Εδώ, στον ομφαλό της Γης που λέγεται Ελλάδα, μπορεί να θεωρούμε ότι στη γειτονική μας χώρα οι πάντες ασχολούνται με μας, κρέμονται από τα χείλη μας, καρδιοχτυπούν για το αν ο Καμμένος θα συναινέσει, αν ο Κούλης υιοθετήσει την ακροδεξιά ατζέντα κι αν στα συλλαλητήρια θα κατέβουν πολλοί «μακεδονομάχοι» με γραφικές περικεφαλαίες.

Οι άνθρωποι εκεί, όμως, έχουν κι άλλα να σκεφτούν. Τους απασχολούν πολλά και σοβαρά. Τα περιγράφει διεξοδικά το «Macedonia» (και όχι, φυσικά, «Northern Macedonia» ή «Macedonia» με κάποιον άλλον επιθετικό προσδιορισμό) της Heather Roberson, που έγραψε το σενάριο σε συνεργασία με τον θρύλο Harvey Pekar και σχεδίασε ο Ed Piskor το 2007. H Roberson, φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών τότε, μελετούσε το κατά πόσο, υπό ποιες προϋποθέσεις και υπό ποιες συνθήκες είναι δυνατόν να αποφευχθεί ένας πόλεμος όταν όλα δείχνουν ότι όπου να ‘ναι θα ξεσπάσει.

Ως case study επέλεξε τη Βόρεια Μακεδονία, ταξίδεψε εκεί και στο αυτοβιογραφικό «Macedonia» καταγράφει τις εμπειρίες της από τη διαμονή της, τις συνεντεύξεις που πήρε, τις επισκέψεις που πραγματοποίησε κ.λπ.

Παράλληλα, παρέχει ευσύνοπτα όλα τα απαραίτητα ιστορικά, δημογραφικά, ανθρωπολογικά και πολιτισμικά δεδομένα που απαιτούνται για την κατανόηση της κατάστασης και των τεταμένων σχέσεων των Βορειομακεδόνων με τους γείτονές τους αλλά και ανάμεσα στους ίδιους τους κατοίκους της χώρας, κυρίως μεταξύ όσων αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες και της αλβανικής μειονότητας.

Σ’ αυτήν την περίπλοκη κατάσταση, η Roberson, χωρίς καμιά διάθεση δαιμονοποίησης κάποιου από τους εμπλεκομένους αλλά και χωρίς να εξωραΐζει την πραγματικότητα, εστιάζει στο ότι σε αυτήν τη μικρή Δημοκρατία, ενώ υπήρχαν ατέλειωτοι λόγοι για να οδηγηθούν τα πράγματα στα άκρα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του γιουγκοσλαβικού πολέμου, δεν άνοιξε ρουθούνι.

Κι αυτό εξακολουθεί μέχρι σήμερα, σε μια φτωχή χώρα με τεράστιες αντιθέσεις στο εσωτερικό της και με τους γείτονές της να διατηρούν απέναντί της σταθερά εχθρική στάση. Κάτι πρέπει να σημαίνουν όλα αυτά, που χρήσιμο θα ήταν να μελετήσουν όλοι όσοι ετοιμάζονται να ζωστούν τα (λεκτικά) άρματα και, ηθελημένα ή άθελά τους, να συγχρωτιστούν με όσους κατακεραυνώνουν τους «γυφτοσκοπιανούς» ψέλνοντας το «Μακεδονία ξακουστή», δέρνοντας πρόσφυγες, καίγοντας καταλήψεις και ανεμίζοντας τις γαλανόλευκες αμαυρώνοντας εβραϊκά νεκροταφεία.