Μια κανονική χώρα…

Το αφήγημα που προσπαθεί να στήσει η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα, και το οποίο προφανώς θα επιδιώξει να παρουσιάσει στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική εικόνα της εποχής αλλά και με την πραγματική κατάσταση της οικονομίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ο πιο υπάκουος εφαρμοστής των μνημονίων, γκρέμισε ό,τι καλό είχε οικοδομήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, λεηλάτησε τη μεσαία τάξη και υποθήκευσε το μέλλον των Ελλήνων αφού συμφώνησε σε λιτότητα μέχρι το 2060. Το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Ελλάδα μπαίνει στη μεταμνημονιακή περίοδο και ότι η χώρα γίνεται κανονική, το οποίο βέβαια θα πασπαλίσει με υποσχέσεις που όλοι ξέρουν ότι είναι χωρίς αντίκρισμα.

Η Ελλάδα μας δυστυχώς δεν είναι και ούτε πρόκειται να γίνει μια κανονική χώρα, όσο τουλάχιστον παραμένουν ο κύριος Τσίπρας και οι ψευτοδεξιοί συνοδοιπόροι του στην εξουσία. Να συμφωνήσουμε λοιπόν στα απλά. Δεν είναι κανονική μια χώρα που δίνει συντάξεις 350 ευρώ και συντάξεις χηρείας 150 ευρώ. Μια χώρα στην οποία το 50% των νέων ανθρώπων ηλικίας κάτω των 30 ετών δεν έχει δουλειά και προοπτική. Μια χώρα που μέσα σε λίγα χρόνια έχει χάσει μισό εκατομμύριο νέους στην αναγκαστική μετανάστευση. Μια χώρα στην οποία υπάρχουν ακόμα μοναδικής περίπτωσης στον κόσμο κεφαλαιακοί έλεγχοι στις τράπεζες.

Μια χώρα στην οποία οι ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώνουν το 75% του εισοδήματός τους σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές. Μια χώρα στην οποία οι δύο παραδοσιακοί πυλώνες της παραγωγής, δηλαδή ο αγροτικός τομέας και η εμπορική ναυτιλία, αντί να προστατεύονται από το κράτος βρίσκονται στο στόχαστρό του.

Μια χώρα στην οποία το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι σήμερα πολύ χαμηλότερο από αυτό των περισσότερων πρώην κομμουνιστικών χωρών της Ευρώπης, και σε λίγο θα είμαστε πίσω και από τη Βουλγαρία. Μια χώρα η οποία θα βρίσκεται υπό επιτήρηση των ξένων δανειστών για τα επόμενα 55 χρόνια και που ο κύριος Μοσκοβισί μάς ανακοινώνει τι νόμους θα ψηφίσουμε για τα εσωτερικά μας ζητήματα. Μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος βρίσκεται πολύ κοντά στο 200% του ΑΕΠ και έτσι θα παραμείνει για πολλές ακόμα δεκαετίες.

Μια χώρα στην οποία οι μπαχαλάκηδες θεωρούνται λαϊκοί αγωνιστές. Μια χώρα που για τους πρόσφυγες έχει γίνει αποθήκη ψυχών. Μια χώρα στην οποία οι συμμορίες ακόμα και στα μεγάλα αστικά κέντρα μπαίνουν ανεξέλεγκτα μέσα σε σπίτια και όχι απλώς ληστεύουν αλλά βασανίζουν ηλικιωμένους και ανάπηρους. Τέλος, μια χώρα που ενώ η κυβέρνησή της είναι μειοψηφία στα μάτια του ελληνικού λαού, θέλει να επιβάλει λύσεις σε εθνικά θέματα που απαιτούν ευρύτερες συναινέσεις, πραγματικές πολιτικές και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και ουσιαστική εθνική γραμμή.

Αυτή λοιπόν η χώρα δεν είναι κανονική. Και επειδή το ψάρι βρομάει πάντοτε από το κεφάλι, ο λόγος που αυτή η χώρα δεν είναι κανονική είναι διότι έχουμε αναθέσει τις ζωές μας στον στρατηγό Πάνο Καμμένο και σε αυτόν που κάποιοι στην Ευρώπη θεωρούσαν τον Ελληνα Τσε, δηλαδή τον κ. Τσίπρα, ο οποίος κατά τον κύριο Μελανσόν κατέληξε να είναι ο πιο πειθήνιος και υποτακτικός εφαρμοστής της πολιτικής Σόιμπλε, και όλα αυτά με μόνο αντάλλαγμα την παραμονή τους στην καρέκλα που αποτελεί και το μόνο πράγμα που τους ενδιαφέρει. Αυτή είναι η κυβέρνηση πρώτη φορά Αριστερά. Αυτή είναι η ηττημένη, φτωχή και συμβιβασμένη Ελλάδα των ψευτοαριστερών αλλά και των ψευτοδεξιών που μας κυβερνούν.

Ομως η χώρα έχει εφεδρείες, έχει αντιστάσεις, έχει ανθρώπινο υλικό, έχει εναλλακτική πρόταση. Πολύ σύντομα η περίοδος Τσίπρα θα αποτελεί παρελθόν και η Ελλάδα θα μπορέσει να κάνει αυτό το αυτονόητο που κάνει κάθε χώρα, δηλαδή να αισθάνεται ότι έχει μέλλον.

O κάθε χρόνος να είναι έστω και λίγο καλύτερος από τον προηγούμενο και όχι όπως γίνεται σήμερα, να μην υπάρχει ούτε φως στο τούνελ σε μια ατελείωτη διαδρομή εθνικής παρακμής και απελπισίας.

*βουλευτής Ν.Δ. Ν. Αιτωλοακαρνανίας, πρώην υφυπουργός