Ανάλογα πώς θέλει να δει κανείς το ποτήρι, μισοάδειο ή μισογεμάτο. Η διεθνής διάσκεψη του Παλέρμο για τη Λιβύη κατάφερε, τελικά, να φέρει στην ιταλική μεγαλόνησο τόσο τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης της Τρίπολης, Αλ Σεράτζ, όσο και τον στρατηγό Χάφταρ, ο οποίος κυβερνά στη Βεγγάζη.
Συναντήθηκαν πριν από την αρχή των εργασιών της διάσκεψης, νωρίς χθες το πρωί, στο ξενοδοχείο Βίλα Ιτζέα του Παλέρμο, και ο Ιταλός πρωθυπουργός, Τζουζέπε Κόντε, κατάφερε να τους πείσει να δώσουν τα χέρια.
Αυτό ήταν και το κύριο, αναγκαίο στοιχείο, για να μπορέσει η σύνοδος αυτή να χαρακτηρισθεί επιτυχής. Η τουλάχιστον για να αποφευχθεί η ταμπέλα της αποτυχίας.
Κατά τα άλλα, ο Χάφταρ έφυγε από τη Σικελία πριν να τελειώσουν οι επίσημες εργασίες, δηλώνοντας, μάλιστα, ότι δεν επρόκειτο να παραμείνει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, ούτε και αν αυτή διαρκούσε σειρά μηνών.
Στην τελική συνέντευξη Τύπου, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για τη Λιβύη, Γκασάν Σαλαμέ, ευχαρίστησε την κυβέρνηση της Ρώμης για το ότι διοργάνωσε τη διάσκεψη αυτή, την οποία και χαρακτήρισε «μια επιτυχή πρωτοβουλία».
«Οι Λίβυοι που ήρθαν στο Παλέρμο κατέβαλαν σοβαρή προσπάθεια», πρόσθεσε. Από τη μεριά του, ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε τόνισε ότι, μετά τη χθεσινή συνάντηση, «ενισχύεται το αίσθημα εμπιστοσύνης, αν και κανείς δεν πρέπει να καλλιεργεί αυταπάτες».
Σύμφωνα με τον επικεφαλής της κυβέρνησης της Λέγκας και των Πέντε Αστέρων, «πρέπει να επωφεληθούν όλοι αυτής της ευκαιρίας, για να στηρίξουν την κατάπαυση του πυρός στην Τρίπολη και για να ευνοηθεί η υιοθέτηση ενός νέου μοντέλου ασφάλειας, το οποίο να επιτρέψει να ξεπερασθεί εκείνο που βασίζεται στις ένοπλες ομάδες».
Ο Αλ Σεράτζ φέρεται να έλαβε έμμεση διαβεβαίωση από τον Χάφταρ ότι δεν θα προσπαθήσει να τον ρίξει, τουλάχιστον μέχρις ότου στηθούν οι κάλπες.
Πέρα από τις αισιόδοξες δηλώσεις, θα πρέπει να διαπιστωθεί, βέβαια, αν οι εκλογές θα γίνουν, όντως, τον Ιούνιο του 2019, πώς θα εξελιχθούν οι σχέσεις ανάμεσα στην Τρίπολη και τη Βεγγάζη, και ποιον ρόλο θα διαλέξουν να παίξουν κάποιες μεγάλες χώρες.
Αρχίζοντας από τη Γαλλία, η οποία ανταγωνίζεται ανοικτά την ιταλική πολιτική κινητικότητα στη Βόρεια Αφρική.
