Από «αύριο» δίαιτα…

Πάντα ξύπναγε στις επτά το πρωί, με τον ίδιο απαίσιο ήχο για ξυπνητήρι, που η ίδια είχε ρυθμίσει στη συσκευή του κινητού της για να αναγκάζεται να σηκωθεί… Μετά την επίσκεψή της στην τουαλέτα, κατευθυνόταν στην κουζίνα για να φτιάξει τον καφέ της, περίμενε με μισόκλειστα μάτια να ζεσταθεί το νερό και παρακάλαγε να είχε ακόμα δέκα λεπτά ύπνου – ποτέ δεν ένιωθε ξεκούραστη∙ καθώς μέτραγε δύο τις κουταλιές του καφέ και τις έριχνε στο φλιτζάνι, πάντα έμπαινε στο δίλημμα και αναρωτιόταν «να βάλω ή να μη βάλω ζάχαρη στον καφέ και να ξεκινήσω σήμερα δίαιτα;».

Συνήθως δεν κέρδιζε η δίαιτα και μόλις κατέβαζε τις πρώτες δύο μεγάλες γουλιές ξεκίναγε βιαστικά να ετοιμάζει πρωινό για τα παιδιά. Ακουμπούσε το μπουκάλι το γάλα και το κουτί με τα κορν φλέικς στο τραπέζι, έβγαζε τα μπολ από το ντουλάπι, τα κουταλάκια, τα μαχαίρια, τα πιατάκια, με την ίδια σειρά κάθε μέρα, και τα τοποθετούσε καθένα στη θέση του.

Βουτύρωνε το ψωμί και διάλεγε τη μαρμελάδα που θα άλειφε στις φέτες, παρ’ όλο που ήξερε πως τελικά θα φύγουν νηστικά για το σχολείο. Ανησυχούσε αν τρέφονταν σωστά…

Κοίταγε τα άπλυτα πιάτα στον νεροχύτη, αποκλείεται να προλάβαινε να τα πλύνει, κι έτρεχε να ξυπνήσει τα παιδιά. Φώναζε «σηκωθείτε, είναι η ώρα» κι έμπαινε στο δωμάτιό της να ντυθεί. Ο άντρας της ήδη ήταν στο μπάνιο κι εκείνη μισοντυμένη, έχοντας φωνάξει ακόμα δύο φορές τα παιδιά μήπως την ακούσουν και δεν αργήσουν να σηκωθούν, εισέβαλε στο δωμάτιό τους θυμωμένη που δεν νοιάζονται για το σχολείο τους.

Και ακολουθούσε το γνωστό «ταυτόχρονα»: πλυσίματα, ντυσίματα, φωνές, στα πεταχτά ένα ποτήρι γάλα, η έξοδος από το σπίτι και η είσοδος στο αυτοκίνητο.

Αποβίβαση στο σχολείο, αποβίβαση στον σταθμό του μετρό και, τελικά, με ένα λεωφορείο έφτανε στην πόρτα της δουλειάς της. Καφέ με γάλα και κανέλα –και κουλουράκια από το συρτάρι της που κερνούσε τον εαυτό της– κι έμπαινε στον ρυθμό των υποθέσεων που έτρεχαν, που έτρεχε κι εκείνη να τις διεκπεραιώσει… Η πίεση και η ένταση, μαζί με τον χρόνο που την κυνηγούσε, γέμιζαν το καθημερινό εννιάωρο εργασίας της.

Στις δώδεκα η τυρόπιτα και ένα ντόνατς γέμιζαν το στομάχι και της πρόσφεραν το πολυπόθητο διάλειμμα. Οι αριθμοί, τα τιμολόγια, οι απαιτήσεις, οι προθεσμίες λήξης την άγχωναν κι ένιωθε πάντα να κερδίζουν εκείνα τη μάχη, σαν να μην μπορούσε ποτέ να εξαφανίσει τον όγκο τους, σαν να είχε ένα βουνό κόπο να αντιμετωπίσει. Εφευγε κατάκοπη, ποτέ δεν ήταν ικανοποιημένη και χωρίς εκκρεμότητες.

Ηξερε κάθε επόμενη κίνησή της στη ρουτίνα της υπόλοιπης μέρας: λεωφορείο, μετρό, μπριζόλες στο γκριλ, παράλληλα πλύσιμο τα πιάτα στο νεροχύτη. Ψωμί με κίτρινο τυρί απαραίτητο για να καταλαγιάσει την πείνα της και, μέχρι να στρώσει τραπέζι, τσιμπολογούσε τα αγαπημένα της σοκολατάκια.

Μετά το φαΐ και το συμμάζεμα, το μόνο που άλλαζε στο απόγευμα ήταν το είδος των δραστηριοτήτων που είχαν τα παιδιά: αγγλικά ή γυμναστική, φροντιστήριο ή πιάνο. Τα σοκοφρετάκια όμως ήταν πάντα εκεί∙ ριγωτά σοκολατένια, με αυτόν τον ήχο, κρατς, που άκουγες όταν τα έβαζες στο στόμα και την απέραντη γλυκύτητα όταν ανακατεύονταν με το σάλιο. Αυτό ήταν το δεύτερο διάλειμμά της, στιγμιαίο χαμόγελο, και συνέχιζε τον αγώνα δρόμου.

Στη βραδινή επιστροφή στο σπίτι ήθελε να πετάξει τα παπούτσια της και να καθίσει με πατατάκια στην τηλεόραση για να ξεμουδιάσει τα πόδια της, τα χέρια της, τη σπονδυλική της στήλη, τον αυχένα της, να πάψει αυτή η πίεση στο κεφάλι, αυτή η ένταση στους μυς… Δεν ήταν όμως ακόμα η ώρα, είχε να ετοιμάσει το βραδινό φαγητό (μακαρόνια νόστιμα) και να μαγειρέψει για την αυριανή μέρα. Δύο πάστες από το ψυγείο θα της έδιναν το κουράγιο που της έλειπε για να συνεχίσει, μια μικρή δύναμη μέχρι να φτάσει η ώρα του ύπνου.

Εφτανε η στιγμή που μπορούσε πια να καθίσει, ήταν περασμένα μεσάνυχτα, έκλειναν τα μάτια της, δεν άντεχε να παρακολουθήσει την ταινία, δεν άντεχε άλλο τις σκέψεις που έστηναν «τη λίστα» στο μυαλό της, τις δουλειές που είχε να κάνει. Το τελευταίο διάλειμμά της ήταν όταν έλεγε: «αύριο το σιδέρωμα, αύριο το μπάνιο», «αύριο θα ξεκινήσω δίαιτα…».

Σε καταστάσεις στρες, ο εγκέφαλος του οργανισμού παράγει μια συντονισμένη χημική «απάντηση» στους εξωγενείς στρεσογόνους παράγοντες.

Οι βασικές αντιδράσεις του σώματος καθορίζονται από την αδρεναλίνη, τη νορεπινεφρίνη και την κορτιζόλη. Αυτές είναι οι τρεις κυρίαρχες ορμόνες που πυροδοτούν το νευρικό σύστημα.

Σε καταστάσεις κρίσιμες για την επιβίωση, η απελευθέρωση κορτιζόλης βοηθά στη διατήρηση της ισορροπίας των υγρών και της αρτηριακής πίεσης του οργανισμού∙ παράλληλα, η κορτιζόλη ρυθμίζει και ορισμένες λειτουργίες του σώματος που δεν είναι ζωτικής σημασίας σε στρεσογόνες συνθήκες, όπως η αναπαραγωγή, η πέψη και η ανάπτυξη.

Ωστόσο, σε καταστάσεις καθημερινού στρες, η διαρκής έκκριση κορτιζόλης, ιδιαίτερα αν συνεχίζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα υγείας.

Η υπερέκκριση κορτιζόλης μπορεί να καταστείλει το ανοσοποιητικό σύστημα, να αυξήσει την πίεση του αίματος και του σακχάρου, να μειώσει τα επίπεδα της λίμπιντο, να προκαλέσει ακμή και να ενισχύσει την προδιάθεση για παχυσαρκία.

* Σύμβουλος διατροφής