«Φαρέτρες της ανοίξεως…»

Η απροσδιόριστη εποχή με τα λελέκια της/Επέπλευσε στους ογκοπάγους και φέρεται προς δυσμάς/Γυμνά τα κρύσταλλα γυμνά τα χελιδόνια μεσ’ τον ήλιο/Και τραγουδούν την διασταύρωσι στον κατεβασμό/ Ριπή της γης/ Φαρέτρες της ανοίξεως… 

(Ωρίων, Α. Εμπειρίκος) 

Αν πιστέψουμε τον ποιητή πως τέτοια εποχή «δεν δολιχοδρομούν οι πάγοι δίχως κάποια ελπίδα», τότε η φύση θα βρει τον δικό της τρόπο να διώξει τις άσχημες σκέψεις που η ανάγνωση της καθημερινής ειδησεογραφίας προσφέρει.

Η φύση, και όχι οι παγκόσμιοι θεσμοί, τα όργανα και οι πολεμικές μηχανές. Με τον δικό της μοναδικό τρόπο ξαναγεννιέται τέτοιες μέρες, μέσα Απρίλη, δείχνοντας πως αυτή είναι ο υπέρτατος ρυθμιστής του πλανήτη. Δίνοντας το παράδειγμα μιας ιερής ελευθερίας που αναπτύσσεται ακόμα και στις ρωγμές των τσιμέντων. Ενα αγριόχορτο φύτρωσε ανάμεσα στα ραγισμένα πλακάκια του πεζοδρομίου.

Εδωσε βήμα στους ποιητές, λέγοντάς τους, κάθε ώρα της μέρας, πως δεν έχουν το δικαίωμα να απουσιάζουν από τα καθημερινά πάθη των ανθρώπων με δικαιολογία μια υποτίθεται κατακτημένη απαισιοδοξία.

Ακόμα κι ο Ωρίωνας κρύβεται την άνοιξη. Ο αστερισμός του πολεμοχαρούς μυθικού κυνηγού δεν θα είναι ορατός μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Στην παράδοση που υιοθετεί ο λυρικός ποιητής Πίνδαρος, ο Ωρίων είδε κάποτε την Πλειόνη με τις κόρες της, τις Πλειάδες. Τις κατεδίωξε επί πέντε ολόκληρα χρόνια, μέχρι που ο Δίας τις καταστέρισε μαζί με αυτόν και τον σκύλο του.

Στην Οδύσσεια (λ 572-575) αναφέρεται ότι ο Οδυσσέας είδε τον Ωρίωνα στο ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο μια άνοιξη σαν και τη δική μας να σαλαγάει θηρία, υποδηλώνοντας ότι ούτε μετά τον θάνατό του έπαψε να αγαπά το κυνήγι:

Επειτα τον Ωρίωνα εκεί είδα τον πελώριο / που σαλαγούσε τα θεριά στ’ ασφοδελό λιβάδι, / όσα στ’ απάτητα βουνά τα ‘χε σκοτώσει ο ίδιος, / κι ένα ματσούκι χάλκινο πάντα άσπαστο βαστούσε

Κι είναι τώρα οι μέρες που όταν ξυπνάμε το πρωί ευχόμαστε πιο δυνατά να αλλάξει ο κόσμος. Πόσο σκέφτηκαν άραγε το όνομα που έδωσαν οι Τούρκοι στρατηγοί στην επιδρομή τους στο Αφρίν; «Κλάδος ελαίας». Μοιάζει κακόγουστο αστείο. Ξέρουν τι λέει η μυθολογία; Ξέρουν ότι κλαδί ελιάς πρόσφερε η Αθηνά, της σοφίας η θεά, όταν νίκησε τους άλλους παντοδύναμους θεούς του πολέμου κι έγινε εκείνη προστάτιδα της Αθήνας;

Τώρα, στην εναργέστατη ανοιξιάτικη ελληνική φύση, οι ιερές αγριελιές ανθίζουν παντού. Ιδιαίτερα στα νησιά. Κάθονται κάτω απ’ τα βαριά κλαδιά πρόσφυγες προστατευμένοι. Ναι, αυτό είναι ένα αληθινό κλαδί ελιάς σε ανθρώπους δοκιμασμένους σκληρά από τον πόλεμο. Εχει τη δική της δύναμη η φύση, εδώ, αυτή την εποχή, με τις «φαρέτρες της ανοίξεως»…