Ούτε ένας στους δύο ψηφοφόρους δεν πήγε τελικά να ψηφίσει στις κρίσιμες -και από γεωπολιτικής πλευράς- βουλευτικές εκλογές του Σαββάτου στο Ιράκ: τις πρώτες από τον τριετή πόλεμο για την εκρίζωση του «Ισλαμικού κράτους», που άφησε πίσω του πάνω από 2 εκατομμύρια εσωτερικούς πρόσφυγες -κυρίως μειονοτικούς σουνίτες-τις επαρχίες Ανμπάρ και Νινευή κατεστραμμένες και συνολικό οικονομικό κόστος σχεδόν 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Σημειώνοντας αρνητικό ρεκόρ από την πτώση του καθεστώτος Σαντάμ κι εντεύθεν, η συμμετοχή στις κάλπες έφτασε μόλις στο 44,52%, αποτυπώνοντας την απογοήτευση των ψηφοφόρων από τους εγχώριους πολιτικούς και την έντονη απαισιοδοξία τους για την προοπτική σταθερότητας -με εξάλειψη και της ανοιχτής διαμάχης μεταξύ σιιτών και σουνιτών-, οικονομικής ανάπτυξης και καταπολέμησης της ενδημικής διαφθοράς.
Εν αναμονή της ανακοίνωσης σήμερα των τελικών αποτελεσμάτων, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην εκλογή του νέου πρωθυπουργού, που βάσει του ιρακινού συστήματος είναι σιίτης, με την προεδρία της Βουλής να ανατίθεται σε σουνίτη και τη -μειωμένων αρμοδιοτήτων- προεδρία της χώρας σε Κούρδο.
Βάσει των πρώτων ανεπίσημων αποτελεσμάτων, το προβάδισμα φέρεται να έχει ο απερχόμενος πρωθυπουργός Χαϊντέρ Αλ Αμπάντι, που ως επίτευγμα της προηγούμενης θητείας του έχει να επιδείξει τη νίκη επί του «Ι.Κ.», ενώ «φλέρταρε» ταυτόχρονα με τις ΗΠΑ και το Ιράν.
Βασικός αντίπαλός του θεωρείται ο 63χρονος Χάντι Αλ Αμίρι, διοικητής της σιιτικής, υποστηριζόμενης από την Τεχεράνη πολιτοφυλακής Μπαντρ, που αποτέλεσε «ραχοκοκαλιά» των παραστρατιωτικών δυνάμεων στη μάχη κατά του «Ι.Κ.», ο οποίος διατηρεί στενότατους δεσμούς με την ιρανική ηγεσία -πρωτίστως με τους Φρουρούς της Επανάστασης-, και τυχόν επικράτησή του θα σηματοδοτήσει νίκη για το Ιράν.
Ολα βέβαια θα εξαρτηθούν από την κατανομή των 329 εδρών στο νέο ιρακινό κοινοβούλιο. Τυχόν μη ανάδειξη ενός ξεκάθαρου νικητή από την κάλπη, θα μπορούσε να αναδείξει τις σουνιτικές και κουρδικές παρατάξεις σε ρυθμιστή του μετεκλογικού σκηνικού, με ανοιχτή την πιθανότητα πολύμηνων διαπραγματεύσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά και παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας, σε μια περίοδο όπου η κλιμακούμενη ένταση μεταξύ του Ιράν με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία κινδυνεύει να βάλει και πάλι στην ευρύτερη περιοχή «φωτιά».
