Ποιητής… εκ του προχείρου

Επαθα σοκ, τ’ ομολογώ, και δεν έχω καλμάρει απ’ την εικόνα τη φριχτή που είδα του Μπουτάρη να κείτεται στο έδαφος,

κι αυτοί να τον χτυπάνε μπουνιές, σπρωξίδι και κλοτσιές σαν σκύλοι που λυσσάνε!

Οποιος και αν το έβλεπε, έχανε τη μιλιά του… Δεν σεβαστήκανε, μωρέ, τα άσπρα τα μαλλιά του;

Ωρα τον προπηλάκιζαν, ύστερα τον βαρούσαν σύξυλοι οι δημότες του καθόνταν και κοιτούσαν

Μπράβο στη Γούλα που φρουρός εις το πλευρό του εστάθη χωρίς στιγμή να φοβηθεί η ίδια τι θα πάθει

Πού καταντήσαμε, παιδιά, πώς έχουμ’ έτσι γίνει; Οχλος που επιτίθεται σε όποιον του τη δίνει…

Δεν έχουμε πια σεβασμό ο ένας για τον άλλον Οδεύουμε ακάθεκτοι προς Νύχτες των Κρυστάλλων…

Τι κάναν οι πολιτικοί σαν είδανε τα ζόρια; Αρχίσαν πάλι τη γνωστή αλληλοκατηγόρια

Οι άλλοι φταίνε πάντοτε για όλη αυτή τη βία που αναβλύζει από παντού, ωιμέ, στην κοινωνία

Κι ενώ στη Σαλονίκη, φευ, τον δήμαρχο λιντσάρουν εις την Αθήνα μες στο ΣτΕ τούς ήρθε να μπουκάρουν

Εχουμε εκτροχιαστεί, αλίμονο, τελείως κι αρένα ο δημόσιος κατάντησε ο βίος

Τι κι αν κάποτε εφηύραμε, λέν’, τη δημοκρατία; Εκτοτε την προδίδουμε με κάθε ευκαιρία…