Ηταν Τετάρτη 13 Ιουνίου όταν η Ισπανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, διά στόματος του νεοεκλεγέντος προέδρου της, Λουίς Ρουμπιάλες, αποφάσισε να πάρει «διαζύγιο» με τον Ζουλέν Λοπετέγι.
Μόλις την προηγούμενη ημέρα, είχε ανακοινωθεί από τη Ρεάλ Μαδρίτης ότι επόμενος προπονητής της θα ήταν ο εκλέκτορας της Ισπανίας. Και αυτή η είδηση άνοιξε τον ασκό του Αιόλου…
Δεν θα μάθουμε ποτέ, ούτε μπορούμε να μαντέψουμε, ποια θα ήταν η πορεία των «φούριας ρόχας» στο Παγκόσμιο Κύπελλο αν δεν είχε αποπεμφθεί ο Βάσκος τεχνικός.
Θα είχε σημειώσει περισσότερες νίκες από εκείνη τη μία και αναιμική απέναντι στο Ιράν;
Θα μπορούσε να προκριθεί σε βάρος της Ρωσίας με άνεση, όπως προέβλεπαν όλοι, και να μη φτάσει έως τα πέναλτι;
Απαντήσεις δεν υπάρχουν. Αντίθετα, αυτό που υπάρχει τώρα στο ισπανικό στρατόπεδο είναι μουρμούρες και ένα παιχνίδι ευθυνών που μοιάζει με πινγκ-πονγκ. Εκεί κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο.
Ακόμα και όσοι εξέφραζαν τη στήριξή τους στον Ρουμπιάλες για την απόφασή του να διώξει τον Λοπετέγι, δείχνουν πιο μετριοπαθείς τώρα.
Σκέφτονται πως ίσως θα έπρεπε να τον είχαν κρατήσει έως το τέλος. Μήπως θα έπρεπε το κριτήριο να είναι το καλό της ομάδας, που προετοιμαζόταν μαζί του επί δύο χρόνια για το συγκεκριμένο ραντεβού;
Μετά τον αποκλεισμό από τη Ρωσία, ο Κόκε είπε για τον πρώην προπονητή του: «Εφυγε ο ηγέτης μας». Ελεγε ότι η γη εξαφανίστηκε κάτω από τα πόδια τους.
Η ομάδα έμεινε ακέφαλη λόγω των «αρχών» του προέδρου της ομοσπονδίας, που δεν θέλησε να φανεί «μαλακός» στην αρχή της θητείας του.
Η λύση του Φερνάντο Ιέρο έμοιαζε με τσιρότο πάνω σε τραύμα από σφαίρα. Ομως δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς επειδή δέχθηκε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή να προσφέρει τις όποιες υπηρεσίες τού ζητήθηκαν.
Ομως ο προπονητής δεν αποφασίζει απλώς την ενδεκάδα. Κάνει μια πολυσύνθετη δουλειά πριν, στη διάρκεια και μετά τους αγώνες, πρωί, μεσημέρι και βράδυ.
Οποιος πίστεψε ότι η αλλαγή κόουτς δύο μέρες πριν από το πρώτο ματς δεν θα επηρέαζε την ομάδα, δεν γνωρίζει και δεν σέβεται απλά ποδοσφαιρικά αξιώματα.
Ομως τα προβλήματα της Ισπανίας δεν σταμάτησαν εκεί. Στη διάρκεια των τεσσάρων αγώνων της στα γήπεδα της Ρωσίας, παρουσίασε περαιτέρω παθογένειες.
Θα τις αντιμετώπιζε άραγε ο Λοπετέγι πιο αποτελεσματικά από τον Ιέρο; Ούτε αυτό θα το μάθουμε ποτέ. Ηταν αρκετές.
Ξεκινώντας από το στιλ παιχνιδιού της Ισπανίας, το πάλαι ποτέ εντυπωσιακό «τίκι τάκα», που όμως είχε καταντήσει μόνο πάσα και καμία ουσία, καμία κάθετη κίνηση.
Στο ματς με τη Ρωσία, οι Ισπανοί έκαναν 1.114 πάσες με τις οποίες κατάφεραν… μια τρύπα στο νερό. Σκόραραν με αυτογκόλ και έχασαν στα πέναλτι.
Πέρα από το στιλ, υπήρχαν και προβλήματα με ονοματεπώνυμο. Οπως Νταβίδ ντε Χέα. Ο τερματοφύλακας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν η σκιά του εαυτού του στο Μουντιάλ από το πρώτο κιόλας παιχνίδι, όταν έκανε μια μνημειώδη γκάφα σε σουτ του Ρονάλντο. Εκτοτε, ό,τι πήγαινε στην εστία του, «έγραφε». Εκανε μόλις μία απόκρουση σε τέσσερις αγώνες!
Οσο για τη διαδικασία των πέναλτι με τη Ρωσία, είτε υπήρχε γκολκίπερ είτε όχι κάτω από τα δοκάρια, ένα και το αυτό…
Υπήρχαν κι άλλοι παίκτες που δεν τράβηξαν. Και δυστυχώς αυτοί ήταν οι ηγετικές φιγούρες της ομάδας, όπως ο Ινιέστα και ο Σίλβα. Ο Ισκο ξεχώρισε, όμως ήταν απελπιστικά μόνος για να γίνει αποτελεσματικός.
Ούτε η ισπανική οπισθοφυλακή στάθηκε στο ύψος της. Εχει πάψει πλέον να παρέχει ασφάλεια, όπως έδειξε το ανόητο χέρι του Πικέ που επέτρεψε την ισοφάριση των Ρώσων ή η απίστευτη ασυνεννοησία των Ράμος – Ινιέστα στο παιχνίδι με το Μαρόκο.
Σε όλα αυτά προσθέστε και τη διστακτικότητα του Φερνάντο Ιέρο να κάνει νωρίς τις αλλαγές του, να δοκιμάσει εναλλακτικά συστήματα (ίσως με δύο επιθετικούς), να δώσει χρόνο σε παίκτες που παρέμειναν αχρησιμοποίητοι (Σαούλ στο κέντρο ή Κέπα στο τέρμα).
Γενικότερα, πάντως, το τι πήγε στραβά με την Ισπανία στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο θα συνεχίσει να απασχολεί για καιρό.
Και πάντα θα συνοδεύεται από το ερώτημα: «Αραγε με τον Λοπετέγι θα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά τα πράγματα;»
Το χειρότερο για την ομοσπονδία τους είναι πως πρέπει να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον βάσει απαντήσεων που δεν μπορούν να δοθούν…
