Η λογική των ίσων αποστάσεων απέναντι στις μεγάλες ή μικρότερες συγκρούσεις της Ιστορίας είναι η λογική όποιου δεν θέλει να πάρει θέση, του βολικά απαθή, του αδιάφορου που ξεμπερδεύει με τα πράγματα υποδυόμενος τον σκεπτικιστή. Αυτού που σχετικοποιεί τα πάντα εντάσσοντάς τα σε ένα D.I.Y. κακοκατασκευασμένο και ένα αέναο γιν και γιανγκ που απαλλάσσει από τις ευθύνες. «Ελα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι» (για την πολιτική), «Ναι, αλλά κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους» (από το γνωστό ανέκδοτο), «Δεν μπορεί, θα τον προκάλεσε κι αυτή» (για τους βιαστές), «Τι δουλειά είχε μικρό παιδί στα Εξάρχεια;» (για τον Γρηγορόπουλο), «Ε, κάτι θα τους είπε κι αυτός, το ένα έφερε το άλλο κι άναψαν τα αίματα» (για τον Παύλο Φύσσα), «Εντάξει, αλλά κι αυτοί έπαιρναν μεγάλες συντάξεις» (για τις περικοπές). Ο «ισοαποστασίτης» δεν χρειάζεται να ψάξει περαιτέρω. Καθαρίζει τοποθετώντας τον εαυτό του σε έναν τεχνητό κι απρόσωπο μέσο όρο «κοινής λογικής». Ενας ισόβιος «κεντρώος» της ζωής που θεωρεί προτέρημά του το τσουβάλιασμα ανόμοιων πραγμάτων σε μια στοίβα από καυτές πεταμένες πατάτες. Ξεστομίζει με ευκολία φληναφήματα και κοινοτοπίες κοελιακής έμπνευσης νομίζοντας πως λέει κάτι σπουδαίο. Ή δεν μιλά καθόλου. «Η εκστατική σιωπή δεν συνεπάγεται οπωσδήποτε βαθύνοια. Μπορεί, εξίσου, να καλύπτει τη νοητική αδράνεια, ενώ εφησυχάζει τυχόν ανησυχίες» έγραφε ο Πέτρος Μαρτινίδης στο συναρπαστικό βιβλίο του «Κριτική κι Ευαισθησία». «Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση», «Το νόμισμα έχει δύο όψεις», «Ο καθένας έχει τις δικές του ευθύνες», «Ολα είναι σχετικά» λέει ο ταγμένος οπαδός του μεταμοντέρνου συγκρητισμού. Καταστρώνοντας ανιστόρητες εξισώσεις μεταξύ ανόμοιων πόλων. Επειδή δεν θέλει να αποφασίσει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει, προφασίζεται την αναγκαιότητα περισσότερης «έρευνας». «Ας μη βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα», μονολογεί. «Εγώ διάβαζα στην επταετία» όπως έλεγε κι ο αείμνηστος. Κι έτσι, Δαβίδ και Γολιάθ, Παλαιστίνη και Ισραήλ, διαδηλωτές και αστυνομικοί, εργάτες κι αφεντικά που «μαζί τα φάγανε» γίνονται ένα. Με αποκορύφωμα την πιο hot και διαχρονικά trendy εξίσωση: κομμουνιστές και ναζιστές. Ε, βέβαια, φταίγανε κι οι πρώτοι. Ακούς εκεί να αντισταθούν, να πεθάνουν κατά εκατομμύρια και να νικήσουν…