ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Στελλίνα Μαργαριτίδου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ο Αχμέντ και η Φατιμέ δεν διαφέρουν σε τίποτε από τα εκατομμύρια των εφήβων που κυκλοφορούν στις μεγαλουπόλεις του δυτικού κόσμου· πίνουν καφέ, κουβεντιάζουν, συζητούν. Στην παραλία της Θεσσαλονίκης, μετά το τέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου που γίνεται από τα Χριστούγεννα μέχρι σήμερα, λίγο πριν δύσει ο ήλιος και βάψει κόκκινα τα νερά της θάλασσας, συζητούν για όσα τους απασχολούν… 

«Συνήθως βλέπουμε τους πρόσφυγες μέσα από τα δικά μας μάτια. Μεταφέρουμε τις εικόνες πολέμου, περιπλάνησης, ταλαιπωρίας, εγκλωβισμού στα camps. Αυτή τη φορά θέλαμε να δούμε το θέμα με τα δικά τους μάτια», λέει ο Μιχάλης Σιώνας, σκηνοθέτης της παράστασης «After the Campsite», μια παράσταση–project βασισμένη στο θεατρικό εργαστήρι νεαρών προσφύγων που ανέβηκε την Πέμπτη 26 και την Παρασκευή 27 Απριλίου και την Τετάρτη 2, Πέμπτη 3, Παρασκευή 4 Μαΐου (21.00 μ.μ.) στο Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης. 

Χιούμορ, σχέδια καθημερινά όπως να συναντηθεί η οικογένεια (όσα περισσότερα μέλη της) γύρω από ένα τραπέζι για φαγητό, ανέμελη διάθεση για ζωή και χαρά και έντονα χρώματα όπως σχεδιάζεται η καθημερινότητα όλων σχεδόν των νέων, τουλάχιστον στο μυαλό τους. 

«Η Αμαλία Κοντογιάννη, ηθοποιός, κι εγώ είχαμε την ιδέα για ένα τέτοιο εργαστήριο το οποίο “έτρεξε” τελικά παράλληλα με την πρόταση που έγινε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας από το Κρατικό Θέατρο της Στουτγκάρδης για συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Θεάτρου με θέμα το Μέλλον της Ευρώπης (The Future of Europe International Theatre Festival).

Η παράσταση “After the Campsite” θα παρουσιαστεί τον Ιούνιο στο φεστιβάλ μαζί με τις παραστάσεις του Piccolo Teatro του Μιλάνου, του Théâtre des Célestins της Λιον, του Εθνικού Θεάτρου της Αθήνας, του Εθνικού Θεάτρου της Καταλονίας της Βαρκελώνης και του Vígszínház της Βουδαπέστης». 

Θεατρικό παιχνίδι χωρίς ταμπέλες 

Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες, παιδιά στην εφηβεία ηλικίας από 13 έως και 17 ετών, δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία από το θέατρο.

Ασχολήθηκαν με το θεατρικό παιχνίδι προσπαθώντας κι οι ίδιοι να βρουν μια διέξοδο στην καθημερινότητά τους.

Και όλοι, τόσο οι συμμετέχοντες όσο και οι διοργανωτές αποδέχτηκαν τη… σύμβαση που είχαν κάνει από την αρχή: Δεν θα μιλήσουν για τον πόλεμο, ούτε για την απώλεια, ούτε για ό,τι άφησαν πίσω τους, ούτε για τη θλίψη.

Ολοι οι διοργανωτές που είχαν την ιδέα για το Θεατρικό Εργαστήρι, όσο και οι συμμετέχοντες –αυτοί αποδείχθηκε ότι το είχαν μεγάλη ανάγκη- μίλησαν για την ανυπόκριτη χαρά. Για την αισιοδοξία.

Για τα όνειρα που κάνουν οι άνθρωποι, κυρίως όταν είναι ακόμη νέοι και άδολοι σε ηλικία. 

«Η Αμαλία Κοντογιάννη κι εγώ συμμετείχαμε στα εργαστήρια όχι για να διδάξουμε, αλλά για να γίνουμε ένα με τα παιδιά. Ακολουθήσαμε τις οδηγίες και θεματικές που χάραξαν η Μελίνα Χατζηγεωργίου και η Ειρήνη Ζώη, θεατροπαιδαγωγοί, και η ψυχολόγος Φωτεινή Παπαχαραλάμπους και αφήσαμε πίσω μας τη μιζέρια και την κατάθλιψη. Γιατί το πιο σημαντικό ήταν αυτό: Είδαμε τους έφηβους πρόσφυγες με τα δικά τους μάτια κι όχι με τα δικά μας στερεότυπα και προκαταλήψεις. Και συνειδητοποιήσαμε ότι η ζωή έχει τους δικούς της κανόνες, ευτυχώς. Οι νέοι είναι παντού ίδιοι…», λέει ο κ. Σιώνας.