Τα αποτελέσματα…

Περιμένεις τα αποτελέσματα. Περιμένουμε τα αποτελέσματα. Εκατοντάδες οικογένειες την τελευταία Παρασκευή του Ιουνίου, με την πανσέληνο «φράουλα», περιμένουν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων.

Και δεν ξέρω αν πραγματικά αξίζει όλο αυτό που περνάς, όλο αυτό που λένε πως θα σου ανοίξει δρόμους και θα φτιάξει τη ζωή σου.

Η ζωή σου δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή εκείνων των παιδιών του ’60 ή του ’70. Των παιδιών που ήμασταν εμείς.

Εμείς θέλαμε να περάσουμε στο Πανεπιστήμιο γιατί αυτό σήμαινε πολλά περισσότερα από αυτό που σημαίνει σήμερα.

Αν ήσουν στην επαρχία, ήθελες να έρθεις στη μεγάλη πόλη, να ζήσεις μόνος, να μπορείς να δεις την αυγή ξημερώματα στα βραχάκια της Ακρόπολης δίχως να σε περιμένουν οι δικοί σου ξάγρυπνοι με τα μανίκια σηκωμένα έτοιμοι για καβγά.

«Πού γύριζες; Τι θα πει ο κόσμος», αυτό δεν ήθελες να ακούς πια. Και έβαζες τα δυνατά σου να περάσεις για να φύγεις από τον στενό κλοιό που σε έσφιγγε.

Αν περνούσες στο Πανεπιστήμιο, έφευγες με δόξα και τιμή από το σπίτι. Πήγαινες να σπουδάσεις. Οι γονείς ήταν υπερήφανοι για σένα, η γειτονιά ήταν περήφανη για σένα.

Και συ όταν περνούσες τα «σύνορα» ένιωθες πως ο ουρανός είναι πιο γαλανός και ο κόσμος απείρως καλύτερος.

Τα παιδιά των παλιότερων γενιών κατακτήσαμε πολλά πράγματα για σένα και ορκιστήκαμε στο όνομα της ανελεύθερης νεότητάς μας πως δεν θα γινόμασταν σαν τους δικούς μας γονείς.

Να σου πω κάτι όμως; Κι εγώ αγωνιώ όταν αργείς να γυρίσεις σπίτι. Οχι γιατί με ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος, δεκάρα δεν δίνω.

Αγωνιώ γιατί η νύχτα, όταν σβήνουν τα φώτα, μοιάζει αφιλόξενη και απειλητική. Δεν σ’ το λέω βέβαια, αλλά αναπνέω καλύτερα όταν ακούω το κλειδί σου στην πόρτα.

Περιμένεις τα αποτελέσματα και εδώ και δυο μέρες όταν ξεπετάγεται στον υπολογιστή σου ένα άρθρο εφημερίδας ή κάποιου site σού κόβονται τα πόδια.

Εχεις έτοιμο τον κωδικό σου για να δεις τους βαθμούς σου; Ξέρεις τι ώρα θα βγουν; Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις μετά;

Μήπως πρέπει να πας και να περιμένεις από το πρωί έξω από το σχολείο;

Η εποχή της πληροφορίας θέλει να σε ενημερώσει. Φροντίζει για σένα πριν από σένα. Ενας ασφυκτικός κλοιός και πάλι σε βάζει στο δικό του σύμπαν.

Τα αποτελέσματα θα βγουν όποτε βγουν, σου λέω. Αν περάσεις πέρασες, αν όχι απλώς δεν πέρασες. Η ζωή δείχνει δρόμους που εμείς δεν μπορούμε να δούμε.

Είμαστε εγκλωβισμένοι σε όσους περπατήσαμε. Εκεί έξω σε περιμένει ο δικός σου δρόμος. Βγες, περπάτησέ τον. Ξενύχτησε, κι ας αργήσεις. Μόνο να προσέχεις.

Και ξέρεις κάτι, θέλω να απαντήσω σε εκείνον τον ράπερ που συχνά βάζεις και ακούς -σου έχω πει χίλιες φορές ότι τον βρίσκω απαίσιο γιατί ουρλιάζει- και που επαναλαμβάνει συνεχώς:

«Είσαι περήφανος για μένα; Είσαι περήφανος για μένα;».

Ναι, είμαι περήφανη για σένα. Ημουν, είμαι, και πάντα θα είμαι. Και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει τίποτα στον κόσμο.