Με αφορμή την καλά σκηνοθετημένη παράσταση του πρωθυπουργού που ανέβηκε στην Ιθάκη (όπως ορθά επισήμανε και ο δημοσιογράφος Γιάννης Ανδρουλιδάκης, στην ομηρική Ιθάκη κατάφερε να φτάσει μόνο ο Οδυσσέας∙ οι σύντροφοί του πέθαναν όλοι στο ταξίδι!), μου ήρθε στο μυαλό η διαφορά μεταξύ του αυθεντικού θερβαντικού Δον Κιχώτη και των κακέκτυπών του, που παρά την ήττα τους επιμένουν να πείσουν τους άλλους για την επιτυχία τους.
Βέβαια, ο Δον Κιχώτης αντιμαχόταν ανεμόμυλους και φανταστικούς εχθρούς με βοηθό του έναν αναβάτη γαϊδάρου (εδώ η διαφορά με τον πρωθυπουργό είναι μικρή), ενώ ο πρωθυπουργός, αν διέθετε το σθένος και την πολιτική βούληση, μπορούσε να πολεμήσει πραγματικούς «κακούς». Το απέφυγε. Και υποδύεται τον θριαμβευτή μιας μάχης που δεν δόθηκε.
Ο Τσίπρας δεν ήταν ούτε Δον Κιχώτης ούτε Οδυσσέας, καθώς απαρνήθηκε τον δεκαετή πηγαιμό στην Ιθάκη προτιμώντας να φτάσει εκεί μέσω Βρυξελλών.
Οι τίμιοι Δον Κιχώτες του Κώστα Καρυωτάκη είναι «ωραίοι» γιατί τολμούν να δείξουν την πληγή τους στον ήλιο. Συμφιλιώνονται με το τραύμα, το αποδέχονται και προχωρούν. Αυτοί που φαντασιώνονταν πολέμους με τον πραγματικό εχθρό, τον καπιταλισμό και την εκμετάλλευση και στην κρίσιμη στιγμή βάφτισαν εχθρούς τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς, θα αναζητούν πάντα Ιθάκες.
Χωρίς ποτέ να κάνουν το ταξίδι.
Oι Δον Kιχώτες πάνε ομπρός και βλέπουνε ώς την άκρη
του κονταριού που εκρέμασαν σημαία τους την Iδέα.
Kοντόφθαλμοι οραματιστές, ένα δεν έχουν δάκρυ
για να δεχτούν ανθρώπινα κάθε βρισιά χυδαία.
Σκοντάφτουνε στη Λογική και στα ραβδιά των άλλων,
αστεία δαρμένοι σέρνονται καταμεσής του δρόμου,
ο Σάντσος λέει «δε σ’ το ’λεγα;» μα εκείνοι των μεγάλων
σχεδίων αντάξιοι μένουνε και: «Σάντσο, τ’ άλογό μου!»
Ετσι αν το θέλει ο Θερβαντές – εγώ τους είδα, μέσα
στην μίαν ανάλγητη Zωή, του Oνείρου τους ιππότες
άναντρα να πεζέψουνε και, με πικρήν ανέσα,
με μάτια ογρά, τις χίμαιρες ν’ απαρνηθούν τις πρώτες.
Tους είδα πίσω να ’ρθουνε –παράφρονες, ωραίοι
ρηγάδες που επολέμησαν γι’ ανύπαρχτο βασίλειο–
και σαν πορφύρα νιώθοντας χλευαστικιά πως ρέει,
την ανοιχτή να δείξουνε μάταιη πληγή στον ήλιο!
