Νομίζω υπερέβαλε ο συνάδελφος Δ. Ψαρράς στο σημείωμά του (16-4-2018) σχετικά με τα σκίτσα του έτερου συναδέλφου στην εφημερίδα Μ. Κουντούρη. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά του να εκφράζει την άποψή του για τα όρια της ελευθερίας έκφρασης στον Τύπο και να καταθέτει την άποψή του.
Μου κάνουν εντύπωση τα εξής: Γράφει: «Η απόλυτη ελευθερία έχει αξία όταν η κριτική στρέφεται κατά των ισχυρών και όχι των αδυνάτων». Κάτι δεν καταλαβαίνω; Ποιοι εν προκειμένω είναι οι αδύνατοι; Το πανίσχυρο Ισραήλ; Το δεύτερο σκίτσο εικονογραφεί Ισραηλινό στρατιώτη να αφήνει σημάδια από αίμα πάνω στο ιερό Τείχος των Δακρύων.
Πώς ταυτίζονται με τον στρατιώτη όσοι [προσκυνητές] εγγίζουν το Τείχος; Οιονεί ακατανόητο μου φαντάζει. Επίσης: Πώς γίνεται να ταυτίζεται ο σκιτσογράφος με τους Πλεύρη, Καρατζαφέρη και όλους τους αντισημίτες του κόσμου; Νομίζω είναι αυθαίρετο [και ολισθηρό] συμπέρασμα.
Βεβαίως δεν εξετάζεται η [συγ]κριτική δεινότης του καθενός – εάν έχει ιδεολογικές ή αισθητικές πηγές· κρίνεται ο τρόπος συνδυαστικών μεθόδων κριτικής. Να δεχτώ ότι ήσαν ακραία τα σκίτσα του Μ. Κουντούρη [δεν το δέχομαι, αλλά για την οικονομία του λόγου] – άλλο τόσο ακραία μού φαίνεται η, υπαινικτικά έστω, ταύτισή του με δεδηλωμένους αντισημίτες όπως και η πεποίθηση (;) ότι πολλοί Ελληνες [μάλιστα αριστεροί] έχουν μια κάποια σύγχυση – σαν εμφορούμενοι από λανθάνοντα αντισημιτισμό, αλλά αρνούμενοι να τον αποδεχτούν.
Σημασία έχει πάντα η ελευθερία της έκφρασης. Προσωπικά δεν με σόκαραν τα σκίτσα του συναδέλφου. Και: η εφημερίδα εξ αρχής είναι πολυφωνική [και αριστερή]. Εύλογα προκύπτει ότι εντός της διακονούν τον λόγο και την τέχνη πολλές Αριστερές [έτσι πολυδιασπασμένη που είναι]. Εκτός από τη διεθνιστική υπάρχει και η πατριωτική Αριστερά, εκτός από την κυβερνώσα υπάρχει και η αντιεξουσιαστική Αριστερά – τι να κάνουμε; Διαιρέσεις υφίστανται πολλές στους κόλπους της ελληνικής Αριστεράς – νομίζω, όμως, ότι καμιά της υποδιαίρεση δεν ξεχνά το Ολοκαύτωμα!
Δεν διαφωνώ ούτε με τα σκίτσα του Μ. Κουντούρη, ούτε με το κείμενο του Δ. Ψαρρά – θεωρώ και τα δύο εκδήλωση υγείας του σώματος της εφημερίδας [και της δημοκρατίας εν γένει]. Εκβιασμοί συμπερασμάτων να μην παρατηρούνται μόνο, «τεθλασμένοι» αφορισμοί και γενικεύσεις να αποφεύγονται.
Αναμενόμενη η αντίδραση από την πρεσβεία του Ισραήλ – πώς να «καταπιείς» την εικόνα του πάνοπλου Ισραηλινού στρατιώτη που πυροβολεί άοπλο Παλαιστίνιο και πανηγυρίζει γι’ αυτό; Δεν πάνε δα πολλά χρόνια που οι Ισραηλινοί βομβάρδιζαν ανηλεώς και οικογένειες Ισραηλινών [γονείς με τα παιδάκια τους] έκαναν πικ νικ στους γύρω λόφους «απολαμβάνοντας» το θέαμα: το ξεκλήρισμα παιδιών της Παλαιστίνης.
Τα όσα αναφέρει ο Ισραηλινός δημοσιογράφος είναι γνωστά, λίγο ώς πολύ. Αλλά ουδείς δικαιούται να «βαφτίσει» κάποιον αντισημίτη, επειδή απλώς εκφράζει με τον τρόπο του τον αποτροπιασμό του για τη βιαιότητα του ισραηλινού στρατού.
Το επίσημο Ισραήλ, στο θέμα της ανοχής του αντισημιτισμού, όντως «επιδεικνύει μεγάλη ευελιξία» [αυτό, δα, έλειπε], λίγη αυτοκριτική εντούτοις –ενίοτε– δεν βλάπτει.
Θα συμφωνήσω ότι «η εφημερίδα μας δίνει καθημερινά αγώνα για τον πλουραλισμό και την ποικιλομορφία των απόψεων». Αυτό οφείλουμε άπαντες να το υποστηρίξουμε και ας έχει ο καθείς τη δική του οπτική [«αριστερή» εννοείται, όσο κι αν έχει αποδυναμωθεί –ή και χλευαστεί εσχάτως– τούτη η έννοια].
Εχει ενδιαφέρον και είναι καλοδεχούμενο πάντα [και, είπαμε, υγιές] οποιοδήποτε κείμενο ή σκίτσο προάγει τον διάλογο και, θέλω να πιστεύω, κάθε δημιουργός-εργαζόμενος έχει επίγνωση των ορίων της ελευθερίας του λόγου [γραπτού ή εικονικού] και συνειδητά προβαίνει –ενίοτε– στην καθ’ υπερβολήν χρήση του «όπλου» του· εάν υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες τούτης της «υπερβολής» αυτό είναι θέμα προς εξέταση [προς συζήτηση], ποτέ προς αποκλεισμό, προς Θεού.
Ταύτα και ευ πράττομεν [και συνεταιριστικώς!].
ΥΓ.: Η λογική της ισοπέδωσης και αυθαίρετης ταύτισης εμπεριέχει ύψιστη βία – εκάς η βία.
