτες της ζωής, ψάχνουμε ακόμα τις κατάλληλες λέξεις -μιας παλιάς, ίσως ξεχασμένης γλώσσας- που θα κάνουν τη ζωή μας λίγο πιο εύκολη. Μα είναι αγώνας άνισος, δεν ξέρουμε ποιος είναι ο κατασκευαστής του σταυρόλεξου για να μας πει αν πραγματικά λύνεται.
