Οπου το υγιεινό δεν είναι απαραίτητα νόστιμο, ούτε το νόστιμο απαραίτητα υγιεινό. Συντηρούμαι υγιεινά τελευταία. Μάλλον από οκνηρία. Καθόσον, η ανθυγιεινή διατροφή είναι και μπελαλίδικη: ψιλοκομμένα, μαριναρισμένα, καραμελωμένα, ελαφρά ή βαριά τσιγαρισμένα.
Ολα με το ρολόι στο χέρι· μη σου κόψει, μη σου αρπάξει, πόσο αλατοπίπερο, λοιπά καρυκεύματα, λάδι, βούτυρο. Πότε θα σβήσεις. Σε πόση ώρα θα σερβίρεις. Aν θα αφήσεις ανοιχτή ή θα σκεπάσεις την κατσαρόλα ή εάν βάλεις κάτω από το καπάκι πετσέτα καθαρή να απορροφήσει τους ατμούς μην αλλοιωθεί η γεύση…
Γαστρονομικά παράδοξα ή επίδοξα, που ναι μεν κάνουν τη ζωή μας νόστιμη, αφού νοστιμίζουν ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε εν ζωή (για μετά, θα σας γελάσω): την καθημερινότητα, στην πιο απλή, πιο καθημερινή αλλά και πιο απαραίτητη μορφή της, που είναι το καθημερινό φαγητό, το γεύμα, το δείπνο, ο δόρπος, το επιδόρπιο, η μάσα, το χλαπάκιασμα, το τίλωμα, το ταράτσωμα (διαλέγετε και παίρνετε).
Ομως η νοστιμιά –η βαριά νοστιμιά– είναι κόρη του τηγανιού και θυγατέρα της διατροφικής ατίμωσης, που μεταφράζεται σε: τρώμε νόστιμα, τρώμε ανθυγιεινά (έχω φάει και νόστιμα υγιεινά· σαν είδη υγιεινής που έλεγε και κάποια λαϊκή αοιδός, συμπαθής μου, μην παρεξηγηθώ…).
Ενώ η υγιεινή διατροφή (με εξαίρεση τα γεμιστά, που είναι και νόστιμα) είναι κάτι σβέλτο, απλό· συνήθως σαλάτα ή κάτι στην κατσαρόλα ή τον ατμό (που διατηρεί άπαντα τα θρεπτικά συστατικά). Κάτι σαν πιτόγυρο με απόλα, αλλά στο πιο υγιεινό, που σε κάνει μοδάτο, στυλάτο, πιθανόν γκλαμουράτο, που ξέρει να τρώει, γιατί ξέρει πώς να προσέχει την υγεία του, έχει και άποψη. Καλή μας όρεξη. Και, εν πάση περιπτώσει, καθείς με τις προτιμήσεις του.
