Πώς σου πάει!

Υπάρχουν. Και όσο υπάρχεις θα υπάρχουν… Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Μέσα και γω. Με τους πολλούς. Να πιάσουμε κορέους, να χαρούμε την καντήφλα και την απλυσιά μας. Ειδικά τώρα το καλοκαίρι, που για να μπεις στο μετρό, πρέπει να έχεις δίπλωμα επαγγελματία αυτοδύτη. Παίρνεις ανάσα στην Ανθούπολη και την κρατάς μέχρι να βγεις Σύνταγμα. Αλίμονο σε όποιον κάνει το λάθος και ανασάνει στο ενδιάμεσο…

Αντε καλά. Αυτοί τουλάχιστον είναι πλάι σου – σε απόσταση αναπνοής κυριολεκτικά! Πιάνει ο αισθητήρας τη μυρωδιά, νιώθεις τη λιγοθυμιά, προλαβαίνει ο εγκέφαλος και στέλνει προειδοποιητικό μήνυμα.

Με τους άλλους τι γίνεται; Αυτούς που μένουν στα εξωτερικά, δρουν στα εσωτερικά και επιδρούν στα υποσυνείδητα; Εκεί να δεις βρόμα. Απ’ όξω και από μέσα… Είναι όμως ακριβές οι κολόνιες, Αρη, και γκλιτεράτα τα κοστούμια και δεν την πιάνεις με το πρώτο.

Αντε καλά. Να το δεχτώ. Δεν καταλαβαίνεις μια, δεν καταλαβαίνεις δυο… πόσο πια θέλει να πάρεις μπρος; Γέλιο έβγαζε και ο Αριστοφάνης, γέλιο και ο Χάρρυ Κλυνν, γέλιο και ο Λαζόπουλος, γέλιο και ο Θέμος. Το ίδιο είναι; Και από αυτούς; Ποιος γελάει καλύτερα; Μήπως ο… τελευταίος;

Οι δύο πρώτοι πάνε. Πρωτοπόροι ήταν, άντεξαν όσο άντεξαν, τους άντεξαν όσοι τους άντεξαν (δεν αντέχεται κι εύκολα τόση αλήθεια), είπαν ό,τι ήταν να πουν, όποιος τους κατάλαβε, κατάλαβε, πάνε πια, συχωρέθηκαν, θα τους θυμόμαστε που μας άφησαν αμανάτι το κακοριζικό μας στη μάπα, να μην μπορούμε να κρυφτούμε ούτε από τα λάθη μας. Τον τρίτο δεν τον σχολιάζω, κάπως ψάχνεται ακόμα μου φαίνεται, ανάγκη καμία δεν έχει και όλο κλαίγεται… ας τα βρει με τον εαυτό του. Οσο για τον τελευταίο…

Δεν θα μιλήσω για κίτρινους δημοσιογράφους, λευκούς κομιστές, μαύρες σακούλες, πράσινους φορολογικούς παραδείσους, γκρι κοστούμια ή ροζ εκπομπές. Ούτε θα στήσω εγώ λαϊκά δικαστήρια, μιλώντας σαν του λόγου του, για κρεμάλες, προδότες και κολοκύθια τούμπανα. Και επειδή πολύ με φοβάμαι, ένεκα που είμαι ώρες ώρες και κάπως επιρρεπής στη σιχτιρολογία, θα φανώ κυρία και θα μελετήσω το φαινόμενο «Θέμος» κοινωνιολογικά.

Παίρνω, λοιπόν, ανάσα δύτη και ξεκινώ… Ο εν λόγω φερόμενος ως δημοσιογράφος έγραψε τις προάλλες ένα κατάπτυστο κείμενο. Προσωπικά, δεν μ’ ένοιαζε τόσο σε ποιον αναφερόταν (μάντεψε!), αλλά τι έλεγε και με ποιον τρόπο. Αυτό έγινε πριν από δυο-τρεις μέρες.

Ξαναμάντεψε τώρα: Εδώ και δυο-τρεις μέρες, δεν υπάρχει πρωινή «ψυχαγωγική» εκπομπή σε ιδιωτικό κανάλι χωρίς άδεια, που να μη διαφημίζει το «νέο λαϊφστάιλ περιοδικό με τις σούπερ ντούπερ συνεντεύξεις» που θα κυκλοφορήσει μαζί με την εφημερίδα τού εν λόγω.

Να μετρηθούμε; Πόσοι διάβασαν το κείμενο-οχετός του ακατονόμαστου και πόσοι έμαθαν, θα αγοράσουν και θα διαβάσουν το περιοδικό-στολίδι του λαϊφστάιλ, που του ανήκει; (Τι κι αν βρομάει βοθρίλα. Τα λεφτά είναι πολλά, Πάρη, και αυτό πάντα φτάνει.)

Τα ’χει πει ο Μποντριγιάρ (κοινωνιολόγος ήταν, καλός, Γάλλος και Ζαν), θα σ’ τα πω κι εγώ όπως τα κατάλαβα: Δεν είναι μόνο υλικά τα καταναλωτικά αγαθά. Είναι και σύμβολα. Εικόνες, μηνύματα, θεάματα. Τουρλωτά οπίσθια, φουσκωτά στήθη, γκλαμουράτα φακιόλια, κοκκινάδια στα μάγουλα, οξυζενέ στα μαλλιά. Για γυναίκες και άνδρες. Και όλα αυτά για να διαφημιστεί το νέο κινητό, που πρέπει οπωσδήποτε να αποκτήσεις αν θέλεις να ’χεις κι εσύ τουρλωτά οπίσθια, φουσκωτά στήθη, γκλαμουράτο λαϊφστάιλ και άλλες λογιώ λογιώ άχρηστες αηδίες.

Η συνεχής επιθυμία γι’ αυτές τις άχρηστες αηδίες γίνεται εμμονική συλλογική συμπεριφορά, λέει ο Γάλλος. Αυτά σου πετάνε στη μούρη (με κάθε τρόπο) και δίπλα, στο κενό που αφήνει η σκέψη και η μνήμη σου, πετάνε και ένα κείμενο ρατσιστικοφασιστικό, έτσι να σου βρίσκεται.

Μέχρι να το πάρεις πρέφα, έχει γίνει ένα με το κραγιόν σου. Και, believe me, αυτό δεν βγαίνει ούτε με το πιο δυνατό ξεβαφτικό.

…Αν και κάτι μου λέει πως δεν θέλεις καν να το βγάλεις. Κάτι μου λέει πως το συνήθισες πια και μάλιστα νιώθεις ότι… σου πάει.