Μια σύντομη ιστορική αναδρομή στις «ρίζες» της ηλεκτροκίνησης από τη Nissan αποδεικνύει πως η επιτυχία του σημερινού ηλεκτροκινήτου Leaf μόνο τυχαία δεν πρέπει να θεωρηθεί. Και πως η ηλεκτροκίνηση δεν είναι κάτι καινούργιο…
Τη δεκαετία του ’40, με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Tachikawa Aircraft ξεκίνησε την ανάπτυξη ηλεκτρικών οχημάτων.
Ετσι, το 1947, η εταιρεία κατάφερε να δημιουργήσει ένα πρωτότυπο φορτηγό 2 θέσεων (με δυνατότητα μεταφοράς φορτίου 500 κιλών), με κινητήρα 4,5 ίππων και νέο σχεδιασμό αμαξώματος. Το εν λόγω όχημα ήταν το «Tama», που πήρε το όνομά του από την ομώνυμη περιοχή στην οποία γινόταν η κατασκευή του.
To Nissan Tama ήταν το πρώτο ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο που κατασκεύασε η Nissan. Διατηρήθηκε στην παραγωγή μεταξύ 1947 και 1950.
Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του αυτοκινήτου, από τον σχεδιασμό του μέχρι και την παραγωγή του, έπαιξε η τότε κυβέρνηση της Ιαπωνίας, που ενθάρρυνε της κατασκευάστριες εταιρείες για την παραγωγή ηλεκτροκίνητων οχημάτων.
Ο λόγος ήταν ότι το πετρέλαιο αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν δυσεύρετο, σε αντίθεση με τον ηλεκτρισμό, που υπήρχε σε αφθονία.
Το 1946 δημιουργήθηκαν δύο πρωτότυπα αυτοκίνητα (EOT-46), τα οποία ήταν ουσιαστικά μια παραλλαγή του Nissan Ohta.
Συγκεκριμένα, μία μπαταρία προστέθηκε κάτω από την καρότσα του Ohta και ένας ηλεκτροκινητήρας αντικατέστησε τον βενζινοκινητήρα, δημιουργώντας έτσι το πρωτότυπο αυτό.
Την επόμενη χρονιά (1947) παρουσιάστηκε ένα νέο πρωτότυπο με την ονομασία EOT-47. Αυτή τη φορά όμως ήταν σχεδιασμένο από λευκό χαρτί, εκμεταλλευόμενο νέες ιδέες, όπως ενσωμάτωση των μπροστινών προβολέων στα φτερά του αυτοκινήτου και έναν νέο σχεδιασμό στο καπό, το οποίο θύμιζε αλιγάτορα.
Τελικώς, το πολυαναμενόμενο ES-47, το οποίο ήταν η επιβατική έκδοση του EOT-47, παρουσιάστηκε τον Μάιο της ίδιας χρονιάς και αργότερα μετονομάστηκε σε Tama. Το Tama κατάφερε γρήγορα να διακριθεί για τις επιδόσεις του, διανύοντας 96 χιλιόμετρα χωρίς επαναφόρτιση, με μέγιστη ταχύτητα τα 35 χλμ./ώρα, ενώ το 1949 η επόμενη γενιά του μοντέλου, το γνωστό και ως Tama Senior, είχε τη δυνατότητα να διανύσει μέχρι και 200 χιλιόμετρα με μία μόνο φόρτιση.
Η χρήση του όμως περιορίστηκε κυρίως σε αυτήν του ταξί έως και τη λήξη της παραγωγής του, το 1950.
Το Tama παρήχθη και ως επιβατικό και ως φορτηγό, σε βενζινοκίνητες και ηλεκτροκίνητες εκδόσεις. Τον Ιούνιο του 1948, η Tachikawa Aircraft άλλαξε το όνομά της σε Tama Cars Co.
Υπό τη «σκέπη» της παρήχθησαν τα επιβατικά μοντέλα Tama Junior (1948) και Tama Senior (1949). Το 1952, η εταιρεία μετονομάστηκε σε Prince Motor Co Ltd και το 1966 η Prince συγχωνεύτηκε με τη Nissan.
