Ο όγκος μου είναι ο «χώρος» μου

Την Ερση, όταν την έβλεπες, νόμιζες πως μπροστά σου είχες ένα μικρό παιδί. Αν αφαιρούσες από το πρόσωπο το μακιγιάζ, του άλλαζες χτένισμα και αντί για αλογοουρά έφτιαχνες τα μαλλιά της κοτσίδες, αντίκριζες ένα πανέμορφο, τρισχαριτωμένο προσωπάκι κοριτσιού πέντε ετών, με τα πιο γλυκά, εκφραστικά μάτια αθωότητας που είχες συναντήσει ποτέ στη ζωή σου. Η Ερση όμως ήταν τριάντα δύο ετών και κουβαλούσε 130 κιλά επάνω της.

Εκτός από αυτό το υπέροχο παιδικό πρόσωπο, τα άλλα χαρακτηριστικά της που σου προκαλούσαν την προσοχή ήταν το πόσο συχνά ζητούσε συγγνώμη επειδή θεωρούσε πως σε καθυστερούσε ή σε επιβάρυνε ή σε απασχολούσε…

Δεν άργησε να έρθει ο καιρός να καταλάβω πως αυτό το βίωνε με όλους τους ανθρώπους στον περίγυρό της: συγγενείς, φίλους, σύντροφο, συναδέλφους. Ενιωθε να τους επιβαρύνει και να τους κουράζει όλους.

Είχε την αίσθηση πως διαρκώς έπρεπε να τους φροντίζει, να τους εξυπηρετεί, να τους βοηθά, να είναι πάντα στη διάθεσή τους.

Είχε και μια άλλη αίσθηση όμως: πως δεν είναι ικανή να αδυνατίσει, πως δεν θα τα καταφέρει να χάσει βάρος και να ελέγξει τις πολυφαγίες της. Οσες φορές κι αν προσπάθησε να κάνει δίαιτα αδυνατίσματος, είχε πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Τα παρατούσε. Είχε δίκιο, ήταν έτσι ακριβώς. Δεν θα τα κατάφερνε.

Πάντα βρισκόταν στην αρχή μιας απόφασης απώλειας κιλών και ποτέ στο τέλος, μιας και πολύ σύντομα εξανεμιζόταν η απόφαση κι έμενε με την αποτυχία της και την αναποτελεσματικότητά της, όλο και πιο κουρασμένη για επόμενες αποφάσεις αδυνατίσματος. Αυτό της ήταν γνώριμο – και με τους γνώριμους τρόπους της λειτουργούσε και ζούσε.

Ηταν σαν διαρκώς να περιφερόταν στον «χώρο» των άλλων, να τους τον τακτοποιούσε, να τους τον διακοσμούσε, να επιμελούνταν εκείνη τον χώρο τους, ενώ σε εκείνη δεν ανήκε ή δεν απέμενε χώρος…

Αραγε μπορεί να επιβιώσει ο άνθρωπος χωρίς προσωπικό χώρο

Και σε τι χρησιμεύει ο προσωπικός χώρος;

Ο χώρος μας είναι η εσωτερική απόσταση που κρατάμε από τους άλλους, ο τόπος όπου είμαστε εμείς με εμάς, το καταφύγιο, η επιθυμητή απομόνωση, το μέρος όπου δεν αναφέρομαι σε σχέση με τον άλλο, όπου είμαι απολύτως ο εαυτός μου, όπου κάνω ό,τι θέλω, είμαι όπως μπορώ και όπως νιώθω, δεν μιλώ, δεν πράττω, δεν είμαι αναγκασμένος να κάνω τίποτα. Είναι η ξεκούραση, η χαλάρωση, η ανάπαυλα. Εκεί που δεν υπάρχει ο ΑΛΛΟΣ. Εκεί που είμαι απολύτως ελεύθερος.

Αυτός ο χώρος πρέπει να μας έχει χαριστεί, να έχουμε μάθει ότι μας αναλογεί, ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τον δημιουργούμε. Είναι μια βασική υποχρέωση απέναντί μας.

Οταν όμως δεν σου έτυχε η ευκαιρία να σ’ το μάθουν, τότε δεν γνωρίζεις ούτε ποιος είναι ο χώρος σου ούτε πώς να τον χρησιμοποιείς, χωρίς αυτό να σημαίνει, βέβαια, πως δεν τον έχεις ανάγκη ή δεν σου είναι απαραίτητος.

Είναι δηλαδή –αν το μεταφέρουμε από το συμβολικό πεδίο στο πρακτικό– σαν να ζεις σε ένα σπίτι όπου από το πρωί μέχρι το βράδυ μπαίνεις στα δωμάτια των άλλων, τα συγυρίζεις κι εσύ δεν έχεις δωμάτιο δικό σου.

Δεν έχεις δικό σου μέρος να επιστρέψεις, να κλείσεις την πόρτα σου, να διαλέξεις αν θα ξεκουραστείς, αν θα κοιμηθείς, αν θα ακούσεις μουσική ή αν θα κοιτάς το ταβάνι. Να μη σου μιλήσει κανείς, να μη σου ζητήσουν τίποτα, να είναι ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ με ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΕΙΣ.

Ας κάνουμε τώρα μια βουτιά στο παράδοξο. Με τον όγκο που κουβαλά γύρω του ο υπέρβαρος καταλαμβάνει κάποιον «χώρο» συμβολικά και ανεπίλεκτα. Ο όγκος του, αν και δεν το αντιλαμβάνεται, του είναι τόσο αναγκαίος, του είναι «ωφέλιμος».

Καταλαμβάνει έναν παραπάνω χώρο από αυτόν που θεωρεί ότι του αναλογεί. Φανταστείτε ότι τον χώρο που δεν έχεις μάθει να σου αναλογεί (τον δεδομένα δικό σου) τον αποκτάς με τον όγκο σου. Φαρδύτερος όγκος καταλαμβάνει περισσότερο «χώρο» στον χώρο.

Ο ασυνείδητος μηχανισμός πρόσληψης βάρους έχει σοβαρό λόγο ύπαρξης. Είναι αμυντικός μηχανισμός, είναι μηχανισμός προστασίας.Ο μηχανισμός άμυνας είναι ασφαλιστική δικλίδα του Εγώ για να μειώσει το άγχος.

Στον παχύσαρκο το δωμάτιο που δεν έχει είναι ο όγκος του.

Το πάχος του είναι σαν να βάζει ένα δωμάτιο γύρω του ή ένα παραβάν και κρύβεται πίσω από αυτό για να έχει την ΗΣΥΧΙΑ του. Είναι (ε)ΑΥΤΟΣ με το ΦΑΓΗΤΟ.

Η Ερση πήγαινε, ερχόταν, πήγαινε, ερχόταν, χωρίς να μπορεί να εφαρμόσει τίποτα από την υγιεινή της διατροφή, συνέχιζε να πηγαινοέρχεται, να απογοητεύεται, να βρίζει τον εαυτό της, να θυμώνει με την αδικαιολόγητη κατ’ αυτήν ανημπόρια της.

Της πήρε εννέα μήνες για να ξεκινήσει να αδυνατίζει, όταν αποδέχτηκε πια ότι δεν μπορούσε να καταφέρει τίποτα, δεν είχε καμία απώλεια βάρους και ταυτόχρονα συνειδητοποίησε ότι είχε δικαίωμα να μην καταφέρνει τίποτα. Ηταν σαν να είχε ανοίξει την πόρτα του πραγματικού δωματίου της…

Ο άνθρωπος με διαταραχή βάρους πρέπει να έχει το δωμάτιό του (τον όγκο του) μέχρι να χτίσει το δικό του κατάλληλο δωμάτιο. Εχει δικαίωμα να είναι παχύς. Είναι ανθρωπίνως αδύνατον να είσαι ΑΣΤΕΓΟΣ.

Ξέρετε ότι

Οι αθλητικές δραστηριότητες μπορούν να ενισχύσουν τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική μας υγεία. Πιθανοί βιολογικοί μηχανισμοί για τη βελτίωση της ψυχικής υγείας είναι:

Θερμογένεση

Αλλαγές στη θερμοκρασία του σώματος κατά τη διάρκεια της άσκησης σχετίζονται με αυξημένη κεντρική και περιφερική, νευρική δραστηριότητα του εγκεφάλου και μείωση της μυϊκής διαστολής. Αυτές οι φυσιολογικές αλλαγές βελτιώνουν τη διάθεση (π.χ., μειώνοντας το περιστασιακό άγχος).

Μονοαμίνες

Νευροδιαβιβαστές που περιλαμβάνουν τη σεροτονίνη, την ντοπαμίνη, τη νορεπινεφρίνη και την επινεφρίνη. Διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην κατάθλιψη και στη σχιζοφρένεια και χρησιμοποιούνται εδώ και δεκαετίες για τη θεραπεία της κατάθλιψης. Πιθανόν η άσκηση να μεταβάλλει θετικά τη διάθεση επηρεάζοντας κάποια από τις παραπάνω ορμόνες-νευροδιαβιβαστές.

Ενδορφίνες

Οι ενδορφίνες (β-ενδορφίνη, εγκεφαλίνη) είναι χημικές ουσίες που παράγονται κυρίως στην περιοχή του εγκεφάλου, την υπόφυση και άλλους ιστούς του σώματος. Είναι φυσικά οπιοειδή που ενεργούν στη μείωση του πόνου και έχει βρεθεί ότι συνδέονται με το θετικό συναίσθημα. Τα επίπεδα ενδορφινών μετά από άσκηση αυξάνονται, προκαλώντας θετική αλλαγή διάθεσης και ψυχική ευεξία.

*Σύμβουλος διατροφής [email protected]