Ισως μπορούμε οι εκπαιδευτικοί να θεωρήσουμε τους εαυτούς μας ευτυχείς, γιατί κάθε Σεπτέμβρη ανανεώνουμε τη δυναμική μας από τους ίδιους τους μαθητές μας. Εχουμε τη δυνατότητα, με αναστοχασμό, να ανασύρουμε τα εφόδια, τα προτερήματα, να παραμερίσουμε ελαττώματα, να αντλήσουμε δύναμη από τους νέους και να σταθούμε υποστηρικτικά πλάι στον/στην καθένα/καθεμιά και στο σύνολό τους.
Εργαζόμενοι στον πλέον δυναμικό κοινωνικό χώρο, το σχολείο, με την προσωπική μας δυναμική και πορεία, σε συνδυασμό με την ενεργητικότητα των μαθητών μας, των πιο ζωντανών κυττάρων της κοινωνίας, μπορούμε να αποκομίσουμε καρποφόρα και δημιουργικά αποτέλεσμα.
Εκτός από τις γνώσεις και τη σχολική ύλη να προσφέρουμε οτιδήποτε μπορεί να πλάσει την ευμάλακτη μαθητική ψυχή, να ανυψώσει τους νέους, να τους δώσει τη δυνατότητα να εξελιχθούν κι έτσι να αποκτήσουν προσωπικότητα.
Μπροστά μας κάθε χρόνο έχουμε μια ορμητική νεότητα, η οποία περιμένει το ενδιαφέρον μας για να μεταμορφωθεί σε έναν παλλόμενο οργανισμό. Οιεσδήποτε συνθήκες κι αν υπάρχουν στα σχολεία μας πρέπει να διατηρηθεί η θετική σχέση δασκάλου και μαθητή, η αμφίδρομη αγάπη, η εμπιστοσύνη και η αμοιβαία εκτίμηση.
Το σχολείο κι ο εκπαιδευτικός είναι ο μοχλός κάθε μεταβολής. Δεν αρκεί η εφαρμογή των νόμων, η αλλαγή ή η ανατροπή τους. Η ανθρώπινη υπόσταση, η παιδαγωγική και επιστημονική μας κατάθεση είναι οι πρωτεύοντες δημιουργικοί παράγοντες της εκπαίδευσης.
Ας μιλήσουμε απλά, αληθινά και ειλικρινά τόσο μεταξύ μας όσο με τους μαθητές και τους γονείς τους. Η στάση ζωής μας να αποτελεί το πρώτο μάθημα κάθε χρόνο. Οι πράξεις μας να εμφορούνται από τον ευγενή σκοπό αφενός της ανύψωσης των νέων και αφετέρου της ευημερίας του κοινωνικού συνόλου.
Με την καλυτέρευση της εκπαίδευσης θα οδηγηθούμε σε μια ανώτερη κοινωνία. Εμείς, οι δάσκαλοι, έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τον μικρόκοσμο του σχολείου μας. Παράλληλα μπορούμε να δίνουμε μορφωτικούς, ιδεολογικούς και οικονομικούς αγώνες.
Η δύναμη της εκπαίδευσης και περισσότερο της παιδείας είναι καταλυτική. Είναι ο σημαντικότερος παράγοντας στήριξης και ανόδου της κοινωνίας, όπως και να την προσεγγίσουμε· κοινωνιολογικά, οικονομικά και πολιτικά, αλλά και σε όποια εποχή κι αν ζούμε.
Εμείς οι δάσκαλοι έτσι ή αλλιώς έχουμε στα χέρια μας συμπυκνωμένη όση δύναμη χρειάζεται για την πορεία προς τα εμπρός. Δεν είμαστε επουσιώδεις υπάλληλοι, μεταφορείς γνώσης και διακινητές εγγράφων· αλλά πνευματικοί εργάτες που προάγουμε την κοινωνία ή την κρατάμε στάσιμη. Αν ο κατευθυντήριος στόχος μας είναι η υποστήριξη του μαθητή, του παιδιού και του εφήβου, θα βρεθεί ο κοινός τόπος λειτουργίας, δράσης και δημιουργίας.
*συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
