Μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις της Σιμόν Βέιλ: «Η ομορφιά είναι αισθητή, αν και με πολύ συγκεχυμένο τρόπο και ανάμεικτα με πολλές ψεύτικες απομιμήσεις, μέσα στο κελί όπου κάθε ανθρώπινη σκέψη βρίσκεται αρχικά φυλακισμένη. Η μόνη βοήθεια στην οποία μπορούν η αλήθεια και η δικαιοσύνη να ελπίζουν για την κομμένη γλώσσα είναι η δική της. Η ομορφιά δεν έχει λόγια· δεν μιλάει· δεν λέει τίποτε.
»Εχει όμως φωνή να καλέσει. Καλεί και δείχνει τη δικαιοσύνη και την αλήθεια που είναι χωρίς φωνή. Οπως ένα σκυλί γαβγίζει για να έρθουν οι άνθρωποι στο αφεντικό του, που κείτεται άψυχο στο χιόνι. Δικαιοσύνη, αλήθεια, ομορφιά, είναι αδελφές και σύμμαχοι. Με τρεις τόσο ωραίες λέξεις, δεν υπάρχει ανάγκη να ψάξουμε για άλλες» («Το πρόσωπο και το ιερό», Πόλις).
Διάβαζα το βιβλίο ενώ το πλοίο Aquarius, γεμάτο αβοήθητους μετανάστες, βρισκόταν στη μέση του πελάγους για πολλές μέρες. Η Ισπανία ευτυχώς έσωσε την τιμή της Ευρώπης και επέτρεψε την είσοδο του πλοίου στη Βαλένθια. Εκτοτε Ιταλία και Γαλλία αλληλοκατηγορούνται για απαράδεκτη συμπεριφορά σε σχέση με το θέμα.
Διαβάζοντας το εξαιρετικά επίκαιρο το βιβλίο της Σιμόν Βέιλ, είχα την εικόνα εκείνων των αμίλητων προσώπων -με την ιερότητα που τους προσέδιδε η κρίσιμη κατάστασή τους- να αναζητούν μεσοπέλαγα το δίκαιο, την αλήθεια, την ομορφιά της ζωής. «Ο αλάλητος στεναγμός των αδικημένων, το ψέλλισμά τους, η βουβή κραυγή της οδυνηρής έκπληξής τους όταν τους κάνουν κακό, τίποτα από όλα αυτά δεν έχει προσωπικά χαρακτηριστικά. Αυτή η απρόσωπη, βουβή διαμαρτυρία ενάντια στο κακό, αξεχώριστα με την ανεπίγνωστη προσδοκία του καλού, αυτό είναι το ιερό», γράφει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο επίμετρό του στο ίδιο βιβλίο.
Εχω την αίσθηση πως, από δω και πέρα, θα βλέπουμε όλο και περισσότερα «ορφανά» πλοία στις θάλασσες της Μεσογείου. Εχω την αίσθηση πως μέσα σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα θα δίνεται ακόμα πιο συχνά η μάχη της ανθρωπιάς απέναντι στη μισαλλοδοξία και εύχομαι ολόψυχα να μπορεί πάντα η ανθρώπινη σκέψη να αναγνωρίζει την πραγματικότητα της δυστυχίας. Θέλω να πιστεύω πως δεν θα συνηθίσουμε ποτέ τη θέα της δυστυχίας και θα μας προκαλεί πάντα στην ψυχή την ίδια σύσπαση που η εγγύτητα του θανάτου προκαλεί στη σάρκα.
Εδώ είναι «Το πρόσωπο και το ιερό» μας, «πάνω από τους θεσμούς που προορίζονται για να προστατέψουν το δικαίωμα, τα πρόσωπα, τις δημοκρατικές ελευθερίες, πρέπει να επινοήσουμε άλλους που να προορίζονται να ξεχωρίσουν και να καταργήσουν καθετί που, στη σύγχρονη ζωή, συνθλίβει τις ψυχές κάτω από την αδικία, το ψέμα και την ασχήμια. Πρέπει να τους επινοήσουμε, γιατί είναι άγνωστοι και κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι είναι απαραίτητοι».
-320x213.jpg)
