Το προφίλ του 17χρονου Δημήτριου Παγουρτζή, του έφηβου που σκόρπισε τον θάνατο στο λύκειο της Σάντα Φε, μελετούν οι αμερικανικές αρχές, προσπαθώντας να εξηγήσουν τα κίνητρα και τα βαθύτερα αίτια της πράξης του. Μιας ένοπλης επίθεσης που έρχεται να προστεθεί σε δεκάδες άλλες στις ΗΠΑ και οι οποίες πηγαίνουν πίσω δύο δεκαετίες.
Οι περιγραφές από τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο του 17χρονου είναι οι συνηθισμένες. Τον παρουσιάζουν ως «ήσυχο έφηβο», που συμμετείχε σε επιδείξεις χορού της ελληνορθόδοξης εκκλησίας της κοινότητάς του, αθλητή του φούτμπολ στο σχολείο του γυμνασίου και παθιασμένο με τα σύμβολα, την ιαπωνική ιστορία, την ηλεκτρονική μουσική, αλλά και με τα όπλα. Δεν έκανε εύκολα φιλίες. Συμμαθητής του είπε ότι ο Παγουρτζής αντιμετώπιζε «κακομεταχείριση και προσβολές» από άλλους μαθητές.
Το πρωί της Παρασκευής, φορώντας ένα μακρύ παλτό μπήκε στην τάξη του όπου γινόταν μάθημα καλλιτεχνικών, πυροβόλησε και σκότωσε εννιά συμμαθητές του και τον καθηγητή τους, ενώ τραυμάτισε ακόμη δέκα μαθητές.
Οι ερευνητές της υπόθεσης αναζητούν τους λόγους που τον οδήγησαν στο μακελειό.
Το μόνο στοιχείο που υπάρχει είναι οι αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίες αποκαλύπτουν ένα παιδί που έχει εμμονή με τα όπλα, αποφασισμένο να σκοτώσει και να πεθάνει. Το Facebook μετά το περιστατικό κατέβασε ανάρτησή του από τις 30 Απριλίου, όπου εικονίζει ένα μαύρο μπλουζάκι που πάνω του γράφει τη φράση «Γεννημένος για να σκοτώνει».
Σύμφωνα με τον κυβερνήτη του Τέξας, Γκρεγκ Άμποτ, οι αστυνομικές αρχές έχουν στα χέρια τους το ημερολόγιο του και τα όσα γράφει εκεί αποκαλύπτουν ότι «όχι μόνο ήθελε να διαπράξει την επίθεση, αλλά και ότι ήθελε επίσης να αυτοκτονήσει» μετά το μακελειό. Προφανώς, «δεν είχε το θάρρος να αυτοκτονήσει», είπε.
Τα όπλα που χρησιμοποίησε στην επίθεση και είχε κρύψει μέσα στο παλτό του, ήταν μια καραμπίνα κι ένα περίστροφο 0,38 χιλιοστών, που ανήκαν και τα δύο στον πατέρα του και πιθανότατα είχε πάρει χωρίς να το ξέρουν οι γονείς του. Σημαντικό στοιχείο ότι ο πατέρας του είναι στέλεχος της National Rifle Association (NRA), του λόμπι των όπλων.
Τώρα, του ασκήθηκε δίωξη για ανθρωποκτονίες κατά συρροή και οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει επισύρουν την ποινή του θανάτου στο Τέξας.
Η ιστορία των ένοπλων επιθέσεων
Η επίθεση στο Λύκειο της Σάντα Φε, δυστυχώς, δεν είναι η μοναδική. Λας Βέγκας, Oρλάντο, Virginia Tech, Σάντι Χουκ, Πάρκλαντ, Σαν Μπερναρντίνο, Φορτ Χουντ, Μπίνγκχαμτον, Kόλουμπαϊν, Ουάσιγκτον και άλλα είναι τα ονόματα αμερικανικών πόλεων που μπορεί να μην τα γνωρίζαμε καν αν δεν είχαν συνδεθεί με κάποια ένοπλη πολύνεκρη επίθεση. Σε σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες, χώροι αναψυχής και διασκέδασης, εδώ και δύο δεκαετίες.
Σύμφωνα με τα γνωστά στοιχεία, τα οποία προέρχονται από την Everytown for Gun Safety, οργάνωση που μάχεται κατά της διάδοσης των όπλων στη χώρα στις ΗΠΑ, μία από τις πλέον αναπτυγμένες χώρες στον κόσμο, σχεδόν κάθε εβδομάδα σημειώνεται ένα περιστατικό ένοπλης βίας.
Η συχνότητα των περιστατικών, η οποία -αν και δεν θα έπρεπε- τα καθιστά σχεδόν κοινότοπα, είναι τέτοια που πλέον πολλά από αυτά δεν φτάνουν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, παρά το γεγονός ότι τα αμερικανικά σχολεία είναι ολοένα και λιγότερο ασφαλή.
Οι Αμερικανοί μοιάζουν να το έχουν αποδεχθεί μοιρολατρικά.
Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά: σύμφωνα με βάση δεδομένων που κρατά η εφημερίδα Washington Post, από το 1999 και μέχρι στιγμής περισσότεροι από 214.000 Αμερικανοί μαθητές της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουν ζήσει ένα περιστατικό ένοπλης βίας στο σχολείο τους.
Τουλάχιστον 139 παιδιά, εκπαιδευτικοί και άλλοι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί σε σχολεία το ίδιο διάστημα.
Διαπιστώσεις. Μέχρι εκεί
Και τι κάνει η αμερικανική πολιτεία;
Μετά τις αναιμικές προσπάθειες επί προεδρίας Ομπάμα για περιορισμό έστω της οπλοκατοχής και χρήσης όπλων -που συνάντησε σφοδρές αντιδράσεις από το λόμπι της οπλοκατοχής-, ο πρόεδρος Τραμπ μένει να διαπιστώνει και να εκφράζει θλίψη για τους νεκρούς.
Ως εκεί. Γιατί στη συνέχεια δεν παύει να στηρίζει, τόσο με δηλώσεις -αποκορύφωμα η πρόσφατη ότι αν κάποιος στο Μπατακλάν είχε όπλο, δεν θα είχαν σκοτώσει τόσους πολλούς οι τρομοκράτες στο Παρίσι– όσο και έμπρακτα τον θεσμό της οπλοκατοχής.
Την Παρασκευή περιορίστηκε να δηλώσει ότι πρέπει να εκφράσει «τη λύπη και τη θλίψη μου για τη δολοφονική επίθεση στο γυμνάσιο της Σάντα Φε του Τέξας. Αυτά τα περιστατικά έχουν γίνει πάρα πολλά στη χώρα μας, διαρκούν πολλά χρόνια, πολλές δεκαετίες. Θλιβόμαστε για την τρομερή απώλεια ζωών και στηρίζουμε όλους όσους έχουν πληγεί από αυτή την τρομερή επίθεση».
Μόλις πριν από τρεις μήνες, επίθεση διέπραξε άλλος έφηβος, στις 14 Φεβρουαρίου στο λύκειο Μάρτζορι Στόουνμαν Ντάγκλας του Πάρκλαντ, με θύματα 17 συμμαθητές και καθηγητές.
Η τραγωδία είχε προκαλέσει την αντίδραση σε εθνικό επίπεδο, με πρωτοστάτες τους επιζώντες της τραγωδίας, οι οποίοι ζητούσαν να αυστηροποιηθεί η νομοθεσία που αφορά την οπλοκατοχή, με μαζικές διαδηλώσεις κατά της οπλοκατοχής.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, αν τότε εμφανίστηκε πρόθυμος να αντιπαρατεθεί με το ισχυρό λόμπι των όπλων NRA, τελικά ως λύση πρότεινε να φέρουν όπλα οι εκπαιδευτικοί.
Τι φταίει; Η δύναμη των λόμπι, τα κέρδη πίσω από το εμπόριο όπλων, μια λανθασμένη εμμονή περί ατομικής ασφάλειας; Όλα αυτά μαζί; Και πώς θα αποτρέψουμε άλλους εφήβους -ή και ενηλίκους- από μια νέα δολοφονική επίθεση;
