Αν υπήρχε μία φράση που θα μπορούσε να επικαλεστεί ως «μότο» της ζωής του μέχρι να φτάσει στη χθεσινή μεγάλη μέρα ο 45χρονος τερματοφύλακας της Αιγύπτου Εσάμ Ελ Χάνταρι, είναι αυτή που υποστηρίζει πως «όπου υπάρχει ένα θέλω, υπάρχει κι ένας δρόμος».
Το πόσο μακρύς και κακοτράχαλος ήταν, είναι το τελευταίο που υπολόγισε μέχρι να φτάσει στο σημείο να γράψει το όνομά του, με χρυσά γράμματα, στην ιστορία των Μουντιάλ.
Σε ηλικία 45 ετών και 161 ημερών δεν έκανε απλά το ντεμπούτο του, αλλά έγινε και ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που έχει αγωνιστεί ποτέ στην τελική φάση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Ξεπέρασε το κατόρθωμα του «συναδέλφου» του Κολομβιανού πορτιέρο, Φαρίντ Μοντραγκόν, ο οποίος το 2014 στα γήπεδα της Βραζιλίας ήταν στα 43.
Ο δρόμος ήταν μακρύς γιατί χρειάστηκε να περάσουν 22 χρόνια από τότε που πρωτοφόρεσε τη φανέλα των «Φαραώ» για να αξιωθεί να παίξει στη διοργάνωση που ανέκαθεν αποτελούσε γι’ αυτόν όνειρο ζωής.
Ηταν και άκρως δύσβατος γιατί όταν ήταν πιτσιρικάς, αναγκαζόταν να παίζει ποδόσφαιρο κρυφά στις αλάνες του χωριού του, του Kafr al-Battikh, που βρίσκεται στις μεσογειακές ακτές της Αιγύπτου και φημίζεται για την παραγωγή καρπουζιών και την κατασκευή ξύλινων επίπλων.
Οι γονείς του και ειδικότερα ο πατέρας του που ήταν επιπλοποιός καθημερινά του πιπιλούσε το μυαλό: «Ή θα αφοσιωθείς στα μαθήματα ή θα μάθεις την τέχνη και θα έρθεις να δουλέψεις εδώ μαζί μου».
Ηταν μια φράση που, προφανώς, από το ένα αυτί του μικρού Εσαμ έμπαινε κι από το άλλο έβγαινε. Κι ως εκ τούτου μετέτρεπε σε υποχρεωτική τη στάση που έκανε στο διπλανό ποτάμι για να πλύνει τα ρούχα του.
Κάθε ίχνος λάσπης που θα «κουβαλούσε» στο σπίτι θα πρόδιδε το μυστικό του. Βλέπετε, εξ αρχής είχε επιλέξει τη θέση του τερματοφύλακα και ήταν υποχρεωμένος να βουτάει συνέχεια στο χώμα.
Σε ηλικία 17 ετών τον ξεχώρισαν οι σκάουτερ της Νταμιέτα, μιας γειτονικής ομάδας δεύτερης κατηγορίας της Αιγύπτου.
Του ζήτησαν να κάνει προπονήσεις με τις ακαδημίες της κι εκείνος για να φτάσει στις εγκαταστάσεις της έτρεχε καθημερινά 7 χιλιόμετρα. Για παρέα είχε τον καλύτερό του φίλο, ο οποίος είχε το προνόμιο να μετακινείται με το ποδήλατο, το οποίο ενίοτε μοιράζονταν.
Πριν παίξει στην Νταμιέτα, δεν είχε φορέσει ποτέ του γάντια τερματοφύλακα. Θα περίμενε κανείς ότι θα τρελαινόταν από τη χαρά του, όταν τη δεύτερη μέρα τού έδωσαν ένα ζευγάρι.
Εκείνος τα δοκίμασε αλλά δεν ένιωθε να τον βολεύουν. Τους ζήτησε να συνεχίσει να παίζει με γυμνά χέρια παρά τους μώλωπες που γέμιζε, ειδικά στις εξόδους.
Σε ηλικία 20 ετών έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα. Κι επειδή πολλούς από τους αγώνες της τους έδειχνε η τηλεόραση, ο ήρωάς μας αναγκάστηκε να ξεφουρνίσει όλη την αλήθεια στους γονείς του, που υποχρεώθηκαν να συμβιβαστούν.
Πόσο μάλλον όταν έμαθαν ότι μετά την πρώτη του σεζόν είχε κληθεί και στην εθνική ομάδα. Από τότε στις προπονήσεις τον πήγαινε ένας γείτονας με το αυτοκίνητό του.
Επειτα από δύο χρόνια υπέγραψε προσύμφωνο σε μία από τις δύο καλύτερες ομάδες της χώρας, την Αλ Αχλί.
Τα γκολπόστ της τα υπερασπίστηκε για 12 ολόκληρα χρόνια και καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους γκολκίπερ της Αιγύπτου.
Ξεχώριζε για τη διάπλαση αλλά και τη δυναμική παρουσία του, την οποία επέβαλλε φωνάζοντας και κατευθύνοντας τους συμπαίκτες του από πίσω.
Γι’ αυτό και το ψευδώνυμό του ήταν «High Dam», εμπνευσμένο από ένα μεγάλο αιγυπτιακό φράγμα.
Τις μεγάλες νίκες τις πανηγύριζε κόβοντας και μοιράζοντας καρπούζι προς τιμήν της γενέτειράς του και κρεμόταν πάνω στο οριζόντιο δοκάρι ενώ οι οπαδοί επευφημούσαν.
Μια από αυτές τις νίκες, με την Αλ Αχλι το 2002, την προσυπέγραψε σκοράροντας με απ’ ευθείας φάουλ!
Το 2008 θέλησε να μετακινηθεί στην ελβετική Σιόν. Αλλά επειδή δεν είχε ενημερώσει κανέναν από την ομάδα, η Αλ Αχλι τον κατήγγειλε στη FIFA, η οποία τον τιμώρησε με 4 μήνες αποκλεισμό.
Το 2011 τον ζήτησε η αγγλική Χαλ, αλλά η σουδανική Αλ Μερίχ που τον είχε στο ρόστερ της δεν τον έδωσε.
Το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Εθνικής Ανδρών το έκανε το 1996, δέκα μήνες πριν γεννηθεί ο 21χρονος Ραμαντάν Σόμπχι, δηλαδή ο νεότερος σε ηλικία παίκτης της ομάδας που πήγε στο φετινό Μουντιάλ.
Εκτοτε έκανε περισσότερες από 150 εμφανίσεις, κέρδισε τέσσερις φορές το Κύπελλο Εθνών της Αφρικής (πρώτη το 1998) και ονομάστηκε τρεις φορές καλύτερος τερματοφύλακας του τουρνουά.
Είναι το τελευταίο μέλος της χρυσής γενιάς της τετραετίας 2006-2010, που η Αίγυπτος πήρε το τρόπαιο άλλες τρεις φορές (2006, 2008, 2010).
«Είναι ο πιο ενοχλητικός αντίπαλος που έχω συναντήσει», είπε γι’ αυτόν ο θρύλος της Ακτής Ελεφαντοστού, Ντιντιέ Ντρογκμπά, μετά τον τελικό του 2006.
Στη διαδικασία των πέναλτι, ο Ελ Χάνταρι είχε πιάσει ένα δικό του πέναλτι κι ένα του Μπακαρί Κονέ, χαρίζοντας το τρόπαιο στην ομάδα του.
Τα πέναλτι, ανέκαθεν, ήταν από τις σπεσιαλιτέ του. Πέρυσι στον ημιτελικό των Κυπέλλου Εθνών Αφρικής είχε πιάσει δύο στον ημιτελικό με την Μπουρκίνα Φάσο. Χθες έπιασε άλλο ένα, του Μουβαλάντ και όλοι έπεσαν πάνω του.
Ο Εσάμ παραλίγο να έκανε κι άλλο ρεκόρ στη Ρωσία. Εκτός από αυτό της ηλικίας του, θα μπορούσε να γίνει και ο πρώτος που θα έπαιζε μαζί με τον γαμπρό του.
Δεν έμελε όμως να γίνει πεθερός του συμπαίκτη του, Μόναϊμ, ο οποίος πέρυσι είχε αρραβωνιαστεί με την κόρη του Ελ Χάνταρι, Σάντουα.
Χώρισαν 48 μέρες μετά, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο λεγάμενος το έπαιζε σε διπλό ταμπλό και είχε σχέση με μια ηθοποιό.
