Ενδείξεις πιθανότητας χωρίς αποδείξεις

Επί χρόνια, τουλάχιστον δέκα, με απασχόλησε –μας απασχόλησε οικογενειακώς– αναιτιολόγητα φουσκωμένος λογαριασμός ΔΕΗ στο εξοχικό του Πηλίου: δύο, το μέγιστο, μήνες κατοίκησης τον χρόνο, και αυτοί καλοκαιρινοί, δηλαδή χωρίς ηλεκτρική θέρμανση, και οι λογαριασμοί (με εκείνα τα «έναντι» και «εκκαθαριστικά» που ουδέποτε κατόρθωσα να αποκωδικοποιήσω!) σχεδόν έφταναν τους λογαριασμούς της Αθήνας των υπόλοιπων δέκα μηνών.

Πήγα, ήρθα, σε Αθήνα και Βόλο, σε κεντρικά και περιφερειακά γραφεία της ΔΕΗ (κάποτε προστέθηκε και η ΔΕΔΔΗΕ, υποτίθεται για να γίνεται καλύτερα η δουλειά, αλλά εκεί ήταν που μπερδεύτηκα περισσότερο), έκανα αιτήσεις επί αιτήσεων, κατέβαλλα δαπάνες ελέγχων επιτόπου. Εντέλει, αν υπάρχει άνθρωπος που να βγήκε από λαβύρινθο γραφειοκρατίας, αυτός δεν είμαι εγώ. Κάποια στιγμή, σήκωσα τα χέρια και παραδόθηκα στη μοίρα μου, λέγοντας αυτό που λέγεται αλλά δεν γράφεται. Εκτοτε πληρώνω αγογγύστως και ηρέμησα.

Και εξαίφνης είδα έναν τίτλο στην προχθεσινή «Εφ.Συν.» που μου ξαναθύμισε το θέμα, αλλά και αναπτέρωσε τις ελπίδες μου, όχι για λύση του ζητήματος, που παραμένει άλυτο, αλλά τουλάχιστον ως ένδειξη πιθανής εξήγησης, έτσι για να μου φύγει η περιέργεια. «9.120 ρευματοκλοπές εντοπίστηκαν το 2017», λέει ο τίτλος, μάλιστα «με τάση μείωσης το 2018». Αλλά, από 400 ρευματοκλοπές που είχαν γίνει αντιληπτές το 2006, το 2016 είχαν τιναχτεί στις 11.165.

Ολες βέβαια, εκ πρώτης όψεως, εις βάρος της ΔΕΗ και, εμμέσως, των καταναλωτών που επιβαρύνονται στους λογαριασμούς με το κόστος απώλειας εσόδων από ρευματοκλοπές. Αλλά επειδή σ’ αυτή την τεράστια επιχείρηση ενέχονται και σπείρες «εργολάβων» (κάποιος παίρνει τη δουλειά!), μήπως… σε ανάλογες με τη δική μου περιπτώσεις εμφιλοχωρούν ανάλογες επιτηδεύσεις; Ολα τα ανεξήγητα κάποτε εξηγούνται! Οχι τίποτ’ άλλο, για την περιέργεια…