Δι-εκδίκηση των δι-χα(σ)μένων;

Πολιτισμικό μόρφωμα με τον λαό απλό καταναλωτή των προϊόντων που κατασκευάζουν άλλοι δεν μπορεί να εδραιωθεί ιστορικά και να καταστεί μη αναστρέψιμο

Θ. Βακαλιός, Το Μέτρο

Το νέο σχήμα/μόρφωμα ΚΙΝ.ΑΛΛ. οφείλει πριν απ’ όλα να «καταστήσει κατανοητό τον εαυτό του», καθώς η αυθυπαρξία προϋποθέτει καθαρή πολιτική/συλλογική αξιολόγηση και προσωπική ευθύνη. Η σημειολογία των λέξεων και των συμβόλων όταν δεν υλοποιείται κοινοβουλευτικά σε αριστερή κατεύθυνση λειτουργεί μάλλον αποπροσανατολιστικά. Τα συναισθηματικά φορτισμένα ονόματα και συνθήματα δεν ενοποιούν τα μέλη ούτε οδηγούν σε κοινούς κανόνες πολιτικής συμπεριφοράς.

Αν η απόρριψη (ή, έστω, η αμφισβήτηση) του (σεσηπότος) κατεστημένου αποτελούσε ανέκαθεν στόχο της (κεντρο)Αριστεράς, αναρωτιέμαι πώς μπορεί ν’ αποκτήσει δυναμική ένας σχηματισμός όταν δεν διαθέτει κοινωνικά αποθέματα εμπιστοσύνης (του λαού αλλά και των ηγετών/ηγετίσκων αναμεταξύ τους), όταν αρνείται ή αδυνατεί να προβεί σε αυτοκάθαρση του βεβαρημένου παρελθόντος του.

Η Αριστερή Σοσιαλδημοκρατία δεν ταυτίζεται στο διηνεκές με τον «ιδεολογικό εαυτό της», ούτε κουβαλάει συνεχώς την πολιτική ταυτότητα των διάσημων προσωπικοτήτων της. Πρέπει κάθε στιγμή ν’ αποδεικνύει στην πράξη με «ποιον είναι».

Σχολή «παρ-αλλαγής» δεν χρειάζεται ο τόπος.

ΥΓ.: Στους όποιους διπρόσωπους, δίγλωσσους, δίκοπους, δήθεν ισαποστάκηδες payroll-ίστες του ΚΙΝ.ΑΛΛ. (κι όχι βέβαια σε όλους) αφιερώνονται οι παρακάτω σατιρικοί στίχοι:

Αρκούδα χόρεψε καλά

σε τούτο το παζάρι

αλλιώς σε δίνω μπιρ παρά

σε άλλον αρκουδιάρη

Χρ. Τσουράκης, «Το γέλιο… της αρκούδας»