Ετήσιος κύκλος

Εκείνο το βράδυ έβλεπε την τελευταία πανσέληνο του καλοκαιριού. Μεγάλη και λαμπρή, όπως ακριβώς πρέπει να είναι η Σελήνη τον Αύγουστο, λίγο πριν έρθει το φθινόπωρο. Οι πολλοί έτρεχαν στους ανοιχτούς αρχαιολογικούς χώρους, στα πάρκα, στις πλατείες και στις συναυλίες, ακόμη και στις παραλίες, όπου ο κόσμος γιόρταζε την ουράνια θεά, που με τη μεγαλοπρέπειά της θα έκλεινε επισήμως το ελληνικό θέρος.

Εκείνη προτίμησε να την παρακολουθήσει κάνοντας βόλτα στους δρόμους κοντά και λίγο πιο μακριά από το σπίτι της, περπατώντας στα ήσυχα στενά. Αισθανόταν τυχερή που μπορούσε τέτοιες μέρες και τέτοιες ώρες να περπατάει ανάμεσα σε όμορφα σπίτια και σε δρόμους με πυκνά δέντρα. Τελευταία ευκαιρία να απολαύσει την καλοκαιρινή γαλήνη. Ερχόταν ο Σεπτέμβριος.

Ο καιρός δεν θα άλλαζε δραματικά, ακόμη κάποιοι θα έφευγαν για διακοπές, η θάλασσα θα ήταν υπέροχη και τα μπάνια απολαυστικά. Αλλά από την επομένη, πρωινό Δευτέρας, η πόλη θα άρχιζε να μπαίνει σε άλλους ρυθμούς – ένας κύκλος απόψε έκλεινε και ένας άλλος άνοιγε. Η πόλη θα γέμιζε πάλι.

Εκείνες τις ημέρες έβλεπε μετά μανίας φωτογραφίες διακοπών. Περασμένα καλοκαίρια σε νησιά: στη Σέριφο, στη Νάξο, στη Ρόδο, στην Κω, στην Αστυπάλαια, στη Σκύρο, στην Ιο και στην αιώνια αγαπημένη Αμοργό. Αλλά και στην Πάτμο – τι καλοκαίρι ήταν εκείνο… Και τι χρονιά.

Οταν ήταν παιδί, το τέλος του καλοκαιριού το μέτραγε με τα μπάνια στη θάλασσα -πρωί και απόγευμα έπιαναν για δύο- και με τα παγωτά. Τόσες μέρες επί δύο μπάνια, τόσα παγωτά ξυλάκι και τόσα χωνάκια.

Σε λίγες μέρες άρχιζε το σχολείο και έπρεπε να δει αν και οι φίλοι της τα είχαν καταφέρει τόσο καλά.

Τέλος Αυγούστου. Εμοιαζε με το τέλος ενός κύκλου, διαφορετικού από τον ημερολογιακό, αλλά οπωσδήποτε σημαντικού. Ειδικά φέτος – κι ας είχαν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά που πήγε σχολείο κι έπαψε προ πολλού να μετράει παγωτά. Αλλωστε τώρα παγωτό έτρωγε όλο τον χρόνο, χωρίς να φοβάται μην πονέσουν τα «λαιμά» της. Μόνο τα μπάνια «μετρούσε», ποτέ δεν της φαίνονταν αρκετά. Φέτος της φάνηκαν λιγότερα – παρ’όλο που μάλλον δεν ήταν.

Δεν ήθελε να έρθει το φθινόπωρο, δεν ήθελε να έρθει ο χειμώνας, ποια, εκείνη που λάτρευε τη μυρωδιά του παγωμένου βοριά. Αφού δεν γινόταν να γυρίσει τον χρόνο πίσω, να κουρδίσει ξανά από την αρχή το ημερολόγιο, αν ήταν δυνατόν από την 1η Ιανουαρίου, επιθυμούσε βαθιά ακόμα ένα καλοκαίρι που θα ξεκινούσε αμέσως μόλις τελείωνε το τωρινό.

Ολόκληρη χρονιά δεν μπορούσε να έχει, ας της χαριζόταν τουλάχιστον ένα καλοκαίρι. Που θα εξελισσόταν κάπως αλλιώς – όπως το είχε ονειρευτεί την περασμένη άνοιξη.

Η ουράνια βασίλισσα από ψηλά της χαμογέλασε. «Ο,τι γίνεται δεν ξεγίνεται, καλή μου», της είπε με καλοσύνη. «Πρέπει να μαθαίνεις και να προχωράς, να τιμάς αυτά που κέρδισες και να ξεχνάς αυτά που έχασες». Λίγο ακόμη και θα την έπαιρνε αγκαλιά, αλλά οι βασίλισσες δύσκολα αφήνουν το άρμα τους τις μέρες της δόξας και η Σελήνη είχε πολύ δρόμο να κάνει ακόμα, πολλούς να παρηγορήσει κι άλλους τόσους να αποπλανήσει.

Κι ύστερα κι εκείνη έπρεπε να γυρίσει σπίτι – την άλλη μέρα δούλευε νωρίς.

Πριν αποκοιμηθεί και μέχρι να νυστάξει άνοιξε τις φωτογραφίες των διακοπών και τις κοίταξε όλες, μία μία, ξανά και ξανά. Κι ήταν αλήθεια γεμάτες ομορφιά: φαράγγια, δέντρα, ποτάμια, θάλασσες, πλοία, στεριές και νησιά. Σε κάποιες είδε και τον εαυτό της να χαμογελά.

Το πρωί, μαζεύοντάς τες από το κομοδίνο, σκεφτόταν το όνειρο που είχε δει: σούρουπο, μόλις είχε δύσει ο ήλιος σε μια παραλία στις Κυκλάδες. Ενα πουλί χοροπηδούσε στην πλάτη μιας σεζ-λονγκ τιτιβίζοντας ένα τραγούδι αποχαιρετισμού. Και μέσα από τις τρίλιες του τής είπε να κάνει υπομονή. Ενας νέος ετήσιος κύκλος άρχιζε.