Ένας ακόμη ζητιάνος. Μία ακόμη φορά που θα στυλώσεις τα μάτια οπουδήποτε αλλού παρά στα δικά του. Γιατί είναι ένας ακόμα που μπαίνει σ’ αυτό το βαγόνι που με το ζόρι χωράς ν’ αναπνεύσεις, γιατί είναι 9 το πρωί και έχεις μπροστά σου μια μέρα που φαντάζει ήδη κουραστική, γιατί ξέρεις ήδη τι θα πει, με τον αργόσυρτο, επιτηδευμένο τρόπο που δυσκολεύεσαι πια πολύ να εμπιστευτείς και που άλλοι πολλοί σαν κι αυτόν ακολούθησαν σήμερα και όλες τις μέρες που έμοιαζαν μ’ αυτή.
Προσπαθείς, λοιπόν, να εντάξεις τη φωνή του, κι όσα αληθινά ή ψεύτικα αυτή εξιστορεί, στο καθημερινό soundtrack του συρμού, ως ένα αδιάσπαστο όλο με τις πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν, τη φωνή που αναγγέλλει την επόμενη στάση, τους ανθρώπους που μιλάνε δυνατά.
Ώσπου θα πει αυτό που θα σε βγάλει από το λήθαργο, «Είναι ανεξίτηλος!». Και θα γυρίσεις να τον κοιτάξεις εξαιτίας αυτής της μικρής πρωτότυπης φράσης που σου φάνηκε σαν η ελπίδα κάποιου που δεν τα έχει παρατήσει τελείως. Και θα τον δεις ρακένδυτο, με γκριζαρισμένα μαλλιά και δέρμα παιδεμένο από τον ήλιο. Και θα συνειδητοποιήσεις πως τόση ώρα πουλούσε μαρκαδόρους, κι επειδή κανείς δε γύρισε να τον κοιτάξει, ανέβασε λίγο τον τόνο της φωνής του, κι επεσήμανε το αυτονόητο.
