Ας συζητήσουμε για τα σοβαρά και κρίσιμα

Οι πολιτικές ηγεσίες αξιολογούνται και μετριούνται όχι μόνο κατά τις περιστάσεις μιας κρίσης, αλλά και μετά, προσφέροντας ηθικό ανάστημα, προτάσεις, λύσεις και εναλλακτικές που θα βγάλουν τη χώρα από την κατήφεια και τη θλίψη και -παρά το πένθος- θα εισφέρουν κάτι πολύ βασικό: την ασφάλεια ότι μια παρόμοια καταστροφή μπορεί να αποτραπεί στο μέλλον.

Η τραγωδία στο Μάτι, με τους 93 νεκρούς, δίνει με δραματικό πράγματι τρόπο την ευκαιρία για έναν εθνικό διάλογο που θα διεξαχθεί με ειλικρίνεια, μεγαλοψυχία και μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες. Μια συζήτηση για όσα δεν έγιναν τα προηγούμενα χρόνια στο όνομα της ψηφοθηρίας, του υπολογισμού και του συμβιβασμού με ποικίλα τοπικά και υπερτοπικά συμφέροντα. Και, φυσικά, να γίνει και ακριβοδίκαια η απόδοση των ευθυνών για πράξεις και παραλείψεις.

Βασικά στοιχεία ενός τέτοιου διαλόγου αποτελούν η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα. Μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρει η Ν.Δ. και ο φιλικός της Τύπος, οι οποίοι δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα για να κυριαρχήσουν στη δημόσια σφαίρα δευτερεύοντα θέματα σε μια έξαλλη αντιπαράθεση, για να «φύγει η κυβέρνηση και ο Τσίπρας». Ως πότε η αξιωματική αντιπολίτευση θα καλύπτει ή θα τροφοδοτεί συμπεριφορές όπως του Βασίλη Οικονόμου, με τη λάσπη στον ανεμιστήρα (και ενάντια στην εφημερίδα μας) και τις «κλοτσιές» του; Ομως και τα κυβερνητικά στελέχη οφείλουν να μη δίνουν λαβές, για να ξεστρατίζει η συζήτηση από τα ουσιαστικά με τις «π@π@ριές» της κυρίας Αυλωνίτου. Η τυφλή αντιπαράθεση συνιστά πραγματική ύβρη προς την απώλεια ζωών που είχαμε, αλλά και προς το αίσθημα ευθύνης που πρέπει να διακρίνει αυτό το διάστημα όλους τους δημοσιολογούντες.

Η ευκαιρία να δει το πολιτικό σύστημα τον εαυτό του στον καθρέφτη δεν πρέπει να χαθεί. Ο πελατειασμός, το ρουσφέτι, η καταπάτηση κάθε έννοιας δημοσίου συμφέροντος και η καταστροφή της φύσης, είναι παθογένειες που μας ακολουθούν σαν κατάρα. Είναι καιρός να σπάσει ο φαύλος κύκλος και η τραγωδία των πυρκαγιών να ανοίξει έναν νέο δρόμο πολιτικής συμπεριφοράς. Φυσικά, σ’ αυτό έχουν τον δικό τους ρόλο και οι πολίτες, εάν βέβαια επιθυμούμε να υπάρξει ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας σ’ έναν πιο ισορροπημένο φυσικό και κοινωνικό κόσμο.

Η κυβέρνηση, πέρα από τις συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση των κρίσεων που κατέθεσε -και οι οποίες θα πρέπει να στηριχτούν με ιδέες και προτάσεις απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις-, θα πρέπει να ανοίξει και έναν έντιμο δημόσιο διάλογο για όλα τα παραπάνω.