«Δεν πιστεύω στην εκδίκηση, αλλά στο κάρμα»

«Ocean’s 8»: η πιο γλυκιά θηλυκή συμμορία κατέφθασε και οι λαμπερές, δυναμικές πρωταγωνίστριες μιλάνε στην «Εφ.Συν» για ρόλους, οικογένεια αλλά και για τα νέα γυναικεία κινήματα

Η Σάντρα Μπούλοκ ξαναβρίσκει τον εαυτό της με το «Ocean’s 8» (Η Συμμορία των 8) συνδυάζοντας τα δύο πράγματα που την έκαναν διάσημη: την περιπέτεια και την κωμωδία.

Αρχίζοντας με την ταινία «Speed» (1994) και φτάνοντας ώς το Διάστημα με το Gravity (2013), αναμφίβολα η 54χρονη ηθοποιός ακμάζει σε περιβάλλοντα δράσης, διατηρώντας ταυτόχρονα και την «ειδικότητά» της στη ρομαντική κωμωδία με ταινίες όπως οι «Ενώ εσύ κοιμόσουν» (1995), «Miss… με το ζόρι» (2002), «Η πρόταση» (2009). Με ούριο άνεμο στην εποχή των νέων γυναικείων κινημάτων, η Μπούλοκ επανεμφανίζεται ως αρχηγός μιας αξιολάτρευτης θηλυκής συμμορίας, για μια ακόμα φορά επιδεικνύοντας την άσβεστη ενέργεια και δυναμικότητά της.

• Βασικό θέμα της ταινίας είναι η φιλία και η οικογένεια.

Ναι, και μάλιστα το θέμα αυτό ήταν πιο βασικό ακόμα και από τη ληστεία. Η ληστεία ήταν το διασκεδαστικό στοιχείο της πλοκής. Για μένα όμως είχε σημασία να αναδείξουμε τον δεσμό των γυναικών και το γεγονός ότι ήταν έτοιμες να στηρίξουν η μία την άλλη.

• Οσο μεγαλώνουμε ο κύκλος των φίλων μας γίνεται όλο και μικρότερος γιατί ανακαλύπτουμε ότι μόνο λίγοι μάς γνωρίζουν πραγματικά κάνοντάς μας έτσι να νιώθουμε άνετα με αυτό που είμαστε. Πιστεύετε ότι η οικογένεια σας έχει αλλάξει;

Ναι, βέβαια.

• Πείτε μας για την οικογένειά σας δυο λόγια.

Αισθάνομαι ολοκληρωτική αφοσίωση απέναντι στον γιο μου και τώρα στην κόρη μου. Εχω ένα κοριτσάκι τα τελευταία δύο χρόνια, τη Λάιλα. Η ζωή μου άλλαξε δραστικά για μια ακόμη φορά, αλλά τώρα αισθάνομαι πως η οικογένειά μου είναι πλήρης.

• Αισθάνεστε ότι η μητρότητα σας έχει βοηθήσει να γνωρίσετε τον εαυτό σας καλύτερα;

Ναι, έχω καταλάβει πως είμαι απελπιστικά ανυπόμονη. Νόμιζα ότι ήμουν ανοιχτή και υπομονετική, αλλά το αντίθετο ισχύει και, μάλιστα, έχω γίνει εξπέρ στο να λέω «όχι». Ανησυχώ πάντα για την ασφάλεια των παιδιών μου, αλλά επίσης φοβάμαι πως θα μου γίνει συνήθεια να είμαι αυστηρή. Η ζωή είναι μικρή και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να τα αφήνω ελεύθερα.

• Ο χαρακτήρας της Ντέμπι στην ταινία είναι αντίστοιχος του Ντάνι, που παίζει ο Τζορτζ Κλούνεϊ στην προηγούμενη «Ocean’s 11». Βλέπετε ομοιότητες και διαφορές;

Είναι και οι δύο κλέφτες. Βρίσκονται και οι δύο σε μια συνεχή εγρήγορση ως προς τα πού θα κινηθούν και τι θα αρπάξουν. Τίποτα δεν είναι φυσιολογικό με χαρακτήρες σαν αυτούς. Αν τους έβαζες μαζί σε εστιατόριο, το πρόβλημά τους θα ήταν πώς να γλιτώσουν από το να πληρώσουν τον λογαριασμό! Από την άλλη, ο Τζορτζ έχει τη χαρακτηριστική του ομορφιά και χάρη, ενώ εγώ έπρεπε να μάθω να είμαι πιο ήρεμη και ψύχραιμη, να μην ανοίγω το στόμα μου πολύ. Να μάθω, δηλαδή, να είμαι κουλ.

• Θεωρείτε ότι έχετε σταθεί το ίδιο τυχερή στην προσωπική όπως και την επαγγελματική σας ζωή;

Νομίζω ότι η επαγγελματική και προσωπική μου ζωή βαίνουν παράλληλα. Και κάθε φορά που νομίζω ότι τελείωσα με τη δουλειά μου, ότι τώρα θα πρέπει να αλλάξω κατεύθυνση, πάντα κάτι γίνεται και μια καινούργια πόρτα ανοίγει. Τα σημαντικά πράγματα στη ζωή μου έχουν έρθει απροσδόκητα.

• Και στην προσωπική σας ζωή, υπάρχουν αντίστοιχα σημαντικά γεγονότα;

Ναι, το να καταφέρω να μάθω καλύτερα τον εαυτό μου… Και το κατάφερα αργά στη ζωή μου, πριν από περίπου πέντε χρόνια, όταν κατάλαβα ότι τα προβλήματα που κουβαλούσα και το βουνό που σκαρφάλωνα δεν ήταν στην πραγματικότητα δικά μου.

• Πιστεύετε στην εκδίκηση;

Οχι, γιατί πιστεύω στο κάρμα. Πιστεύω ότι η εκδίκηση θα γυρίσει πίσω και θα σε δαγκώσει πιο πολύ. Εχω μάθει να συγχωρώ και προχωρώ μπροστά.

• Πιστεύετε ότι θα υπάρξει μια μέρα στο μέλλον που δεν θα μιλάμε πια για την ανισότητα των φύλων;

Μακάρι σύντομα να μη χρειάζεται να μιλάμε πια γι’ αυτό το θέμα, γιατί τα πράγματα έχουν αρχίσει ν’ αλλάζουν ριζικά… Είναι περίεργο που, από συνήθεια δεν ενοχλούμαι όταν με αγνοούν. Οταν βγαίνω προτιμώ να είμαι αόρατη, να μην τραβώ την προσοχή. Στον επαγγελματικό χώρο όμως, όταν με αγνοούν φανερά ή όταν καταλαβαίνω ότι δεν είμαι παρά ένα πιόνι, αποθαρρύνομαι…

Αλλά η μητέρα μου με μεγάλωσε έτσι που δεν ένιωσα αυτή τη διαφορά στην αρχή της ζωής μου. Μου έλεγε πως δεν χρειάζεται να παντρευτώ για να έχω χρήματα, ότι είμαι ικανή να δουλέψω για τον βιοπορισμό μου.

• Πιστεύετε ότι έχετε ηγετική ικανότητα όπως ο χαρακτήρας σας στην ταινία;

Θέλω να πιστεύω ότι, όταν βρίσκομαι σε θέση ισχύος, είμαι δίκαιη. Προτιμώ να βλέπω την ομάδα να απολαμβάνει την επιτυχία παρά να την ιδιοποιούμαι. Με τον ίδιο τρόπο μού αρέσει να ασχολούμαι με την παραγωγή και τη δημιουργική διαδικασία, χωρίς να πρέπει να είμαι πάντα μπροστά από την κάμερα.

• Οταν αναλαμβάνετε έναν ρόλο, έχετε ποτέ στιγμές αμφιβολίας;

Πάντα αναρωτιέσαι αν έκανες τη σωστή επιλογή. Ειδικά όμως οι γυναίκες ηθοποιοί γνωρίζουν ότι αν δεν πάνε καλά τα πράγματα, θα δυσκολευτούν πολύ να βρουν την επόμενη δουλειά.

Κέιτ Μπλάνσετ

«Γυναίκες και άνδρες πρέπει να αμείβονται το ίδιο»

Μαζί με τις συνομήλικες συναδέλφους της, όπως η Νικόλ Κίντμαν ή η Τζούλια Ρόμπερτς, η 49χρονη Αυστραλή Κέιτ Μπλάνσετ συνεχίζει να δέχεται πρώτους ρόλους σε ταινίες υψηλού προφίλ.

Αν και ο χρόνος δεν φαίνεται να έχει ελαττώσει τη δύναμή της στον επαγγελματικό χώρο, έχει ωστόσο αναδείξει περισσότερο την προσωπικότητά της, στοιχεία της οποίας εκφράζονται όλο και περισσότερο μέσα από τους ρόλους της –από εκείνον που την έφερε στο παγκόσμιο προσκήνιο («Elisabeth», 1998) ως βασίλισσα Ελισάβετ, μέχρι την απόκοσμη νεράιδα του «Αρχοντα των δαχτυλιδιών» (2001-3), τη φαμ φατάλ του «Ιπτάμενου Κροίσου» (2004), την εύπορη Αμερικάνα τουρίστρια («Βαβέλ», 2006), τη φιλάργυρη Τζάζμιν («Θλιμμένη Τζάσμιν», 2013) ή την ομοφυλόφιλη αριστοκράτισσα («Carol», 2015).

Κοντολογίς, η Μπλάνσετ έχει επιβληθεί πέρα από τα δεδομένα των καλλιτεχνικών ικανοτήτων της, που φυσικά δεν είναι καθόλου αμελητέα, σαν μια κυρία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κυρία από την αρχή ώς το τέλος, ακόμα και σε ανορθόδοξους ρόλους, όπως το εγκληματικό πρόσωπο της Λου Μίλερ στην τελευταία της ταινία «Οcean’s 8».

• Είναι ενδιαφέρον πως οι γυναίκες της ταινίας καταστρώνουν ένα καταπληκτικό σχέδιο. Θα λέγατε ότι στη ζωή σας λειτουργείτε κατά παρόμοιο τρόπο;

Ναι, κάτι που μοιραζόμαστε με τη Σάντι [Σάντρα Μπούλοκ] ως γονείς, παραγωγοί, ηθοποιοί και πολίτες του κόσμου, είναι το γεγονός ότι η ζωή για μας μοιάζει κάπως με στρατιωτική επιχείρηση.

• Η ταινία δίνει μια εικόνα για το τι σημαίνει γυναικεία φιλία. Αισθανθήκατε κάτι παρόμοιο και στο γύρισμα;

Γνώριζα τη Σάντι και την Ανι [Χάθαγουεϊ] αλλά όχι τις άλλες. Περνούσαμε όμως υπέροχα στον χώρο του μακιγιάζ! Επειδή οι περισσότερες δεν γνωριζόμασταν, ήταν σαν να «μυρίζαμε» η μια την άλλη για καμιά-δυο μέρες, μετά όμως μπήκαμε στον ρυθμό μας.

• Μπορείτε να θυμηθείτε στιγμές στη σταδιοδρομία σας που αποτέλεσαν στιγμές θριάμβου για σας;

Πριν από πολλά χρόνια, μόλις είχα τελειώσει τη δραματική σχολή, με διάλεξαν να παίξω σε μια θεατρική παράσταση του έργου του Ντέιβιντ Μάμετ «Oλεάννα» μαζί με τον Τζέφρι Ρας, στο Θέατρο του Σίδνεϊ. Δάκρυσα από χαρά νομίζοντας ότι αυτή θα ήταν η κορυφή της καριέρας μου και ότι από κει και πέρα με περίμενε ο κατήφορος. Το τοπίο έχει όμως αλλάξει για τις γυναίκες χάρη σ’ αυτές που άνοιξαν τον δρόμο για τη δική μου γενιά και τις επόμενες, ώστε να χαιρόμαστε τώρα μια αίσθηση μακροβιότητας.

Οταν άρχισα να εργάζομαι ως ηθοποιός με συμβούλευαν να αξιοποιήσω τον χρόνο μου γιατί δεν θα είχα πάνω από πέντε χρόνια ακμής. Το καλό μ’ αυτό, βέβαια, είναι ότι έχω αντιμετωπίσει την κάθε μου δουλειά σαν να πρόκειται για την τελευταία. Προσπαθώ λοιπόν να βάζω όλα μου τα δυνατά, άσχετα από το μέγεθος του ρόλου…

• Εχετε σταθεί στην πρώτη γραμμή του κινήματος Time’s Up. Τι περιμένετε από αυτό και πώς ελπίζετε ότι θα αλλάξει το Χόλιγουντ;

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει «πρώτη γραμμή» στο κίνημα. Πρόκειται για ένα μη ιεραρχικό κίνημα που πορεύεται μόνο του, σαν ένας μεγάλος βράχος που κυλάει, μεγαλύτερος από το κάθε άτομο. Εργάζομαι σ’ έναν χώρο που είναι ανοιχτός στο πλατύ κοινό, όπου όταν λες κάτι πέρα από τα συνηθισμένα γίνεσαι αμέσως στόχος της δημόσιας κριτικής. Ωστόσο είναι σημαντικό, ειδικά όταν ο επαγγελματικός χώρος μπορεί να χρησιμέψει ως πλατφόρμα ιδεών, να στηρίζουμε τις ριζοσπαστικές αλλαγές που πρέπει να λάβουν χώρα στην κοινωνία και την πολιτική.

• Λίγο πριν από το Φεστιβάλ των Κανών, είπατε ότι αρνηθήκατε ένα ρόλο λόγω ανισότητας στην αμοιβή. Εγινε πρόσφατα αυτό;

Σχετικά πρόσφατα, ναι. Συμβαίνει συνεχώς. Θέλω να πω, η αλλαγή δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη… Είναι όμως σημαντικό να επιμείνουμε ότι στον εργασιακό χώρο οι γυναίκες και οι άνδρες πρέπει να αμείβονται το ίδιο. Δεν πρόκειται για απληστία… Δεν ανήκω σ’ αυτόν τον χώρο για να βγάλω χρήματα. Αλλά αν ο συνάδελφος κάνει την ίδια δουλειά με μένα, δεν βλέπω τον λόγο να μην πληρωνόμαστε το ίδιο.

• Ποια ήταν η εμπειρία σας ως προέδρου της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ των Κανών;

Ηταν μία από τις πιο ευτυχισμένες και ενδιαφέρουσες εμπειρίες της ζωής μου! Ηταν ένα μεγάλο προνόμιο και ταυτόχρονα μεγάλη ευθύνη. Πιστεύω ότι όταν βρίσκεσαι σε θέση εξουσίας, μία από τις δυναμικότερες αρετές που μπορείς να έχεις είναι η ικανότητα να ακούς τον άλλο… Η Χαντζά Νιν, που ήταν μαζί μου στην κριτική επιτροπή, είπε, σοφά, «δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε αλλά για να διαλέξουμε».

• Πιστεύετε στο κλισέ ότι οι γυναίκες είναι πιο πονηρές από τους άνδρες;

Καλώς ή κακώς, οι γυναίκες χρειάζεται να λειτουργούν πιο κρυφά στην κοινωνία. Από εκεί νομίζω ξεκινά το κλισέ ότι είναι πονηρές. Η αλήθεια είναι ότι δεν σκέφτομαι το φύλο μου. Αν βρω κάποια πόρτα κλειστή όμως εξαιτίας του φύλου μου, η πρώτη μου αντίδραση είναι να μη θέλω να περάσω από εκείνη την πόρτα αλλά να γίνω σαν την Αλίκη των Θαυμάτων και να ανοίξω μια άλλη πορτούλα στο πλάι.