Η ασχημία

Η καθολική επικράτηση της ασχημίας δεν είναι νέα κατάσταση στην Ελλάδα. Ανέκαθεν ευδοκιμούσε τούτο το γεμάτο αγκάθια αποκρουστικό φρούτο, με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Διαβάζω σ’ ένα βιβλίο του 1975 [δεν υπάρχει στην κυκλοφορία· πολτοποιήθηκε!]. Συγγραφέας [ποιος άλλος;], ο Γιώργος Μανιάτης· τίτλος: «Η συνέντευξη», από το Βιβλιοπωλείο της Εστίας.

Ιδού: «Η ασχημία έπαψε να πληγώνει. Εγινε αυτονόητη. Κανένα δεν σοκάρει πλέον η θέα της. Κατακυρίευσε την υδρόγειο, έλαβε διαστάσεις φλοιού, και κανείς πια δεν τη διακρίνει, ούτε με την όραση, ούτε με την ακοή, ούτε με την όσφρηση και τη γεύση -ούτε καν με την αφή! Και αυτό είναι οριστικό. Για σκέψου λίγο -διότι μας μένει εντούτοις η σκέψη- για σκέψου λοιπόν τι αγγίζουμε, τι πιάνουμε στα ίδια μας τα χέρια κάθε μέρα που περνάει, πού βάζουμε το πόδι μας, τι βλέπουν τα μάτια μας και τι ακούν τ’ αυτιά μας. Αναλογίσου μόνο τι οσμιζόμαστε, τι βάζουμε στα στόματά μας. Περνάει απαρατήρητο, σαν να μην περνάει καθόλου. Κανείς δεν καταφεύγει στην Ακρόπολη όπως άλλοτε όταν σίμωναν οι βάρβαροι σ’ αυτή την πόλη. Καταμαράθηκε το αισθητήριο -αυτό είναι που έχει συμβεί. Το χυδαίο μπολιάστηκε στο κύτταρο -όπως τα υπόλοιπα. Και πρέπει από το κύτταρο τώρα ν’ απαλλαγεί κανείς -με άλλα λόγια: απ’ το κατεστημένο. Δηλαδή, είπαμε, απ’ τη γραμματική».

Δεν είναι ώρα να προβληματιζόμαστε τι υπονοεί στις πέντε τελευταίες λέξεις.

Μένουμε στα εξής: «Η ασχημία έγινε αυτονόητη· καταμαράθηκε το αισθητήριο· το χυδαίο μπολιάστηκε στο κύτταρο».

Σιγά μην άλλαξε τίποτα στον σχεδόν μισό αιώνα που έχει παρέλθει από τότε [παρελθόν!]. Θα μπορούσε να εξαιρέσει κανείς τον νόμο για την εθνική συμφιλίωση [ο εμφύλιος όμως συνεχίζεται με άλλα μέσα, στην ίδια χώρα]. Ισως και το δεύτερο Νόμπελ, άντε και τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που κατέκτησαν οι εθνικές ομάδες μπάσκετ και ποδοσφαίρου. Καστοριάδης, Παπαϊωάννου, Κονδύλης έγραψαν [έδρασαν] έξω -όχι εδώ, όχι εδώ.Εδώ ήσαν περιττοί μάλλον.

Εδώ αρεσκόμεθα στα εύκολα και στα μασημένα -η μόνη «επανάσταση» που έγινε εδώ ήταν το Life Style [και όχι -προς θεού- η Αριστερά στην κυβέρνηση], που οδήγησε στον βούρκο και τη νεύρωση αναρίθμητους αθώους νέους, άβγαλτους, ευάλωτους. [Βλέπω τους «εισηγητές» αυτής της αθλιότητας να κυκλοφορούν ελεύθεροι].

Σημειώνω κάτι ακόμη απ’ τον ίδιο συγγραφέα -είπαμε, γράφει το 1975: «Εδώ έχουμε να κάνουμε με λαό δούλων και δεν είναι τυχαίο που πάντοτε εξάρθηκε η ελευθερία σ’ αυτόν τον τόπο· εξάρθηκε διότι εσπάνισε…».

Μάλιστα. Δεν ξέρω αν είμαστε λαός δούλων, οπωσδήποτε όμως έχουμε να κάνουμε με λαό αδιαφόρων και εφησυχασμένων, επιρρεπών στην ανελευθερία -τη βαθιά, προσωπική ελευθερία εννοώ περισσότερο.

Ισως γι’ αυτό να επικρατεί παντού η ασχημία: στην πολιτική, στα Πανεπιστήμια, στη θρησκεία, στην Αριστερά [εξόχως ιδιάζον κεφάλαιο], στην τέχνη [και βεβαίως -απαραιτήτως- στη γλώσσα]. Δεν θορυβούμαι εντούτοις εάν διέφυγε κάτι ωραίο. [Ας μην εγερθούν ενστάσεις για ολυμπιονίκες και Ολυμπιακούς Αγώνες…].