Βαλκάνιοι ακροκεντρώοι

Ενδιαφέρουσες συγκλίσεις σημειώθηκαν στο πάγιο αντιπολιτευτικό μένος σημαντικής μερίδας του Τύπου. Αυτή τη φορά αφορμή υπήρξε η συζήτηση για το «Ιλιντεν». Με αφορμή την πρόταση αυτή για την ονομασία της ΠΓΔΜ ξιφούλκησαν ταυτόχρονα εναντίον της «Εφ.Συν.» η «Δημοκρατία» και τα νέα «Νέα» του Συγκροτήματος Μαρινάκη, παινεύοντας την αρνητική στάση της αντιπολίτευσης.

Μη φανταστεί κανείς ότι υπήρξε απάντηση με επιχειρήματα σε όσα υποστηρίζονταν στο εκτενές δικό μας ρεπορτάζ («Ποιοι και γιατί έκαψαν το Ιλιντεν», 21.5.2018).

Το μεν κύριο άρθρο της «Δημοκρατίας» περιορίστηκε να τα βάλει με «τα στελέχη του παλιού εθνομηδενιστικού Ιού της Ελευθεροτυπίας» (!) και προσάπτει στην εφημερίδα μας το γεγονός ότι το ένθετο για τους πρόσφυγες «Αποδημητικά Πουλιά» ενισχύθηκε από τη Unicef, την Ε.Ε. και το Ιδρυμα Λούξεμπουργκ της γερμανικής Αριστεράς.

Απέφυγε βέβαια να εξηγήσει τα περί «εσχάτης προδοσίας» στο πρωτοσέλιδό της, ενώ έκανε ότι δεν κατάλαβε πως η αναφορά μας στην εμφυλιοπολεμική προπαγάνδα υπέρ της χούντας που καλλιεργεί συστηματικά μέσω των στηλών και των προσφορών της σχετίζεται με τα «επιχειρήματα» κατά των «Εαμοσλάβων» που συνόδευαν τα περί Ιλιντεν.

Ο δε Γιάννης Πρετεντέρης, στο κύριο άρθρο των «Νέων», εκφράζει την εθνική του υπερηφάνεια και τα αντιιμπεριαλιστικά του αισθήματα που «οι Αμερικανοί έφαγαν πόρτα από τη Νέα Δημοκρατία για το Ιλιντεν».

Κακά τα ψέματα. Οι αντιδράσεις που προκαλεί η παραμικρή εξέλιξη στο μακεδονικό ζήτημα μας προσγειώνουν ανώμαλα στη βαλκάνια πολιτική μας πραγματικότητα, όπου κυριαρχούν οι χωρίς αρχές κομματικές αντιπαλότητες και η προσπάθεια μονοπώλησης πάση θυσία του χώρου των μέσων ενημέρωσης.

Μόλις διαφάνηκε προοπτική κάποιας λύσης που δεν θα θίγει την ελληνική ιστορική κληρονομιά, θα απομονώνει το νέο κράτος από την Τουρκία και θα ισχύει «erga omnes», αμέσως επιστρατεύθηκαν οι μηχανισμοί της κινδυνολογίας και η προπαγάνδα του από Βορράν κινδύνου.

Και από τους μεν υποστηρικτές της μη λύσης (Σαμαράς, Γεωργιάδης, Βορίδης, Τζιτζικώστας, Ψωμιάδης) είναι αναμενόμενη αυτή η στάση.

Αλλά από τους δεξιούς εφευρέτες του «μεσαίου χώρου» (Καραμανλής, Παυλόπουλος) θα περίμενε κανείς να είναι λιγότερο επιρρεπείς στην πίεση από τα δεξιά τους.

Στο κάτω κάτω οι ίδιοι είναι που υπέστησαν τις συνέπειες της επί χρόνια ανεκτικής τους στάσης απέναντι στο φαινόμενο «Καρατζαφέρης».

Το ίδιο λάθος κάνουν και όσοι επιχειρούν να ξαναστήσουν τον χώρο της Κεντροαριστεράς ως δεξιό προγεφύρωμα. Εκτός αν το μόνο που νοιάζει όλους τους είναι να μην επιτευχθεί λύση με κυβέρνηση στην οποία δεν μετέχουν οι ίδιοι.