Οι παλιοί κάτοικοι της Γης πίστευαν ότι η φύση είναι ένα πράγμα στο οποίο δεν επιτρέπεται να πας κόντρα, να προσπαθήσεις να τη διορθώσεις ή να κάνεις κάτι για να απαλλαγείς από αυτήν.
Η φύση υπήρχε πριν από μας, άρα είναι τέλεια. Βλέπω σε ένα ντοκιμαντέρ δύο Σομαλούς να το φιλοσοφούν λέγοντας: «Οι ξηρασίες είναι χρήσιμες, οι καύσωνες, οι μύγες που πετούν γύρω από τις άδειες γούρνες, ο θάνατος στον δρόμο, όλα χρήσιμα. Χωρίς αυτά δεν θα μπορούσε να αισθανθεί ύστερα την αληθινή ηδονή της βροχής, τη θεϊκή γεύση του νερού, τη ζωοποιό γλύκα του γάλακτος. Ο άνθρωπος δεν θα ήξερε τι σημαίνει να στέκεις στο ρεύμα του παγωμένου, κρυστάλλινου νερού…».
Αναρωτιέμαι πού βρίσκουν αυτή τη στωικότητα να αντιμετωπίζουν τη ζωή, τη μοίρα, όταν δίπλα τους σκελετωμένα παιδιά πίνουν νερό με το καλαμάκι από τα χέρια των μελών ενός σωστικού συνεργείου μιας ανθρωπιστικής οργάνωσης. Ο θάνατος είναι κάτι που συνήθισαν;
Γύρω τους βλέπω μόνο γυμνούς ερημότοπους. Στην πραγματικότητα, όμως, στα εδάφη αυτά υπάρχουν αναρίθμητα μονοπάτια και δρόμοι. Για μας είναι αόρατα, αλλά για εκείνους είναι βαθιά αποτυπωμένα στη μνήμη. Σ’ αυτά τα μονοπάτια παίζεται το μεγάλο παιχνίδι της Σομαλίας, ένα παιχνίδι επιβίωσης. Οδηγούν από γούρνα σε γούρνα, από βοσκοτόπι σε βοσκοτόπι. Οι ατέλειωτοι πόλεμοι, οι συγκρούσεις ανάμεσα σε νομάδες, γίνονται για τη διεκδίκησή τους.
Ψάχνουν απεγνωσμένα πηγάδια που έχουν ακόμα νερό ή μέρη όπου υπάρχει λίγη βλάστηση. Η περίοδος της ξηρασίας γίνεται περίοδος πυρετού, έντασης, οργής και πολέμου. Οι άνθρωποι γίνονται καχύποπτοι, άπληστοι και κατεργάρηδες.
Κλείνω την τηλεόραση. Στην κουζίνα, η βρύση στάζει λιγάκι. Ολο λέω θα τη φτιάξω και ποτέ δεν προλαβαίνω. Τη σφίγγω όσο μπορώ. Η εικόνα του σκελετωμένου παιδιού που πίνει σταγόνες με το καλαμάκι με στοιχειώνει.
Η πόλη έξω μοιάζει αγέρωχη και έτοιμη να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε καπρίτσιο της φύσης. Την έχει δαμάσει, στην πραγματικότητα την έχει καταπιεί. Εμείς δεν μοιάζουμε με τους δυο γέρους Σομαλούς που αποδέχονται τη φύση και τη ζωή όπως έρχονται. Εμείς είμαστε τα παιδιά της γνώσης, της πληροφόρησης και της καλλιέργειας. Γιατί λοιπόν δεν προνοούμε; Γιατί αφήνουμε τις βρύσες μας να τρέχουν και μπαζώνουμε τα ρέματα;
Γιατί δεν καταλάβαμε ακόμα ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουμε είναι να προστατέψουμε τη φύση; ‘Η το ότι η φύση έχει έναν πολιτισμό πολύ διαφορετικό από τον δικό μας; Μήπως γιατί τελικά δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι «η φύση είναι ο θεός στα πράγματα» και αυτό κάνει κακό στο ανυπέρβλητο Εγώ του σύγχρονου ανθρώπου;
