Αν για ένα πράγμα έχει μετανιώσει, αυτό είναι «η ανάγκη αναδιάρθρωσης του χρέους που δεν έγινε και η δυνατότητα αναδιάρθρωσης στην αρχή του προγράμματος που χάθηκε».
Ο λόγος για τον πρώην επικεφαλής του EuroWorking Group, Τόμας Βίζερ, o οποίος παραδέχτηκε -κατόπιν εορτής και μετά την απομάκρυνσή του από το… ταμείο- ακόμα ένα λάθος των δανειστών αλλά το δικαιολόγησε: «Δεν έγινε -αν και θα είχε βοηθήσει- γιατί ήμασταν εν μέσω παγκόσμιας αναστάτωσης και δεν γνωρίζαμε τι θα γίνει παγκοσμίως αν είχαμε απομείωση. Το ίδιο ισχύει και για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Δεν τόλμησε κανείς να κάνει αυτό το βήμα. Επιπλέον, η Νομισματική Ενωση είχε οικοδομηθεί με δεδομένο ότι δεν θα υπήρχε ποτέ κρίση πληρωμών, ότι δεν θα υπάρχει ποτέ αδυναμία πρόσβασης στις αγορές. Δεν υπήρχε ρήτρα bail-out, δεν είχαμε τα κατάλληλα εργαλεία για να κάνουμε τίποτα τότε. Πάντως, ναι, λυπάμαι που δεν είχαμε το 2010 μια σημαντική απομείωση του χρέους» κατέληξε.
Σε μια κατάμεστη αίθουσα στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο στους Δελφούς βρέθηκε χθες το πρωί ο πρώην επικεφαλής του EuroWorking Group, Τόμας Βίζερ, που συνομίλησε με τον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά, στο πλαίσιο του Οικονομικού Φόρουμ που γίνεται για τρίτο χρόνο στην περιοχή.
Ο ίδιος έδειχνε αρκετά χαρούμενος που ήταν εκεί (και γιατί να μην είναι;), έμεινε για να φωτογραφηθεί και μίλησε σχεδόν για μισή ώρα, απαντώντας και σε ερωτήσεις.
«Το 2015, μέλη της ελληνικής κυβέρνησης προκαλούσαν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Η τακτική της ελληνικής κυβέρνησης από τον Ιανουάριο μέχρι και τον Ιούλιο του 2015 μπορούσε να προκαλέσει το Grexit και οι Γερμανοί ανταποκρίνονταν στην τακτική αυτή» δήλωσε ο ίδιος αναφερόμενος στους πρώτους μήνες διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Τότε υπουργός Οικονομικών ήταν ο Γ. Βαρουφάκης, για τον οποίο ο Αυστριακός οικονομολόγος είπε ερωτηθείς για την πρόσφατη δήλωσή του και στην εφημερίδα μας πως κόστισε 200 δισ. ευρώ: «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μετρηθεί το κόστος της περιόδου Βαρουφάκη αλλά το πραγματικό κόστος είναι η μείωση του ΑΕΠ. Αυτό δεν είναι μεγάλο, αν το δεις σε μια χρονιά. Πρέπει να δεις πού ήσουν το 2014, πού είσαι τώρα και πού θα μπορούσες να είσαι. Αυτό είναι το πραγματικό κόστος. Γι’ αυτό λέω ότι ένα ποσό των 200 δισ. ευρώ είναι μια ασφαλής εκτίμηση – κάποιοι λένε ότι είναι συντηρητική».
Ωστόσο, ο κ. Βίζερ είπε πως και το 2012 «υπήρξαν επεισόδια από τα οποία πλησιάσαμε στο Grexit. Τότε υπήρχε ώθηση από βόρειες χώρες, οι οποίες εξέφραζαν την άποψη πως η Νομισματική Ενωση έχει κανόνες και από τη στιγμή που δεν τηρούνται θα πρέπει είτε να αλλάξουν οι κανόνες είτε η σύνθεση της Ενωσης. Τελικά το 2012 υπό την επιρροή άλλων μελών αποφεύχθηκε η έξοδος. Η διαφορά με το 2015 ήταν πως τότε την έξοδο ωθούσε η ελληνική κυβέρνηση και η Γερμανία απλώς ανταποκρινόταν σ’ αυτό».
