ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η πρόταση μομφής της Ν.Δ. προς την κυβέρνηση ήταν αναμενόμενη. Είχε προαναγγελθεί και είναι δικαίωμα της αντιπολίτευσης -ακόμη περισσότερο της αξιωματικής- να το ασκεί όταν διαπιστώνει ότι η κυβέρνηση δεν έχει ή μπορεί να χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ανταποκρίνεται, όμως, αυτή η πρόταση σε αυτό το κριτήριο;

Στην περίπτωση που οι ΑΝ.ΕΛΛ. δεν είχαν ξεκαθαρίσει τη θέση τους, ο κ. Μητσοτάκης θα είχε κάνει τη σωστή κίνηση. Ο κ. Καμμένος, όμως, φρόντισε να διευκρινίσει εγκαίρως πως δεν πρόκειται να αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση επειδή το κόμμα του έχει διαφορετική άποψη από τον ΣΥΡΙΖΑ για τη συμφωνία με την ΠΓΔΜ. Για ποιον λόγο, επομένως, κατατέθηκε η πρόταση μομφής;

Στην κοινοβουλευτική ιστορία μας -τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά- οι προτάσεις μομφής κατά κανόνα είχαν άλλη στόχευση από αυτήν που προβλέπεται στο Σύνταγμα και στον κανονισμό της Βουλής. Με αυτή την έννοια, το δικαίωμα αυτό, στις περισσότερες περιπτώσεις, χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά. Το ίδιο έγινε και τώρα.

Καταθέτοντας την πρόταση μομφής η Ν.Δ. -και αντιλαμβανόμενη ότι δεν έχει καμία βάση- ζήτησε από την κυβέρνηση να την υιοθετήσει και να τη μετατρέψει σε δική της πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης. Να ζητήσει, δηλαδή, η κυβέρνηση από τη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης για τη συμφωνία με την ΠΓΔΜ.

Με αυτό τον τρόπο η Ν.Δ. επιδίωξε να εξαναγκάσει τους ΑΝ.ΕΛΛ. και τον πρόεδρό τους -οι οποίοι διαφωνούν με τη συμφωνία και τους οποίους καθυβρίζει σε καθημερινή βάση- να ρίξουν την κυβέρνηση. Με άλλα λόγια, σαν να έλεγε στον κυβερνητικό συνασπισμό: αφού δεν μπορώ να σας ρίξω, κάντε μου τη χάρη να πέσετε μόνοι σας!

Ολα αυτά, όσο αστεία και αν φαίνονται, έχουν δυστυχώς μια πολύ σοβαρή πλευρά. Η Ν.Δ. συγκλονίζεται από εσωτερικές αντιθέσεις και ο αρχηγός της είναι δέσμιος ακροδεξιών, «υπερπατριωτών» και καιροσκόπων στους οποίους δεν μπορεί πλέον να επιβληθεί. Δεν έχει την πραγματική εξουσία στο κόμμα του. Αποτελεί τη βιτρίνα μιας εξουσίας που κινεί τα νήματα από το παρασκήνιο. Ο ίδιος μπορεί να αρέσκεται σε αυτό τον ρόλο. Το δημοκρατικό πολίτευμα, όμως, δεν τον προβλέπει και δεν τον αντέχει.