O Αρης στο Ζάππειο

Το Ζάππειο είναι ένα εμβληματικό κτίριο της πρωτεύουσας που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια κινδυνεύει να αναδειχθεί σε Μέκκα του λαϊκισμού. Από εδώ ξεκίνησε το κύμα του λαϊκισμού της Ν.Δ. που είχε μάλιστα και τη φαεινή ιδέα να το αριθμήσει (Ζάππειο 1, Ζάππειο 2 κ.λπ.).

Αυτές τις μέρες ζήσαμε την αποθέωση του λαϊκισμού της κυβερνητικής φιέστας του Ζαππείου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Σταχυολογώ από τις δηλώσεις του Πάνου Καμμένου και του πρωθυπουργού.

Ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι από εδώ και στο εξής η επιλογή των πολιτικών είναι αποκλειστικά στις εκλεγμένες κυβερνήσεις από τον ελληνικό λαό, καθώς και ότι η Ελλάδα επιστρέφει στους Ελληνες, δημιουργώντας το εύλογο ερώτημα «Πού ανήκε η χώρα;» και «Ποιος ήταν υπεύθυνος για τις προηγούμενες κυβερνήσεις;»…

Ο κ. Καμμένος δήλωσε «ότι όταν τον κάλεσε ο κ. Τσίπρας είχε πει ότι αρχίζει η επιχείρηση Γοργοπόταμος, τότε που ο Αρης και ο Ζέρβας κατάφεραν να ανατινάξουν τη γέφυρα». Σε αυτή την αμετροέπεια είναι αδύνατον να απαντήσει κανείς με λογικά επιχειρήματα, γιατί υπάρχει ένα αδιαπέραστο τείχος ανορθολογισμού και βολονταρισμού.

Ο κύριος Καμμένος μπορεί να ταυτίζεται με όποιον πρωταγωνιστή θέλει της ηρωικής και συνάμα τραγικής εκείνης περιόδου. Ας αφήσει όμως ήσυχους τους δικούς μας «άγιους».

Μόνο ως φάρσα και ιστορικό παράδοξο θα αποτιμηθεί η «ανάρμοστη σχέση» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Οποια Αριστερά συναγελάζεται σε σόου πατριδοκάπηλης λογικής, για να θυμηθούμε την επίσκεψη στο Καστελόριζο των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝ.ΕΛΛ. και του Ηλία Κασιδιάρη, δεν είναι εθνική συνεννόηση, απλά είναι λάθος.

Η Αριστερά πάντοτε, και τότε και τώρα, δεν κάνει «νταραβέρι» με δυνάμεις εθνολαϊκιστικές που ευτελίζουν τις μεγάλες στιγμές του Ελληνισμού με την κατάθεση στεφάνων στη Σαλαμίνα συνοδεία παιάνων και κιτς δρώμενων και δίνουν προαγωγή στην Μπουμπουλίνα.

«Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της», λέει ο Τάσος Λειβαδίτης.

«Η δική μου αριστερά δεν ήταν λαϊκιστική, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική. Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν μεταπράτης των ανθρώπινου πόνου, μεσάζοντας των συνθημάτων και των στερεοτύπων, αλληλέγγυα της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης».

*Γραμματέας της Δημοκρατικής Αριστεράς, μέλος της εκτελεστικής Γραμματείας του Κινήματος Αλλαγής