Η αποφυλάκιση με πλαστές γνωματεύσεις του Αρ. Φλώρου έγινε πάλι η αφορμή για την «ποινικοποίηση» του νόμου Παρασκευόπουλου. Τα φώτα και οι πένες πολλών μέσων ενημέρωσης εστιάζουν εδώ και μέρες στο θέμα αυτό, με κύριο στόχο όχι να διαφωτίσουν την κοινή γνώμη με στοιχεία για το πώς εξασφάλισε ένας βαρυποινίτης του οικονομικού (και όχι μόνο) εγκλήματος το ακριβό χαρτί της αποφυλάκισης, αλλά για να την τρομοκρατήσουν.
Στην αρχή ήταν η αποσυμφόρηση των φυλακών και οι αποφυλακίσεις που εμφανίστηκαν περίπου ως η νέα εστία εγκληματικότητας. Και ας έχουν βρει, παρά τις «εξαντλητικές» έρευνες, όχι περισσότερες από πέντε-δέκα περιπτώσεις εγκληματιών που υποτροπίασαν, αφού αποφυλακίστηκαν λίγους μήνες νωρίτερα από το διάστημα που προέβλεπε ο παλιός νόμος.
Στη συνέχεια στόχος ήταν οι άδειες των κρατουμένων, με αφορμή τις καθυστερημένες άδειες που δόθηκαν από τα δικαστικά συμβούλια σε βαρυποινίτες. Εδώ δεν «έφταιγε», βέβαια, ο νόμος Παρασκευόπουλου, αλλά αυτό δεν εμπόδισε να τον ανακατεύουν στην καθημερινή αντιπολιτευτική φιλολογία με κύριο μοτίβο την εγκληματικότητα.
Σήμερα οι βαριά άρρωστοι και οι ανάπηροι κρατούμενοι, οι οποίοι μη μπορώντας καν να αυτοεξυπηρετηθούν έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν ή να πεθάνουν σπίτι τους με αξιοπρέπεια, κινδυνεύουν να χάσουν το μικρό αυτό ευεργετικό μέτρο. Και αυτό, επειδή ένας επώνυμος και οικονομικά ισχυρός εγκληματίας, αφού δεν πήρε αναστολή ποινής, όπως τόσοι άλλοι, έψαξε άλλο μονοπάτι. Επειδή ένας ή ίσως περισσότεροι καταδικασμένοι βρήκαν έναν παράνομο τρόπο και τα κατάλληλα πρόσωπα που τους εξασφάλισαν πλαστές γνωματεύσεις.
Μπροστά στην «ανάγκη» πολιτικής σπίλωσης και εξόντωσης των αξιωματούχων της κυβέρνησης, όχι μόνο πολιτικοί, αλλά και δημοσιογράφοι μεγάλων εκδοτικών ομίλων δεν διστάζουν να ταυτίζονται με την πιο σκληρή και κατασταλτική πλευρά του ποινικού συστήματος. Ενός συστήματος που δεν υπολογίζει τους πολλούς που αρπάζουν την όποια δεύτερη ευκαιρία, όσους ξεφεύγουν από το έγκλημα, όσους ξεφεύγουν από την εξάρτηση και, τέλος, τους αρρώστους που μπορούν να ζήσουν ανθρώπινα.
Φυλακές Τύπου Γ, απομόνωση, περιορισμός αδειών, ποινές χωρίς ευεργετικές μειώσεις, εμπόδια στα επισκεπτήρια, αθρόες προφυλακίσεις και χρόνιος εγκλεισμός είναι η άλλη όψη του κάθε νόμου Παρασκευόπουλου. Και όταν κάποιοι το καταλάβουν, θα είναι, δυστυχώς, αργά…
