Ευγνώμων από προσφορές φίλων

Σάββατο μεσημέρι. Καφές στο Πεδίον Αρεως με Λάκη Δόλγερα, συγγραφέα εξ οδοντιάτρων και Γιώργο Ζεβελάκη, αρχειομανή εκ γεωπόνων. Στα κέφια τους ο Λάκης και ο Ζεβε-Λάκης (να κάνουμε και λογοπαίγνιο…). Ανοιχτό κι ένα λάπτοπ.

Κουβέντα ανάμικτη από λογοτεχνία, Ιστορία, μνήμες προσωπικές, ακούγοντας άπαιχτη και βλέποντας αδημοσίευτη αφήγηση του Μανώλη Αναγνωστάκη –στενοί φίλοι και συνεργάτες με τον Ζεβελάκη· έτσι τους γνώρισα, σε κοινή μας εκπομπή στο Τρίτο Πρόγραμμα το ’89– για τα χρόνια του ποιητή στην Αθήνα της Κατοχής.

Χωρίσαμε κατά τις δυόμισι, ο Λάκης για το σπίτι του, τον ανήφορο με αυτοκίνητο, εμείς, ποδαράτα, τον κατήφορο της Ευελπίδων/Κοδριγκτώνος προς Πατησίων.

Αίφνης βρεθήκαμε (στη πραγματικότητα, μου την έφερε ο Ζεβελάκης!) στο αρχείο του, Σπετσών. «Θέλεις:». Αλλο που δεν ήθελα. Θα έβλεπα ό,τι ακούω χρόνια και δεν είχα δει. Χάος πολύτιμο. Δυάρι ασφυκτικό από: βιβλιοθήκες, βιβλία, σειρές από παλιά περιοδικά, θεματικοί φάκελοι, αριθμοί, τίτλοι, δεκάδες κιβώτια επί δαπέδου και… κάπου σε μια γωνιά, μόλις διακρινόμενο, ένα ντιβανάκι. «Για να ξεκουράζομαι…» είπε ο Γιώργος.

Καμιά πενηνταριά χρόνια… ρακοσυλλέκτης. Οι σοδειές του. Ανεκτίμητες. Ενας συλλέκτης είναι συλλέκτης και μετά θάνατον! Αχανής ο κόσμος του, ασίγαστο το πάθος του. Κι εκεί, στο, κυριολεκτικά, χαρτοβασίλειό του, με διακριτική λεπτότητα άρχοντα, μου παρέδωσε, προς χρήση και εκμετάλλευση, τον πρώτο φάκελο, από το αθηναϊκό του αρχείο. «Πάρ’ το, δούλεψ’ το, κράτα το όσο θέλεις. Το κάνω γιατί πιστεύω ότι μπορεί να σε βοηθήσει…», είπε.

Κυριακή βράδυ τηλεφώνησε ο Δόλγερας. Είχε βρει το πρωί στο παζάρι του Ελαιώνα και μου πήρε δώρο το τρίτομο «Η Αθήνα που έφυγε» του Δημήτριου Σκουζέ· έκδοση εξαντλημένη! Δουλειά για το σπίτι από φίλους! Ευγνώμων.