Λίγες σελίδες παρακάτω απολαμβάνουμε κάθε Σάββατο τη γελοιογραφία του Τάσου Παυλόπουλου, ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνες εικαστικούς καλλιτέχνες. Ο Τάσος, στο σύνολο του έργου του, από αυτό που εκτίθεται σε ακριβές γκαλερί μέχρι αυτό που δημοσιεύεται σε φθηνό χαρτί εφημερίδων, καταφέρνει κάτι σπάνιο: να συνδυάζει εύστοχα αναφορές από την Ιστορία της Τέχνης με την τρέχουσα πολιτική και το αθυρόστομο χιούμορ, χρησιμοποιώντας «λαϊκή» γλώσσα, «βρόμικες» λέξεις, «τολμηρά» σχέδια. Και είναι και λάτρης του ποδοσφαίρου! Για όσους είναι «άμπαλοι» και δεν έχουν γνώσεις περί των ποδοσφαιρικών της Νότιας Αμερικής, το βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 2006 από τις εκδόσεις Αγρα είχε έναν ακατανόητο τίτλο: «Κόλο Κόλο».

Φαντάζομαι πως κάποιοι θα απόρησαν και κάποιοι ίσως θα προσβλήθηκαν από την, διπλή μάλιστα, αναφορά ενός πισινού στο εξώφυλλο ενός βιβλίου. Και όμως, η Κόλο Κόλο είναι η πιο δημοφιλής ποδοσφαιρική ομάδα της Χιλής και από τις πιο ιστορικές στη Λατινική Αμερική έχοντας κατακτήσει δεκάδες τίτλους και ένα Κόπα Λιμπερταδόρες, το αντίστοιχο του ευρωπαϊκού Τσάμπιονς Λιγκ. Οι οπαδοί της κατά πλειονότητα ανήκουν στην εργατική τάξη και τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, ενώ πριν από λίγα χρόνια είχαν οργανώσει μια μεγάλη καμπάνια για να αποσυρθεί το όνομα του πρώην δικτάτορα Πινοτσέτ από τους τέως επίτιμους προέδρους της ομάδας, τίτλος που του είχε απονεμηθεί όταν εγκαινίασε το νέο στάδιο της ομάδας.

Το όνομα είναι ένας φόρος τιμής στον Κολοκόλο, ήρωα και θρύλο της αντίστασης απέναντι στους Ισπανούς κατακτητές κατά τα μέσα του 16ου αιώνα που κατάφερε να συνενώσει αντίπαλες φυλές και να ηγηθεί επί σειρά ετών στον αγώνα για την υπεράσπιση της γης και της ανεξαρτησίας των γηγενών πληθυσμών.

Ο Κολοκόλο πέθανε σε μάχη, μάλλον το 1558, και από τότε έγινε σύμβολο θάρρους και σοφίας για τον χιλιανό λαό. Εγινε και ποδοσφαιρική ομάδα. Και έγινε και βιβλίο από τον Τάσο Παυλόπουλο που κλείνει το μάτι στους αναγνώστες του, προτρέποντάς τους να διδαχθούν από την ιστορία του Κολοκόλο και να μην σταθούν μόνο στο παρεξηγήσιμο όνομά του.

Μια εικόνα, 322 λέξεις