Κοντά τριάντα χρόνια. Μ’ έχει πιάσει και ταξιδεύω τότε, χωρίς πρόγραμμα, αλλά με επιθυμία να γνωρίσω την Ελλάδα. Είμαι πρώτη φορά στα Γιάννενα, παραμονή Πρωτομαγιάς. Κάνει ψύχρα. Εχω κλείσει δωμάτιο της συμφοράς, σε ξενοδοχείο της απελπισίας, με κοινόχρηστο λουτρό, κοντά στο ΚΤΕΛ. Μαζεύομαι νωρίς. Εχω ειδοποιήσει να με ξυπνήσουν νωρίς, να πάρω το υπεραστικό Τρικάλων, να κατεβώ στο Καστράκι Μετεώρων, να γνωρίσω το σόι της πεθεράς μου.
Ξημερώματα παθαίνω αυτό που δεν πρέπει να πάθει άντρας σε δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου με κοινόχρηστο λουτρό! Το μόνο που θυμάμαι είναι το βρίσιμο που έριξα. Αποζημιώθηκα, όμως, το πρωί. Ελάχιστοι στο λεωφορείο. Επιασα κουβέντα με τον εισπράκτορα και τον οδηγό· τότε, μας έπαιρναν ακόμα στα σοβαρά τους δημοσιογράφους. Μιλήσαμε για τα προβλήματά τους. Με κέρασαν μήλο. Στις πρώτες στροφές στον ανήφορο για Μέτσοβο και Κατάρα (ο παλιός ακόμα δρόμος), είχε συννεφιάσει και πέφτανε ρυζάκια χιόνι. Πρωτομαγιάτικα. Δεν θυμόμουν άλλη φορά, ο Αθηναίος!
Στο Μέτσοβο το ‘χε στρώσει για τα καλά· δεν έβλεπες ούτε πόντο από πέτρινη στέγη σπιτιού που να μην είναι χιονισμένη. Ατμόσφαιρα, δε, πανηγυρική. Κάνουν μεγάλη γιορτή οι Βλάχοι στο Μέτσοβο (ένα είδος πρωτεύουσάς τους) την Πρωτομαγιά: σημαίες, παραδοσιακές φορεσιές, χορευτικά συγκροτήματα, σούβλες… ό,τι πανηγυρικό μπορείς να φανταστείς.
Είπα να κατέβω να το παρακολουθήσω -πότε θα μου ξανατύχαινε!-, να έμενα σε ξενοδοχείο (καλό!) και να έπαιρνα το λεωφορείο την επομένη. Με απέτρεψαν όμως, ο οδηγός με τον εισπράκτορα, αλλά και Μετσοβίτες. Με τέτοιον καιρό, βλάχικο πανηγύρι δεν γινόταν. Δεν ξέρω εν τέλει αν έγινε ή δεν έγινε, πάντως στην Κατάρα, λίγο μετά, είχαν πιάσει δουλειά τα εκχιονιστικά! Ηταν Πρωτομαγιά, νομίζω του ’90.
