Αγαπητέ κ. Κουντούρη,
Διάβασα την απάντησή σας στην κριτική που σας ασκήθηκε για τα σκίτσα σας και ειδικά την παράγραφο (βλέπε παρακάτω) όπου απορρίπτετε μετά βδελυγμίας το να σας συγκρίνουν με τον κ. Κωνσταντίνο Πλεύρη. Λέτε στην παράγραφο:
«Παρά ταύτα, δεν επιτρέπω σε κανέναν να επικαλείται αυτή την ‘‘ποικιλομορφία των απόψεων’’ και, διαφωνώντας μαζί μου ‘‘ρητά ή υπόρρητα, από τις στήλες της’’ (sic) να με εξομοιώνει με κάθε είδους Πλεύρη και να υπονοεί ρατσιστικές θέσεις και συμπεριφορές εκ μέρους μου.
»Συστατικό στοιχείο της τέχνης της γελοιογραφίας είναι η σάτιρα. Και η σάτιρα εξ ορισμού καυτηριάζει, στηλιτεύει, κρίνει. Είναι ασεβής και είναι αυθάδης».
Επειδή θεωρώ τον εαυτό μου καλόπιστο και επειδή είναι σαφές ότι έχετε μπλέξει (όπως λέγαμε μικροί) το «εσώρουχο» με τη βούρτσα, επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω τι σημαίνει κριτική στο Ισραήλ και τι αντισημιτισμός σε ό,τι αφορά τα σκίτσα. Το να δείχνεις συρματοπλέγματα με Ισραηλινό στρατιώτη απέξω και ταλαιπωρημένο μέχρι θανάτου Παλαιστίνιο από μέσα, είναι κριτική στο Ισραήλ. Το να δείχνετε Εβραίο με στολή Αουσβιτς είναι αντισημιτισμός.
Φαντάζομαι να καταλαβαίνετε τη διαφορά, αν όχι να την εξηγήσω. Οι Εβραίοι που πήγαν στο Αουσβιτς, πήγαν μόνο και μόνο διότι ήταν Εβραίοι. Δεν είχαν, ούτε έχουν, καμία σχέση με το Ισραήλ.
Το να δείχνετε Ισραηλινό στρατιώτη ή πολιτικό με ματωμένα χέρια από νεκρό Παλαιστίνιο είναι κριτική στο Ισραήλ. Το να ακουμπάει με ματωμένα χέρια θρησκευτικό σύμβολο (το Τείχος των Δακρύων) είναι αντισημιτισμός. Φαντάζομαι να καταλαβαίνετε τη διαφορά, αν όχι να την εξηγήσω. Αν έδειχνα σε σκίτσο στο Ισραήλ τη δεκαετία του ’80 ή ’90 έναν ιερωμένο ορθόδοξο χριστιανό να προσκυνάει με αιματοβαμμένα χέρια τον τάφο του Ιησού, αυτό δεν θα ήταν κριτική για την αισχρή πολιτική της Ελλάδας έναντι του Ισραήλ. Θα ήταν καθαρά θρησκευτική βεβήλωση.
Αν νομίζετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε κριτική στο Ισραήλ χωρίς να θεωρείστε αντισημίτης επιτρέψτε μου να σας βοηθήσω. Ρωτήστε τον διευθυντή της εφημερίδας σας και πολύ καλό μου φίλο εδώ και 40 χρόνια, τον κ. Νικόλα Βουλέλη. Ο κ. Βουλέλης είναι από τους σφοδρότερους επικριτές του Ισραήλ στην Ελλάδα. Και παρ’ όλα αυτά δεν έχει κατηγορηθεί ποτέ και από κανέναν για αντισημιτισμό.
Για του λόγου το αληθές βλέπε το άρθρο μου (από το 2004) «Νικόλας Βουλέλης. Παράδειγμα προς μίμηση» http://www.cohen.gr/new/articles/jean-cohen-articles/99-2009-02-19-08-09-55 και δεν είναι ο μοναδικός. Το αυτό ισχύει και για τον πολιτικό κ. Ν. Μπίστη.
Τελειώνοντας, αγαπητέ κύριε Κουντούρη, τώρα που ξέρετε τη διαφορά, είμαι σίγουρος πως θα συνεχίσετε να ασκείτε κριτική στο Ισραήλ «…καυτηριάζοντας, στηλιτεύοντας, κρίνοντας, με ασέβεια και αυθάδεια», αλλά χωρίς να προσβάλλετε την εβραϊκή θρησκεία, για να μη σας αποκαλέσουν (και δικαίως τότε) αντισημίτη.
Ζαν Κοέν
ΥΓ.: Αγαπητέ κ. Βουλέλη, μην αφαιρέσετε την αναφορά στο όνομά σας ή το άρθρο μου που αφορά εσάς. Γνωρίζω τη σεμνότητά σας, αλλά εδώ πρόκειται για σημαντικό μάθημα στη νέα γενιά των δημοσιογράφων.
