Φόρους, συνήθως δυσβάσταχτους για τα εισοδήματά τους, πληρώνουν οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και οι λοιπές τάξεις του «λαουτζίκου».
Αντίθετα, οι πλούσιοι, οι μεγαλοεισοδηματίες και ειδικότερα οι μέτοχοι των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων φροντίζουν να απαλλάσσονται από αυτή την υποχρέωση. Πάντα βέβαια με τη βοήθεια των κυβερνήσεων και τα παραθυράκια που αυτές ανοίγουν -ειδικά γι’ αυτούς- στη φορολογική νομοθεσία.
Φοροαπαλλαγές
Τρανό παράδειγμα, μερίδα μετόχων του ολλανδο-βρετανικού πετρελαϊκού κολοσσού Shell που εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία απαλλάσσονται από τη φορολόγηση των μερισμάτων που τους κατανέμονται, κοστίζοντας στο ολλανδικό Δημόσιο περισσότερα από 7 δισ. ευρώ.
Η ιστορία -που αποκάλυψε τις προηγούμενες ημέρες η ολλανδική εφημερίδα Trouw- ξεκινά το 2005 όταν η Shell αποφάσισε να συγχωνεύσει τα δύο τμήματά της (βρετανικό και ολλανδικό) μεταφέροντας την ενιαία έδρα της στη Χάγη.
Κατά τη διάρκεια των σχετικών διαπραγματεύσεων, οι φορολογικές αρχές της Ολλανδίας συμφώνησαν να εξαιρέσουν τους μετόχους της πετρελαϊκής που προέρχονταν από τη Βρετανία από τον παρακρατούμενο φόρο στις πληρωμές μερισμάτων εφόσον αυτές δρομολογούνταν μέσω του Τζέρσεϊ, του γνωστού δηλαδή βρετανικού νησιού-φορολογικού παραδείσου της Μάγχης.
Η απόφαση αυτή πάρθηκε θεωρητικά προκειμένου να ξεπεραστεί η διαφορά νομοθεσίας μεταξύ Ολλανδίας και Βρετανίας, αφού η πρώτη παρακρατεί φόρο επί των μερισμάτων, ενώ η δεύτερη όχι.
Γι’ αυτόν τον σκοπό η Shell δημιούργησε δύο τύπους μετοχών Α (60%) και Β (40%), απαλλάσσοντας τους κατόχους των δεύτερων από τον παρακρατούμενο φόρο επί των μερισμάτων.
Το Κέντρο Ερευνας Πολυεθνικών Εταιρειών εκτιμά όμως ότι μέσω αυτής της δομής και του τραστ που διατηρούσε στο Τζέρσεϊ η Shell διένειμε μερίσματα αξίας μεγαλύτερης των 45 δισ. ευρώ όλα αυτά τα χρόνια.
Εξ αυτών τα 7 δισ. ευρώ θα μπορούσαν να είναι χαμένα φορολογικά έσοδα για την Ολλανδία.
Η διοίκηση της εταιρείας δηλώνει ότι δεν έκανε τίποτα παράνομο και ότι η απόφαση μεταφοράς της έδρας στη Χάγη ευνόησε οικονομικά το ολλανδικό Δημόσιο.
Ωστόσο τόσο η Trouw όσο και αρκετοί Ολλανδοί ευρωβουλευτές τονίζουν ότι η συμφωνία που απoλάμβανε τόσα χρόνια η Shell στη χώρα τους παραβίαζε τους κανόνες της Ε.Ε. Ισοδυναμεί, λένε, με παράνομη κρατική ενίσχυση ανάλογη με αυτήν που απολάμβανε η Apple και για την οποία καταδικάστηκε από τις ευρωπαϊκές αρχές ανταγωνισμού στην επιστροφή απλήρωτων φόρων 13 δισ. ευρώ.
