Καβο-Μαλιάς, Δημόκριτος, Επίκουρος

Ερχεται μπουρίνι και αστραπόβροντο Καβο-Μαλιά, με τις δίνες και τους κυκλώνες να συστρέφονται αφηνιασμένα θηρία, θρυμματίζουν τις οθόνες του φέισμπουκ και της ηλεκτρονικής σκλαβιάς, μέσα στη φλόγα της ψυχής σαλεύει το πάθος του ωκεανού να αναταράξει τη δουλεία της οθόνης. Στην άκρη του Καβο-Μαλιά ο βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου, χτισμένος πάνω στον αρχαίο ναό του Ποσειδώνα, συλλογιέται την εντελέχεια των κυμάτων, όπως το πεπρωμένο της ευτυχίας.

Εξω, το ομορφόπαιδο ο Αϊ-Γιώργης με το κοντάρι, μέσα, ο θαλασσογένης γέροντας Ποσειδώνας με την τρίαινα, αιώνιοι φύλακες της μορφής σε έναν κόσμο που οδεύει στη δυσμορφία και στην αμορφία, αιχμάλωτος μιας τεχνολογικής καταιγίδας με κλειστά ερωτήματα και μπουκωμένες αγωνίες, αυτοί εικονογραφημένα σωματίδια στο εργαστήριο του Δημόκριτου, μυθολογούν και αποσαθρώνουν τον κυνικό ρεαλισμό.

Δένουν την ύλη και τη μεταφυσική σε μια στοχαστική γιορτή συνέχειας. Συμπυκνώνουν συμπαντικές αρμονίες του Αγαθού. Κρατούν τις οικουμενικές αξίες του ανθρώπινου προσώπου στους στροβίλους του Καβο-Μαλιά ως κατακτήσεις πανανθρώπινες εκεί που παλεύουν ο θάνατος και ο Ερωτας, η Ελευθερία και η δουλεία. Στον ακροτελεύτιο τραχύ στίχο των Βατίκων, στον βράχο του Καβο-Μαλιά, ανακαλύπτεις από την αρχή τους μεγάλους ορίζοντες της ζωής, τις συγκλονιστικές συγκινήσεις που στράγγιξε η ρουφήχτρα της καθημερινής ρουτίνας. Το πρωινό, πάνω στα χνάρια που άφησαν τα θαλασσοπούλια στις αμμουδιές της Νεάπολης, διαβάζεις τα αποφθέγματα σοφίας του Επίκουρου: «Είναι αδύνατο να ζήσεις χαρούμενα αν η ζωή σου δεν έχει φρόνηση, ομορφιά και δικαιοσύνη, και είναι αδύνατο να ‘χει η ζωή σου ομορφιά, δικαιοσύνη και φρόνηση, αν δεν έχει και χαρά. Οποιος δεν τα διαθέτει αυτά δεν μπορεί να ζει ευτυχισμένα» (εκδ. Θύραθεν, επιμ. Γ. Αβραμίδης). «Ο ρηχός άνθρωπος στην ευημερία αποχαυνώνεται και στη συμφορά καταρρακώνεται», στο ίδιο.

Ενα σμήνος πουλιών φτερουγίζει στην ψυχή και στον νου από της άμμου την άπειρη μουσικότητα, απ’ των κυμάτων το αρμονικό συναπάντημα, ο φλοίσβος είναι όρθρος και γέλιο του Σύμπαντος. Ο Βατικιώτης ποιητής Γιώργος Παπούλιας το αποτύπωσε με την επικούρεια ματιά του: «Γεννήθηκα από τούτη τη μεριά/ μέσα σε όστρακα και σε θαλασσινά σουραύλια / σε παρθένες σπηλιές που μπουκάρει/ πότε το κύμα και πότε το φως/ έζησα / με φύκια κι οπτασίες/ χωρίς δευτερόλεπτα διαλόγου/ και τις τριακόσιες εξήντα πέντε μοναξιές. / Για τη φτώχεια μου ποτέ δεν πένθησα». Ο καθολικός άνθρωπος Τζώρτζης Ανωμήτρης το έκανε τρόπο ζωής.